Neil Young - A Letter Home (2014)

Enlighten me. Americana vind ik wel dusdanig slecht en weinig serieus overkomen. Een berichtje op zijn website met 'Crazy Horse doet weer mee' was voldoende geweest.

Maar ook die plaat is op een andere manier te beschouwen dan mooi of niet mooi. Zoveel verschil zit er verder niet tussen de twee platen.

Ik heb deze plaat niet in een ruk kunnen uitzitten. Heb er twee dagen over moeten doen. Ik vind dit nog een stuk erger dan Americana en daar vind ik al HELEMAAL niks aan. Dit is een plaat die louter wordt uitgebracht omdat er er een grote naam opstaat. Zou een minder grote naam op deze plaat gestaan hebben dan zou die muzikant waarschijnlijk met pek en veren uit de stad zijn gedragen.
Wat een CRAP

Ja, volkscultuur. Alleen dan zoek ik liever traditionele uitvoeringen of beter geslaagde adaptaties. Die zijn niet moeilijk te vinden.

Neil met Martin of Neil met Gibson vind ik trouwens wel een groot verschil.

Van deze plaat ook niet. Haast al de originele versies zijn beter.



Maar dan kom je weer in een mooi versus niet mooi debat.

Ja, ook wel omdat Neil niet onwijs goed heeft gekozen. Zijn covers van 'Imagine' en 'A Day in the Life' zijn bijv. ijzersterk, omdat nummers van Lennon zijn stem heel erg goed liggen.

'Girl From the North Country' en 'Needle of Death' vind ik wel mooier dan de originele versies. Ik vind Gordon Lightfoot maar een zwijmelaar en Willie Nelson is meer een grappige karikatuur. 'Crazy' doet niet echt onder.



Dat kan natuurlijk altijd, maar is niet het enige. Akoestisch speelt Neil bijv. heel anders gitaar dan hij elektrisch doet. De aard van zijn muziek is doorgaans ook afhankelijk van het instrument dat hij bespeelt.

Nou, zo beroerd is dit allemaal niet. Integer en consequent aangepakt, die covers. En dat geluid is na de recente lancering van Pono natuurlijk een 'practical joke'. Ik vind het wel geinig. Merk dat de plaat me niet verveelt, loopt lekker door. Ik heb overigens wel ontdekt waar de inspiratie voor 'Ambulance Blues' vandaan gekomen is. 'Needle Of Death' geeft toch wel sterke aanwijzingen.

Al 4 maanden geen postings, zegt genoeg

Neil Young weekend hier. Zijn laatste twee albums eens grondig bestudeerd. Dit album vind ik een uit de hand gelopen geintje. Kan gebeuren. Maar wat ik er mee moet als muziekliefhebber is me onduidelijk. Dan liever de originelen. Of een rij, voor Young inspirerende, authentieke folk- en countrybluesopnamen uit het rijke verleden. Dit gedoe van Nelis stoort me mateloos. Na een zondagswandeling tijd voor de opvolger met en zonder orkest. Weer mis maar daarover elders.

Wel weer leuk om te lezen is een 'mislukt' interview met Young in de VK-bijlage van dit weekend. Dat zit zo. De zingende milieu-activist en automobielverzamelaar is namelijk onlangs na een lang huwelijk gescheiden en nu aan de zwier met actrice (o.a. met ooglapje in Kill Bill) en mede-activist Darryl Hannah. Maar daarover mag in het interview niet worden gerept. Resultaat: kromme tenen bij Young, persvoorlichter, interviewer en de lezer. Hilarisch.

Dank je wel voor de tip, de bijlage lag al bijna bij oud papier. Dus nog gauw even het 'interview'
gelezen. Al mag het eigenlijk die naam niet eens hebben, de interviewer durft niets te vragen en Neil heeft niets te vertellen. Ik dacht bij mezelf dat het toch ook wel een voordeel is om fan te zijn van 'dode helden' zoals Kevin Coyne, Tim Buckley, Nick Drake en Judee Sill. Die kunnen in ieder geval niet meer zichzelf zo declasseren.

De interviewer van de volkskrant mag niets vragen? Wat een tiran is die mileuactivist met 20 zwaar vervuilende oldtimers in zijn garage. De multimiljonair met het linkse imago.
Neil moet eerst maar weer eens een echte goede plaat maken, dat doet hij al jaren niet meer. Daarna interviewen we hem wel weer een keer, niet eerder.

Niets vragen? Dat valt wel mee, het is wel knorrig en de interviewer is cynisch.
"Dan schrijf ik het maar op" vond ik leuk.
Tja als je die knorrepot gaat vragen over de invloed op he milieu van zijn hobby auto's , vliegreizen naar Hawaï en indirect ook het vervoer van zijn gehandicapte zoon, wordt hij nog brommeriger.
De opname recorder inpikken is ook een ding.

Wat lijkt me dat een zoete wraak: Neil organiseert een persconferentie en na twee uur wachten is er nog geen enkele journalist op komen dagen.

Dit album bewijst maar weer eens dat je niet alles moet uitbrengen wat je opneemt.

Toen ik deze plaat voor het eerst opzette dacht ik dat er iets mis was met mijn platenspeler. Goed dat bleek (gelukkig) niet het gevalt te zijn. Het heeft wel even wat tijd nodig om hier aan te wennen. Echter staan er prachtige nummers op en laat Neil horen akoestisch uitstekend uit de voeten te kunnen. De Voice-O-Graph geeft een apart sfeertje. Toch gaat mijn voorkeur uit naar een betere productie.

Ow ja . Deze had ik ook nog . Echt zo'n album wat tussen wal en schip valt. Niet al te best van geluidskwaliteit , maar de uitvoeringen zijn sober en degelijk. Niks spectaculairs maar gewoon goed . 3 sterren volstaat

Deze is mij eigenlijk ook ontgaan maar wat ik tot nu toe hoor vind ik echt prachtig.
De opnametechniek spreekt mij ook erg aan, opgenomen een gerenoveerde Voice-o-Graph uit 1947, een opnameapparaat geplaatst in een cabine die eruitziet als een telefooncel.
Het geeft iets puurs en landelijks aan het karakter van de plaat.
Dit soort experimenten kan ik van deze 70+er alleen maar toejuichen!

Erg mooi.

Je moet wel een beetje door de abominabele geluidskwaliteit heenluisteren. Maar op zich staan hier best een aantal aardige vertolkingen op. Bij de deluxe editie zat ook nog een direct from the booth audiofile LP. Daar heb ik stukjes van gehoord en die klinkt alvast een stuk schoner (veel minder gekraag en ruis). Hopelijk komt deze ook nog eens voor normale stervelingen beschikbaar.

Ik ben een tijdje terug voor een koopje aan de luxe box kunnen komen. Nauwelijks meer dan 2 losse lp's. Als nieuw en was bij de vorige eigenaar duidelijk niet in de smaak gevallen.
Als eenmalig uitstapje weet ik het wel te waarderen. Niet dat de plaat vaak de speler ziet maar het album heeft een broosheid waarbij het echt twee kanten op kan vallen.
Persoonlijke gemoedstoestand spelen in mijn ogen nog meer een rol dan ze dat al doen bij een album van de eigenzinnige rocker.
Deze week was m'n lief een avond weg en de DVD die in de box zat afgespeeld.
Dat heeft toch wel echt gesmaakt. Nietig maar toch intens. Broos maar het breekt net niet.
Ik blijf bij m'n drie sterren om voldoende differentiatie aan te brengen voor albums die ik mega top of mega ruk vind.

De box is in totaal wel een feestje met al die gekke plaatjes en schitterend boek.
Ik heb een redelijke collectie en dit is daarbinnen in alle opzichten toch wel een heel opvallend exemplaar.