John Fullbright - Songs (2014)

Prachtig...met een maartje...

Doet me soms denken aan Rufus Wainwright, maar met wat minder "theater". Maar ook aan Tom McRae en David Ford. Heerlijke verstilde muziek die leunt op een prachtige stem, prachtige arrangementen en een behoorlijke hoeveelheid oprechtheid. Happy en High Road tillen het geheel naar een goed niveau. Maar soms ook op het randje van teveel gladheid, misschien er zelfs net overheen (The One That Lives Too Far)...

Ik heb iets gedaan wat ik tot dan nog nooit gedaan heb. Ik stond in Plato en zag dit album liggen en dacht: "Dat was toch dat album met die belachelijke hoge waardering op Musicmeter? " Toen heb ik het impulsief blind aangeschaft op basis van de mening van anderen, voor mij voor het eerst.
Maar nog geen moment spijt. Wat een mooi album met prachtige liedjes. Hoewel grotendeels ingetogen en verstild, grijpt het me meteen na twee luisterbeurten. Vaak verveelt dergelijke muziek me ergens gedurende het album, maar dat is hier niet het geval. Begin voorzichtig op 4*.
Dus bedankt alle stemmers op dit mooie album. Zonder jullie had ik dit nooit ontdekt (of in ieder geval minder snel)

Dat heb ik nou ook! De vroege Rufus, zonder al die bombast. Ik vind het niettemin een prachtig album, maar het komt net iets minder "eigen" op mij over dan From The Ground Up.

Dat album was ook al geweldig natuurlijk, maar op dit album heeft hij toch aan alle kanten aan kracht (zijn stem) en zelfvertrouwen gewonnen. Gewoon een stuk completer, maar het kan natuurlijk dat de liedjes op zijn vorige album je meer aanspreken.

Oh, maar ik vind ook zeker dat John Fullbright gegroeid is. In zijn geheel vind ik dit album consistenter in kwaliteit. Maar From The Ground Up deed me nou niet direct aan iemand anders denken, en Songs dus wel. Om vocaal bij vlagen op Rufus Wainwright te lijken is natuurlijk geen schande, want Rufus is een vocale gigant. Als songwriter sla ik John Fullbright nu zelfs al hoger aan. Benieuwd naar de concerten later dit jaar...

Ik vind juist dit album veel meer een eigen smoel hebben.

Misschien is dat ook wel zo. Het getuigt ook wel van moed om de vocalen zo centraal te stellen op je tweede studioalbum. Maar ja, ik moet toch af en toe tegen mezelf zeggen: "het is John, niet Rufus". Maar geeft niks, ik ga het album (de cd in dit geval ) zo meteen weer draaien, en dan leer ik het vanzelf. En misschien vind ik over een tijdje Rufus verdacht veel op John Fullbright lijken!

Van die Rufus connectie heb ik niet zoveel last, want ik heb slechts alleen het debuut van Rufus Wainwright in de kast staan.

Deze kerel en dit album hebben voldoende kwaliteit om op eigen benen te staan en te kunnen beoordelen zonder vergelijking met andere muzikanten, lijkt mij.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar zo op het eerste gehoor vind ik het allemaal wat gezapig en zeikerig klinken. Ik vond en vind Fullbright in combinatie met de piano sowieso niet heel bijzonder, maar ook de rustige gitaarnummers doen me niet zo veel. Ik mis echt een knaller als Moving.
Going Home komt daar nog het dichtst bij in de buurt, maar daar is ook alles mee gezegd. Gelukkig is dit een eerste luisterbeurt. Er kan nog veel gebeuren...

En dat gaat gebeuren, let maar op! Vond het in het begin ook wat gezapig en zeikerig klinken.

Nou kijk, als je Fullbright al niet leuk vond dan kan ik me best voorstellen dat je deze ook niet leuk vindt. Maar ik vind het wel apart om te horen dat mensen die de vorige al enigszins waardeerden dat nu op zijn minst niet evenveel waarderen. De stijl is niet drastisch veranderd of zo, hij is alleen aan alle kanten gegroeid. Zijn stem, zijn zelfvertrouwen, zijn composities (Write a song: man, man, man als Tim Buckley nog leefde zou hij jaloers geweest zijn).

AmericanSongwriter.com gaat nog even een stapje verder. Zie volgend artikel. Zie vooral de eerste en laatste zinnen. Ik kan het er alleen maar mee eens zijn.

John Fullbright: Songs | American Songwriter - americansongwriter.com

Inderdaad Rufus. Nu ben ik niet zo heel erg bekend met de muziek van Rufus Wainwright. Ik heb een paar albums beluisterd en een paar nummers zijn daarvan blijven hangen.

Zeker bij het nummer She Knows moet ik direct aan Rufus denken. Nog een paar keer luisteren, maar mijn eerste indruk is erg positief.

Noem trouwens eens een paar nummers van Rufus waar jullie de vergelijking met Fullbright uit opmaken. Vind ik best interessant. Het oeuvre van Rufus is dermate groot en door mij nog nooit beluisterd dat ik niet weet waar te beginnen, dus ik klik her en der wat nummers aan op Spotify, Natasha bijvoorbeeld, wat een leuk nummer. Ik ben echter nog geen nummer tegengekomen dat mij ook maar in de verte aan Fullbright doet denken. Het enige, maar die vind ik zelf wel erg ver gezocht, is dat ze beide enigszins door hun neus praten.

Ik vind de stemmen van Rufus Wainwright en John Fullbright in het geheel niet op elkaar lijken.
Beter luisteren, jongens.

Ik zit eerlijk gezegd ook wel met verbazing te lezen over de vergelijking tussen Rufus Wainwright en John Fullbright. Nu ben ik zeker geen goede Rufus Wainwright-kenner, maar dat heeft ook wel een reden. Ik heb het wel eens met hem geprobeerd, maar werd er nooit echt door gegrepen en vond de stem eigenlijk niet zo fantastisch. Voor ik allerlei hoon over mij heen krijg, ik zal het binnenkort weer eens proberen .
Maar zoals eerder gezegd, vind ik juist John Fullbright een hele fijne ontdekking waar ik wel juist meteen gegrepen wordt door de muziek en zijn stem.
Het is toch mooi hoe verschillende associaties en vergelijkingen dezelfde muziek bij mensen op kan roepen.

Ik zou eerder wijzen naar de vader van Rufus: Loudon Wainwright III, maar dan nog wat poppier, de richting op van Jason Mraz en soortgelijken. Soms wat meer naar de crooners, Sinatra (I Did It My Way lijkt soms voorbij te komen), maar dan een folkie, met een dosis pop. Wellicht dat daar de associatie met Rufus ontstaat, door het wat softere geluid (oa door toevoeging van piano) van het album, en ik denk dat de relatie tussen mij en het album daar stukloopt: iets too much pop-folk voor mij.

Pop?! Heb je je bericht niet bij het verkeerde album geplaatst, Masimo?

Nee, poppy. Het zijn toch poppy-liedjes? Ik kan me niet voorstellen dat je dat element er niet in hoort. Eerdere referenties naar Rufus en Tom McRae wijzen erop dat ik daar niet de enige in ben, volgens mij. Let wel, ik zeg pop-folk, niet folk-pop of pop, daar zit wel een verschil in. Niet dat dat erg is, of slecht, maar die kant van de folk ligt mij gewoon niet zo.

Pop-folk, Folk-pop, Pop of Roots. En dan dat vergelijken met andere zangers.
Heerlijk die discussies, maar niet voor mij.
Ik luister liever naar een heerlijke plaat met prachtige liedjes.
Die John, hij schijnt nog jong te zijn, kan een hele grote worden.

Geweldige stem, geweldige teksten, mooie muziek = kippevel.

Er worden hier veel vergelijkingen gemaakt, maar David Ford komt volgens mij het meest dichtbij als we het bij recente muziek houden:
David Ford - "I'm Alright Now" (2008) - YouTube

Dan Mangan op een 2e plek:
The Indie Queens Are Waiting - Dan Mangan - YouTube

Hoe dan ook.....prima stem....goede muziek.....1 album voldoet.

Zoetzappig gitaargetokkel, met een melodramatische Amerikaanse stem. Tergend saai! Niet dat de nummers niet goed in elkaar steken, maar meer als wat achtergrondmuziek kan ik er toch niet van maken.

Hij blijft fantastisch deze plaat.

Ik vind deze plaat ook fantastisch.

11 september is 'ie te bewonderen in LantarenVenster in Rotterdam...

Dat is hier om de hoek (bij wijze van spreken), wellicht dat ik dan even ga kijken!

Ik ga hem op Take Root zien, maar ik heb besloten speciaal voor Fullbright in de week vooraf nog een extra concert te bezoeken in Tivoli. Dit album laat mij eenvoudigweg niet los.

Gisteren maar weer eens opgezet en wat is het toch een fijn album. Dat had ik al gezegd, maar dit groeit nog bij elke luisterbeurt. Het grijpt me iedere keer nog weer meer en hoor dan nog beter hoe mooi de nummers in elkaar zitten. Halfje erbij dus maar.
Ik ga juist voor hem de eerste keer Take Root meemaken. Ik vind al jaren dat ik er eens heen moet en John Fullbright is een goed excuus om het eindelijk maar eens te doen. Hendrik68, mocht je nog tips hebben wat ik daar zeker moet zien, ik hoor het graag.

De absolute toppers naast Fullbright zijn Israel Nash Gripka, Slobberbone, Daniel Romano en Robert Ellis. Maar ook van Ethan Johns en Joan Baez verwacht ik het een en ander. Daniel Romano treedt overigens ook op in Vera de avond voor Take Root. Ik weet niet in hoeverre jij country liefhebber bent, maar Romano is zeer traditionele country, Robert Ellis is een soort van country-soul. Israel Nash is zowel qua stem als stijl met Neil Young verbonden en Slobberbone zal voor het grote vuurwerk gaan zorgen. Als je Drive-By Truckers goed vindt dan zal Slobberbone je ook zeker bevallen. Ook voor mij wordt het de eerste Take Root.

Dave McGraw en Mandy Fer zijn anders ook niet te versmaden. Hun nieuwste cd Maritime is geweldig!