Pink Floyd - The Final Cut (1983)

Nou gefeliciteerd ermee dan beste man.Vooral je oordoppen inhouden als je dit album beluisterd,en je zeker niet in de texten gaan verdiepen,nee......want stel je voor het kwartje(20 euro cent) zal maar vallen,tja dan moet je je mening wel bijstellen.Sommigen zijn te zwart/wit en te koppig om ooit van mening te veranderen, en daardoor kun je een hoop moois missen,maar ja whatever.

Dat slaat die 20 cent wel op de kop...

Ik had besloten niet meer te posten bij dit album maar ik wil toch nog even iets kwijt.
Waarom proberen de voorstanders van dit album de tegenstanders MET ALLE GEWELD te overtuigen dat ze er helemaal naast zitten?
Ik krijg het gevoel dat je als tegenstander voor één of andere zwakbegaafde idioot wordt versleten.
Ieder zijn mening en graag wat meer respect voor elkaar, heren!

Bulldozer je hebt groot gelijk, ik vind deze plaat niet bijster goed, en iedereen heeft het recht om het even welke plaat beter of minder te vinden, zo is dat. Mijn Floydfavoriet blijft toch ANIMALS, al zijn er daar ook niet veel volgelingen voor te vinden, in Vlaanderen zegt men immers "elk zijne meug", dat wil zeggen, ieder zijn smaak, en zo is het.

Daarvoor dient ook zulke site als deze, discussies losweken, maar er moet uiteraard respect voor elkaars mening blijven, dat spreekt!

Ah, sommigen zullen het nooit leren

Trouwens een prima album, deze 'The Final Cut' al kan het ook voor mij niet tippen aan de meesterwerken uit de jaren 70'.

Zie mijn opmerking van 27 december. Ook ik zal niemand voor de schenen schoppen als ze dit fantastische album niet kunnen waarderen.

Waar ik me wel aan stoor is dat sommige tegenstanders totaal niet kunnen onderbouwen wat er dan mis mee is. Ieder zijn muziek, maar kom dan wel met een verklaring zodat andere die MuMe bezoeken er ook iets aan hebben.

Ah, idd leren sommigen het nooit...

Dit album pakt je of het pakt je niet , ik vind alles vanaf Meddle klasse albums van PF en wat daarvoor gemaakt is vind ik absolute bagger van de bovenste plank .
The Final Cut moet je wel wat vaker horen wil je het goed gaan vinden.
Kom niet na 1 luisterbeurt al aan zetten met `n waardering .
Dikke 5 sterren voor dit meesterwerk.

@ Geweldigenoten : Ik kan mij voorstellen dat jij je stoort aan niet onderbouwde meningen. Aan de andere kant, er zijn mensen die minder sterk zijn in het onder woorden brengen waarom ze een bepaald (negatief) gevoel over een album hebben. Een gevoel is soms ongrijpbaar, iets raakt je óf het raakt je niet en dat is niet altijd helder uit te leggen. Ik ga dit album nog een luisterbeurtje gunnen.

Zo nu is er wel weer genoeg gekibbeld hier lijkt me, en laten we maar snel weer met zijn allen een vredespijp gaan roken,want onze passie is immers toch allemaal muziek nietwaar? En laten we maar weer lekker muziek gaan luisteren van wat we zelf wel mooi vinden.Als ik me respectloos uitgelaten zou hebben,en ''harde'' woorden gebruikt zou hebben,waardoor iemand gekwetst zou zijn,nou hierbij sorry dan.Ik vind dit wel een top album,maar door mijn enthousiastme kan ik soms het oog op realiteitszin wel eens kwijtraken,en ik wil natuurlijk nooit voor iemand anders gaan bepalen wat hij/zij goed of slecht zou ''moeten'' vinden,als ik iets post gaat het voornamelijk over mijn eigen beleving en bevindingen bij de div albums,want ik ken hier geen enkele user persoonlijk natuurlijk.

Mea culpa.

Kon deze nog niet deze ligt voor een deel toch in de lijn van The Wall, bombastisch,theatraal mooi een echte Waters productie, helaas wel wel de laatste.

Ik heb dit album onlangs een "herkansing" gegeven en er uitgebreid naar zitten luisteren.

Ik blijf het een ongelooflijk rotvervelende plaat vinden, er staat veel te veel tekst op, allemaal prachtige lyrics van Waters, maar het doet me geen reet, ik mis het mystieke dat in andere PFalbums zo vaak zit, het mysterieuze sfeerfje, het weird-gehalte, de geluidseffecten, zeg maar.
Dit lijkt wel Pink Floyd goes Dylan, en dat moeten ze niet doen voor mij. Dit pakt me niet, ik kan dit amper uitzitten.
Ik verlaag van 2.5 naar 2 en vind dit het meest vervelende album van ze, helaas;

**

Dan moet je je er zelf ook niet meer mee martelen. Als een plaat te zwaar op je maag ligt zal die pas tot je door gaan dringen als je daar rijp voor bent. Hoewel ik moet zeggen dat je er eigenlijk wel de leeftijd voor zou moeten hebben....... Maar alla, de een hecht meer aan tekst, de ander aan muziek, het zij nu eenmaal zo. Ik vind in ieder geval dat op dit album beide dik in orde zijn.

Ik heb er nog een paar luisterbeurten tegenaan gegooid. Het kan mij niet raken. Wat ik vooral mis is het stemgeluid en het subtiele gitaarspel van David Gilmour. Hij is weliswaar met zijn gitaar wel aanwezig, echter mondjesmaat. Qua tekst is het allemaal wel OK, daarom verhoog ik mijn score naar 2,5.
Het geheel kan mij echter niet pakken. Waters is een prima songwriter maar ook een matige zanger en een middelmatige bassist. Samen met Gilmour, Wright en Mason vind ik het een gouden kwartet, echter in dit concept helaas niet......

Je hebt hier een punt.
Echter: "the fletcher memorial home" is mijns inziens een schoolvoorbeeld van een typisch Waters' nummer maar die gitaarsolo is zooo David gilmour, niemand moet dat ooit proberen te immiteren (of je krijgt het effect wat je hoort tijdens de solo in "Dogs" op "In the Flesh" ) Hetzelfde effect heb ik trouwens in 'the Final Cut' op ongeveer 3:20... ook typisch Gilmour..

Buiten de everlasting Waters - Gilmour discussie vind ik The gunners dream vanaf de eerste seconde geniaal... en maakt me tijdens iedere luisterbeurt toch weer een tikkie gelukkiger dan ik luttele seconden voor dat moment was...

Dit album komt bij mij pas uit de kast als ik erg depri ben. Terwijl de muziek door de woonkamer gaat krijg ik dan vreemd genoeg het gevoel het: valt allemaal wel mee.

De thematiek van dit album is dan ook loodzwaar. Het gaat over oorlog en verderf. De Tweede Wereldoorlog heb ik dan niet meegemaakt, maar door die oorlog heb ik nooit kennis kunnen maken met de broer van mijn moeder. Hij kwam om bij een missie op zee. Dergelijke lintjes als op de hoes staan afgebeeld heb ik daadwerkelijk in mijn handen gehad. Lintjes die men kreeg voor moedig gedrag...

Nu 4 en 5 mei aanstaande zijn lijkt het mij goed om dit album uit het rek te halen en in gedachte te zijn bij een familielid waar ik alleen lintjes en foto's van ken. Door het voorafgaande ben ik dan ook niet in staat dit album objectief te beoordelen.

Misschien dat Waters hier een beetje te veel in doorsloeg.Iets te veel van het goede en het maar blijven herhalen van het zelfde thema.Het is ook geen groepsplaat meer,maar Roger Waters die wordt begeleid door David Gilmour en Nick Mason.
Toch kan ik niet zeggen dat ik dit een slechte plaat vind.Het is weer goed uitgedacht,maar het verrassings element is veel minder.De melodielijntjes en de nummers die weer in elkaar overlopen doet natuurlijk sterk denken aan The Wall.Sterkste nummers het door Gilmour(!!) gezongen Not Now John en de fraaie afsluiter Two Suns In the Sunsets.

Dit zijn de leftovers van 'The Wall' en hoewel het concept mij op voorhand erg aansprak, komt het er niet helemaal op. De spanningsboog die zo mooi aanwezig is op 'The Wall' komt hier maar sporadisch naar boven en de songs bevatten te veel mindere broeders. Ik veer even op bij 'One of the Few', val terug en kom weer bij kennis bij 'The Fletcher Memorial Home' tot aan de mooie titeltrack.

Maar dat is ook het verschil (mijns inziens) tussen Gilmour-fans en Waters-fans: Gilmour met gierende gitaar en 'mooie' stem, Waters met ingetogen stem en vlijmscherpe teksten.
Op zowel The Wall als dit album merk je dat de teksten hoogstaand zijn, maar gitaar zwaar ondergeschikt is. Weet wel: ik ben een liefhebber van gitaar, maar op dit album mis ik het niet. Daarbij lijkt het alsof dit album werkt naar een hoogtepunt (The Fletcher memorial home) en daarna het slot inzet.

Geweldig gewoon... ... Echter kan ik absoluut begrijpen dat dit voor sommige een draak van een album is... helaas

Waters' stem is verre van ingetogen. Meermalen slaat die over door de ingehouden woede. Iets wat bij de veel gladdere Gilmour meestal ver te zoeken is.

Dit is veruit het meest intense Waters PF album vind ik.Qua gevoel en een stem die door merg en been gaat.Het lijkt wel of op dit album alle opgekropte gevoelens er bij Waters nu echt eens tot op het bot uitkomen.En een ingetogen stem van Waters?Nou nee dat vind ik nu niet echt,eerder het tegenovergestelde.

Hmm, ik zou willen zeggen dat Waters stem niet zo sterk is zonder Gilmours stem en dat Gilmours stem niet zo sterk is als Waters stem. Waters stem is rauw, niet heel erg zuiver, maar het doet je wel wat en Gilmours stem is juist soft en dromerig (en doet je ook wat). Door goed met die combinatie te spelen kun je in een album of nummer sfeer creeeren waarbij je een dromerige kant hebt, maar dat je daarna keihard in de realiteit wordt neergezet. Mooi voorbeeld daarvan is Comfortably Numb.

Anyhow, The Final Cut zelf vind ik lang niet de slechtste Floyd, maar ik mis toch wel degelijk de stem van Gilmour en de intensiteit van Gilmour op dit album. Toch heeft Waters bewezen Gilmour niet echt nodig te hebben op het briljante Amused to Death en omgekeerd vind ik The Division Bell dan weer een van de betere Floyd-platen.

misschien iets te gechargeerd maar ik ben het in principe wel met je eens enkel dan in een iets verdunde vorm zullen we maar zeggen

Ik vind dit overigens wel een plaat waar je in de juiste stemming voor moet zijn.Als ik niet in de juiste stemming ben dan moet ik deze plaat zeker niet draaien,maar in de juiste stemming vind ik dit misschien wel 1 van de beste albums ooit.Ik draai hem overigens ongeveer 4 keer per jaar dat vind ik mooi zat,en dan geniet ik er zeer intens en met volle teugen van.Met luistergroet,ricardo.

Juist. Berichten verplaatst naar Pink Floyd

Veel te laat aangeschaft. Een groeiertje. Stemmige plaat die duidelijk Wall invloeden heeft maar een typisch Waters album is. Frappant dat de nummers waar Gilmour zijn stempel op drukt met gitaar toch in eerste instantie mijn voorkeur genieten. Waters/Gilmour toch een soort Lennon/Mc Cartney chemie?
When the Tigers broke free is een juweel. Ik heb een bijzondere demo versie op een vage verzamelschijf. Daar staat ook een akoustische demo versie op van Money (Dark side..)
Nummer 9 is mijn favoriet.

Heb hem net voor de tweede keer geluisterd, het is toch wel een bijzondere plaat... Mis alleen wel Gimour en Wright, maar de sfeer pakt me. 4 *

Gilmour is wel aanwezig op gitaar, maar had bij de composities niets in te brengen. Wright was inderdaad wel afwezig. Na het schijnt stond hij op The Wall al gewoon op de loonlijst inplaats van groepslid te zijn.

Wright is tijdens de opname van The Wall ontslagen als bandlid van Floyd en toen weer aangenomen (voor de tour) als sessiemuzikant.

Het was in ieder geval een droevig verhaal waar de titel The Final Cut erg toepasselijk is. Hierdoor is dit nog meer een solo-album van Waters dan ik al dacht.