Neil Young - A Letter Home (2014)

Cover album, hier de volledige tracklist info;


1. Changes (Phil Ochs)
2. Girl from the North Country (Bob Dylan)
3. Needle of Death (Bert Jansch)
4. Early Morning Rain (Gordon Lightfoot)
5. Crazy (Willie Nelson)
6. Reason to Believe (Tim Hardin)
7. On the Road Again (Willie Nelson)
8. If You Could Read My Mind (Gordon Lightfoot)
9. Since I Met You Baby (Ivory Joe Hunter)
10. My Hometown (Bruce Springsteen)
11. I Wonder If I Care as Much (The Everly Brothers)

Dat is toch het album met Jack White?
Toch wel nieuwsgierig.

Da's mooi kut, gelimiteerd alleen RSD in Amerika... hopelijk komt hij ook nog los uit.

't Is te hopen, want er staan toch wel enkele interessante nummers op, lijkt mij.. Oké, het zijn allemaal covers, maar dat een coveralbum ook wel goed kan zijn, is al meermaals bewezen.

Hmm.. My Hometown is nou niet bepaald een nummer dat ik verbeterd zie worden door Dhr. Young.

Vergis je niet ?

Verwacht hier niet al te veel van. Vind de nummers die hij momenteel live al speelt niet echt bijzonder vertolkt worden. 'Needle of Death' is nog wel mooi, maar niet beter dan het origineel. Ik had ook geen zin om op Record Store Day moeite te doen om voor veel te veel geld deze LP te scoren. Kan me haast niet voorstellen dat er niet nog een reguliere release komt. Vanuit USA over laten komen, zie ik ook niet zo zitten.

Ik verwacht hier eigenlijk niks van. Maar wat is de man actief de laatste jaren. Welliswaar met 2 cover platen maar toch.

Ja Neil is bezig, ook nog op tour en dan die Pono speler.
Wel heeft hij veel van deze nummers al live gespeeld.
Overigens de echte iggy bracht in 1977, 3 kwaliteits albums uit, waarschijnlijk kun je prima een paar albums per jaar doen.

Zoals hier ook al gemeld is, wat Neil live gespeeld heeft aan covers die op dit album staan is niet direct een aanbeveling om vroeg bij je favoriete platenzaak te gaan staan.
Reason to believe is echt in een verkeerd (traag ) tempo gedaan tijdens concerten.

En als ik naar Changes luister dan bekruipt mij een sterk gevoel van laat maar zitten!

Ironisch dat hij zo hoog opgeeft over kwaliteit, dat PONO een must is en digitaal crap klinkt, maar wel in zo'n oud ding zijn album opneemt. Ben er wel benieuwd naar. Heb Neil niet echt gevolgd de laatste tijd, vond Americana ook niet helemaal geweldig en de solo live tour heb ik ook maar weinig van gehoord, Farm Aid, waar een hoop nummers al aan bod zijn gekomen, evenmin.

Voor de diehard fans komt er ook nog een super deluxe editie uit met 2 bonustracks (Blowing In The Wind van Dylan en een andere versie/arrangement van Crazy), voor "slechts" 108 dollar krijg je:

- Standard audio LP
- Audiophile LP
- CD
- DVD with footage from the recording
- 12" x 12", 32-page full color booklet
- Seven 6" vinyl discs pressed on clear vinyl

Voor 108 US Dollar wil ik er ook een Pono speler bij.

A LETTER HOME, YOUNG, NEIL, LP | PlatoMania

CD komt binnenkort ook uit; op 26 mei: Neil Young A Letter Home CD Album - neilyoung.warnerartists.net

Had van mij ook wel die DVD (waarom eigenlijk geen Blu-Ray?) bij mogen zitten.

Best wel even wennen dit plaatje, doet me soms denken aan de bootlegs die circuleren met oud materiaal van ome Neil,gewoon Neil op gitaar en monharmonica met krakend maar toch enigzins heldere klank.

Is dit een essentiële plaat in het oeuvre van Neil Young? Niet echt volgens mij, gewoon een uitstapje die hij moest doen om z'n hoofd leeg te maken en de aandacht te kunnen focussen op de volgende "reguliere" Neil Young plaat (denk aan Americana met Crazy Horse gevolgd door Psychedelic Pill).

Desalniettemin een leuke plaat om te beluisteren voor de vintage fan's denk ik... hoogtepunten voor mij zijn Dylan's Girl From The North Country, Nelson's Crazy & Everly Brothers I Wonder If I Care As Much (die laatste doet me iedere denken aan Neil's Wonderin', de inspiratie zal wel van ergens komen...).

Niet voor iedereen dus (eigenlijk een echte Neil Young plaat dus in het rijtje van Trans, Landing On Water, Life, Everybody's Rockin', Americana, Fork In The Road... )

Er is inmiddels een digitale versie opgedoken. Die piraten ook!

Geluidskwaliteit is beter dan de video van Needle of Death die op YouTube staat, maar is bepaald niet te vergelijken met een moderne opname. Je mist een groot gedeelte van het geluidsspectrum en er zitten een hoop kraakjes en dergelijke doorheen, klinkt inderdaad als een opname uit 1947.

Qua stijl doet het een beetje denken aan Silver & Gold. Van de liedjes ken ik alleen Girl from the North Country en die klinkt een stuk beter dan de Stephen Stills / CSN versie in ieder geval.

De uitvoeringen van de nummers zijn zo slecht nog niet, de keuze voor de nummers ook niet. Ik heb niet veel gehoord van de tour van dit jaar, dus kan niet zeggen waar hij beter zingt en speelt. Helaas wordt alles een beetje teniet gedaan door de opnamekwaliteit. Leuke gimmick en een mooi statement in dit digitale tijdperk, maar dit rechtvaardigt echt geen 110 dollar kostende deluxe versie.

Los van de geluidskwaliteit is dit eigenlijk een prima album. Reason to Believe klinkt een beetje als Neil's eigen Try. Crazy van Willie Nelson, Needle of Death, Girl from the North Country en on the Road Again zijn gewoon goede nummers. Tweede deel van de plaat is wat minder, My Hometown vind ik niet zo veel aan (geen Springsteen fan). Blijf dus ergens rond de 3* steken.

Tja hoe is die digitale versie tot stand gekomen? Ik ga nog even wachten en zien of er geen betere kwaliteit beschikbaar is binnen een paar weken.

Ik ben eigenlijk zeer tevreden met A Letter Home. Live vond ik het allemaal niet bijzonder en ik vreesde dat dit een akoestische Americana zou worden. Neil Young klinkt hier echter gefocust en maakt de nummers echt eigen.

Het album klinkt als veel van mijn oude bluesplaten en ik houd van dat krakkemige geluid. De kraakjes kunnen ook afkomstig zijn van het vinyl, dat is nog even de vraag. Er zitten verder wat imperfecties in, zoals de afspeelsnelheid die af en toe ineens ongelijk loopt. De opname geeft het songmateriaal echter een aura van authenticiteit dat veel van de originele versies zelfs niet eens hebben.

De thematiek van Young die terugkeert naar zijn jeugd en zijn helden, evenals de symbolische brieven aan zijn moeder sluiten daar goed bij aan. Het is eigenlijk wonderbaarlijk dat een plaat zonder eigen composities misschien wel één van Youngs meest persoonlijke albums is. In vergelijking met folkie Young uit de jaren zestig vind ik dat hij nu geleefder klinkt en die koffiehuissfeer beter kan oproepen. Het is alleen jammer dat de laatste drie nummers niemendalletjes zijn.

Jammer dat Neil van de laatste 3 geen mooie versie heeft kunnen maken. Het valt ook niet mee een klassieker als My Hometown te overtreffen. Maar als iemand dat zou moeten kunnen is Neil Young het wel. Wellicht is de stem van Young niet geschikt voor zo'n nummer. Dat zou kunnen. De Everly Brothers zou toch wel in het straatje van Young moeten liggen. Ivory Joe Hunter is wel een aparte keus inderdaad.

Ik ben erg nieuwsgierig wat hij er van gebakken heeft eigenlijk. Maar ik vrees dat hij nog heel lang niet op Spotify te beluisteren zal zijn.

Ik hoor My Hometown nu voorbijkomen en Neil's zang doet me aan Daniel Johnston denken. Zal wel door de lo-fi opname komen. Benieuwd naar de rest...

Het zal wel origineel zijn om in zo'n boot een plaat op te nemen, maar de geluidskwaliteit is zwaar ruk. Daar heb je geen Pono voor nodig Neil.

je kan het humor noemen; een Pono ontwikkelen, omdat je de digitale kwaliteit van muziek te slecht vindt en dan zelf een slecht klinkende, rammelende plaat opnemen. Toch is mijn gevoel voor humor anders. Nou ben ik ook geen audiofiel, maar de slechte kwaliteit van de I-pod hoor ik minder goed, dan de slechte geluidskwaliteit van deze plaat. En dat snap ik niet en voegt voor mij niets toe. Jammer.

Het spijt me zeer, maar hier kan ik dus helemaal niets mee.
Vind de uitvoering van de nummers ook niet geweldig: Girl of the North Country heb ik zelfs nooit slechter dan dit gehoord!

De introductie vind ik wel mooi. Beetje absurd, though, maar goed.

Eens met Bonk. Wat een kwaliteit in vergelijking tot de vorige producties. Cliché om dan in een recensie te lezen dat het voor de echte fan is. Zelfs als fan zijn er toch grenzen?

Denk het wel, ik verwacht hier niets van. Neil zijn tijd is geweest. Helaas.

Dat heb ik nu al zo vaak gedacht. Maar iedere keer weet hij weer op te krabbelen. De laatste keer was met Le Noise.

Smaken verschillen natuurlijk maar dat is ook geen topalbum

Wat vind jij zijn laatste topper dan?