menu

Pink Floyd - The Final Cut (1983)

mijn stem
3,62 (565)
565 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest

  1. The Post War Dream (3:03)
  2. Your Possible Pasts (4:22)
  3. One of the Few (1:22)
  4. When the Tigers Broke Free * (3:16)
  5. The Hero's Return (2:57)
  6. The Gunner's Dream (5:06)
  7. Paranoid Eyes (3:43)
  8. Get Your Filthy Hands Off My Desert (1:16)
  9. The Fletcher Memorial Home (4:12)
  10. Southampton Dock (2:08)
  11. The Final Cut (4:48)
  12. Not Now John (5:02)
  13. Two Suns in the Sunset (5:20)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 43:19 (46:35)
zoeken in:
avatar van De buurman
4,5
bas1966 schreef:
de ruzie sfeer maakt dit album wat minder sfeervol als geheel.


Ik begrijp dat nooit helemaal. Omdat de (ex)leden zich naderhand wat beklaagd hebben over de gang van zaken destijds, redeneert de luisteraar dat dat hoorbaar is. Hoe dan?

Ik vind het jammer dat Gilmour als zanger alleen is te horen op het zwakke Not Now John. Zijn bijdrage op gitaar is echter schitterend als altijd. Ook de drumpartijen vind ik uitstekend.

Toevallig vannacht eens goed de remaster beluisterd met koptelefoon. Komt opeens When The Tigers Broke Free voorbij. Beetje jammer. Wel een mooi nummer, maar het haalt me een beetje uit de flow van het album.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
Als dit album zou zijn uitgebracht voor The Wall, dan was dit het Opus Magnum geweest en The Wall een slap aftreksel. Althans in mijn parallele universum.

avatar van bikkel2
4,0
Daar is het imo een teveel door Waters gedomineerd album voor geworden.
Op Animals en The Wall is dat al enigzins
gaande, maar daar hoor je in ieder geval meer een bandprestatie.
Ik vind dit een heel aardige plaat en Waters mag van mij altijd het heft in handen nemen.
Maar be fair.......dit is een verkapte soloplaat van Waters.

avatar van LucM
3,5
The Wall spreekt mij meer aan: avontuurlijker en gevarieerder. The Final Cut is meer een solo-album van Roger Waters en daar wringt zich het schoentje: tekstueel geweldig en op treffende wijze gebracht maar muzikaal valt er weinig te beleven.

avatar van De buurman
4,5
Doordat dat Waters alles heeft geschreven, wordt Gilmours bijdrage nogal onderschat. Maar Gilmour heeft ook aan The Final Cut weer een hele goede, herkenbare bijdrage geleverd. Niet alleen in de solo's, maar ook in een paar geweldig klinkende slagpartijen.

The Wall heeft een aantal fantastische hoogtepunten, waar deze iets gelijkmatiger is. Ze zijn me even lief, eigenlijk. Nogmaals, ik mis wel Gilmour's zanggeluid een beetje, als tegenhanger van het hoog geëmotioneerde gebulder van heer Waters.

Al met al, naar mijn bescheiden mening is het één van PF's drie beste albums, naast The Wall en Wish You Were Here.

avatar van bikkel2
4,0
Tuurlijk hoor je Gilmour wel, maar die herkenbaarheid is niet zo moeilijk te ontrafelen.
Diezelfde Gilmour hekelde dit hele proces en het mag geen geheim zijn dat hij dit met frisse tegenzin heeft volbracht ( evenals Mason.)
Dit is echt een Roger Waters egotrip met Gilmour en Mason als muzikanten.

avatar van berken
4,5
bikkel2 schreef:
Dit is echt een Roger Waters egotrip met Gilmour en Mason als muzikanten.

Daarom is ie ook zo goed...

avatar van De buurman
4,5
Overigens wordt het nodige drumwerk verricht door Ray Cooper en Andy Newmark. Je kon inderdaad nauwelijks meer van een bandsituatie spreken. Mason bemoeide zich nauwelijks met het proces, Gilmour en Waters werkten uiteindelijk afzonderlijk van elkaar. Om te spreken over een egotrip... het feit was dat Gilmour te lui of opgedroogd was om zelf met uitgewerkte ideeën te komen. Waters valt weinig te verwijten.

avatar van bikkel2
4,0
In zekere mate valt Waters ook weinig te verwijten, want de anderen kwamen met weinig tot niets.
Anderzijds was Waters wel een persoon geworden die wellicht niet meer prettig was in de samenwerking. Hij heeft dat zelf ook min of meer toegegeven tijdens The Wall Show in de 02 in Londen, toen Gilmour en Mason als gast kwamen opdraven.
Ach, allemaal achteraf. Ik vind de richting die Waters v.a Animals bepaalde in ieder geval boeiend genoeg.
Deze vind ik dan wel minder dan Animals en The Wall. Om eerder genoemde redenen dus.

bas1966
maar buurman...dan is de circel toch rond: door de ruzies had Gilmour geen inspiratie meer...je zegt het zelf...ik zeg helemaal niet dat ik dit een matig album vind...maar de samenwerking was ver te zoeken.
Dus...wat michel zegt....eigenlijk het 1e solo album van Roger.

avatar van De buurman
4,5
Eerste soloalbum, akkoord. Maar egotrip, zeker bij de thematiek van het album, vind ik niet het juiste woord.

avatar van Bluebird
4,5
Wel een persoonlijk stokpaardje natuurlijk. De overige leden hadden er niet zoveel meer mee, voelden zich beknot en groeiden steeds verder uit elkaar. Ermee cashen was geen probleem. De rest is geschiedenis.

Neemt niet weg dat het een van de meest zwarte en indringende Floydalbums blijft.

avatar van EttaJamesBrown
5,0
Het is een fantastisch album. Er is geen enkel excuus te bedenken om de waardering van minder dan 4 sterren goed te praten. Er is duidelijk sprake van collectieve dwaling.

Zelfs het hoesontwerp is ***** waard. Kneuterig, prikkelend en monumentaal.

avatar van Rogyros
3,0
Dan bied ik bij deze mijn excuses aan voor mijn waardering bij deze plaat.

avatar van Bluebird
4,5
Je hebt gewoon groot gelijk. Gaat echt helemaal nergens over.

bas1966
zat te twijfelen om te verhogen naar 4. 1e deel is heel goed, maar vooral het einde kan me maar niet boeien. Waters was veel beter in vorm op ´the wall´en in zijn latere werk. voor mij net geen 4*

avatar van bikkel2
4,0
Het komt inderdaad wat minder sterk uit de verf dan The Wall.
Maar toch ook wel weer knap in zijn soort.
De popmuziek was inmiddels volkomen anders en deze was helemaal wars van trends.
Geen knieval naar commercie, maar een wederom knap uitgewerkt rockhoorspel.
Met die verstane dat Waters hier vrijwel alles verzon en Gilmour bokkig en onder protest het album in kleurde.
Beter had geweest dat Gilmour ook wat creativiteit ( in muzikale zin dus) had bijgedragen.
Waters is hier soms wat te voorspelbaar in zijn bedenksels - en dan met name in de melodielijnen/ akkoorden.
De boodschap komt over, maar is ook wat drammerig en aangedikt door de effecten.
The Wall is beduidend afwisselender en speelser.

Op Amused To Death blijkt dat Waters een gerijpter componist is geworden.
Tekstueel was hij al geweldig, maar in het muzikaal bedenken, heeft hij ferme stappen gemaakt.

avatar van hotdoginferno
5,0
is gewoon een meesterwerk


4,5
berken schreef:
(quote)

Daarom is ie ook zo goed...


avatar van henk01
4,5
Waters solo. The Wall 2. Maakt mij allemaal niet uit. Zijn 4.5* gewoon waard.
Zware kost is het wel.

avatar van bikkel2
4,0
Toch een halfje verhoogd.
Als Pink Floyd geen eenheid, maar Waters zijn visie is wel gemeend.
Een slagveld qua opname ( Wright is er niet meer en Gilmour en Mason zijn min of meer begeleiders voor Waters.)
Puurder dan The Wall, al vind ik die beter, maar dit is toch een prima plaat.

avatar van Julian McArthur
4,5
Een van mijn favorieten, de nummers die in mekaar overvloeien, de terugkerende thema's, de prachtige melodieën, de opbouw en uitbarstingen, de mooie arrangementen. Deze plaat is voor mij bijna perfect. Enkel Not now John valt voor mij uit de toon en verpest de ervaring. Anders had ik deze shizzle 5 sterren gegeven.

avatar van echoes
4,5
Julian McArthur schreef:
Enkel Not now John valt voor mij uit de toon en verpest de ervaring.


Dat ben ik met je eens. Past er helemaal niet tussen.

bas1966
verlaagd naar 3,5...track 1-8 is absoluut top niveau en behoort misschien wel tot het mooiste werk van Waters. Maar daarna zakt de boel als een plumppudding in elkaar.

avatar van De buurman
4,5
bas1966 schreef:
verlaagd naar 3,5...track 1-8 is absoluut top niveau en behoort misschien wel tot het mooiste werk van Waters. Maar daarna zakt de boel als een plumppudding in elkaar.


Misschien ligt het aan je spanningsboog. The Final Cut en Two Suns In The Sunsets behoren tot zijn mooiste stukken. No offence.

bas1966
non taken

avatar van berken
4,5
bas1966 schreef:
verlaagd naar 3,5...track 1-8 is absoluut top niveau en behoort misschien wel tot het mooiste werk van Waters. Maar daarna zakt de boel als een plumppudding in elkaar.


Vind dit ook een beetje vreemd. Voor mij is het hoogtepunt 9 + 10. Dus bij deze het verzoek je score weer even te corrigeren.

avatar van bikkel2
4,0
Gilmour mocht nog ff zingen op de rocker Not Now John, maar die valt dan wel enigzins uit de boot.
De rest loopt prima in elkaar over.

avatar van De buurman
4,5
Het gekke is: op Pros & Cons deed hij hetzelfde, met het titelnummer. Opeens zo'n wat lichtvoetiger singeltje tussendoor. Ook als 11e track.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:27 uur

geplaatst: vandaag om 20:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.