Sommige mensen hier weten dat ik absoluut geen Pink Floyd fan ben. Ieder album die ik beluisterde vond ik behoorlijk slecht en ik ging uit pure protest niet mee naar concerten van Pink Project. Hongerig ging de zoektocht verder naar een album dat me aansprak. Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen waarom ik dit alles in de verleden tijd zet. De honger is gestild.
Meddle begint magistraal met misschien wel een van de beste instrumentale nummers aller tijden. One Of These Days blinkt uit in sfeer, subliem gitaarspel en een dreigende stem die zegt: One of these days I'm going to cut you into little pieces!
Het tweede nummer is een stuk luchtiger. Een beetje pop en een beetje rock. Niet echt iets dat blijft hangen, maar wel een prettige luister ervaring, mede door de zang.
Fearless is een tof nummer met een aantal intressante dingen. De voetbal supporters zingen een welbekend nummer. Wil de band er soms wat mee zeggen?
San Tropez is een beetje een vreemde eend. Wat willen ze hier mee?
Met die gare hond kan ik niet veel. Een nogal mislukt experiment die beter achterwegen gelaten kon worden.
Het laatste nummer is dan wel weer waanzinnig. Is dit soms zeer vroege post-rock? Hoe dan ook, Echoes is een vlucht over de oceaan met dolfijnen, koraalriffen en Albatrossen. Prachtig gitaarspel en een Gilmour die op een manier zingt die ik niet vaak heb gehoord.
Geen geforceerd gepingel. Geen kitscherige taferelen. Ondanks twee aanzienlijk mindere nummers gewoon een erg goed album.