Neil Young - A Letter Home (2014)

Onze moderne oren zijn helaas gewend geraakt aan geluidstechnisch perfect klinkende platen. Dat heeft tot gevolg dat alles en iedereen vandaag geluidstechnisch hetzelfde klinkt. Wat dat betreft alleen al is 'A letter home' een verademing. Zo klonken platen 50-80 jaar geleden, en misschien heeft Neil ons daar nog eens willen op wijzen. Naast de ironie doet de plaat je dus indd nog eens teruggrijpen naar de oude bluesmeesters en de opnamen verzameld op 'the anthology of american folk music'. Los van dat alles vind ik 'A letter home' gewoon een aangrijpend klinkend, meesterlijk coveralbum van Neil. Misschien wel het mooiste / beste coveralbum ooit, wat mij betreft.

Het "probleem" wat ik hiermee heb is vooral dat de voice-o-graph weinig toe voegt, maar eigenlijk alleen afbreuk doet aan het album. Het is verworden tot een gimmick. Om je foto-standpunt even een beetje verder te trekken: een oude foto kan inderdaad mooi verkleuren, maar het kan ook zo ver vervagen totdat er niets anders te zien is dan een waas en ergens op de achtergrond nog de ruis van de originele foto. Voor mijn gevoel zit dit album daar veel dichter bij in de buurt.


Ik volg deze redenering even niet, maar dat kan misschien aan mij liggen. Als iets geluidstechnisch perfect klinkt, is toch veel meer verschil te horen? Het toevoegen van een subtiel piano-riedeltje of een strijkers-kwartet kan juist nu een groot verschil maken. Als alles opgenomen zou worden met de voice-o-graph (of een andere ouderwetse opname-methode) valt dat allemaal weg in de opname-ruis en zou alles juist veel meer hetzelfde moeten klinken. Of zie ik hier nu iets over het hoofd?

Dat is het hem net (en waar ook de hele Loudness War om draait / draaide): het mag dan allemaal geluidstechnisch 'perfect' zijn; eigenlijk worden moderne produkties vandaag allemaal zodanig opgepimpt en vervolgens platgedrukt, waardoor een triangel of een viool indd vandaag even luid klinken als de drums en gitaren binnen eenzelfde plaat / song. En precies door die moderne manier van opnemen en mastering klinkt alles en iedereen vandaag hetzelfde. Behalve deze plaat dus. Mij komt 'A letter home' daarom zéker totaal niét over als een gimmick.
Bovendien lijkt Neil de laatste 10 jaar (sinds z'n aneurysme) voortdurend achterom te kijken: Chrome dreams II, de eerste Archives box, Le Noise (dat wel z'n soundtrack bij z'n autobiografie lijkt en tegelijk een openbare biecht over het verleden en tegelijk zijn getoonzette ervaring in 'the twilight zone', toen hij tussen leven en dood zweefde; daarom staat die plaat in mijn aller tijden top 10), Americana, de teksten van Psychedelic Pill, z'n zelf geschreven autobiografie, de Journeys-docu, ook met Pono (waarmee hij ons datgene wil geven waar we als luisteraars recht op hebben: het eerlijke geluid van de mastertapes). En nu op deze nieuwe plaat dus weer, waarop hij met weemoed lijkt terug te denken aan de dagen van eerlijke, analoge opnames, toen de artiesten maar één of hooguit een paar kansen kregen om hun platen op te nemen...

Gimmick heeft hier vaak een ietwat negatieve bijklank, maar is in wezen eerder iets onderscheidends (afkomstig uit de marketingsector). Ik weet niet of ik de Voice-o-Graph echt een gimmick vind, maar ik begrijp wel waarom het zo wordt genoemd.

Alhoewel, ik heb wel eens een muziekwetenschappelijke tekst gelezen over gimmicks in popmuziek. In clips van bijv. Lady Gaga zitten een hoops gimmicks waar de aandacht op geconcentreerd wordt. De veronderstelde matige muziek valt dan minder op. Gimmicks werden daar meer aan fetisjisme gekoppeld.

Biografisch gezien is Neil Youngs laatste decennium inderdaad goed te verklaren. Dat is eigenlijk altijd al zo geweest. In zijn muziek hoor je wat hem bezighoud in het dagelijks leven. Voor iemand die beweert altijd vooruit te kijken, blikt Young inderdaad wel wat vaak terug. Al kun je dat weerleggen als dat met nieuwe muziek of apparatuur (Pono) gebeurt.

Voor mij is het voldoende, dat we een kopie krijgen van hoe het zo goed mogelijk in de studio is opgenomen.
Expres verbeteren (Loudness war idd) is niet goed, maar expres vernaggelen ook niet.

Ik vind Psychedelic Pill, Americana en Le Noise goede albums, ook geluidstechnisch. Ik zou niet weten waarom er opeens een album tussen moet zitten waarbij de geluidskwaliteit opzettelijk zo slecht moet zijn. Wat heeft dat met muziek te maken?

Tja, jij vindt de geluidskwaliteit slecht, ik net niet. Omdat het zo'n authentieke opname is. Ik vind net 99.99 % van alle andere platen van de laatste jaren van een barslechte geluidskwaliteit. Er zijn indd de uitzonderingen, zoals alle recente platen van Neil die je noemt (en bv ook The seldom seen kid van Elbow, 'no better than this' van john mellencamp,...). En deze 'A letter home' hoort daar voor mij dus ook bij.

Dus je zegt eigenlijk dat A Letter home qua geluidskwaliteit net zo goed is als Psychedelic Pill?

Neil Young is veel meer dan een muzikant. Ik word ook niet altijd even vrolijk als zijn andere uitstapjes terugkeren in zijn muziek. Ga buiten spelen met je Lincoln, denk ik dan. Hier is dat een beetje hetzelfde: Young gebruikt zijn muziek vaak als medium om een boodschap te uiten (denk bijv. ook aan Living with War, Fork in the Road of nummers als 'Mother Earth' en 'Driftin' Back'). Gelukkig voorzie ik nog geen album over speelgoedtreintjes.

Wat vinden jullie eigenlijk van de kwaliteit van de composities???

Grapjas

Ik ben wel een sucker voor goede geluidskwaliteit. Heb ook een geweldige hekel aan goede artiesten die een coveralbum willen gaan opnemen. Pakt nooit goed uit en op deze manier al helemaal niet.
Je kan de goede man de hemel in prijzen voor zijn staat van dienst maar zelfs de groten der aarde maken wel eens een fout. Dit is er eentje van Mr Young.
Snel op staan en verder gaan.

Pervers genot? Gelukkig is MuMe voor mij niet zo serieuze bezigheid als kennelijk voor jouw.
Zelf beter lezen Stijn, het valt mij gewoon op dat je bij Neil altijd heel mild oordeelt en andere artiesten keihard kan veroordelen, en niet altijd met hele duidelijke motieven. Een beetje fanblindheid net zoals ik bij the Beatles in hoge mate heb. Neem het niet te serieus op joh, het is MuMe maar. No big deal

Dat ligt dan echt aan jou. Ik heb een plaat als Harvest Moon niet eens 4* gegeven en doe bijv. ook niet mee aan de blinde verering van Harvest. Kennelijk heb je er moeite mee dat ik niet zo van jouw favo doetjes Klep en Paul houd. Veel obscuurder werk van NY vind ik beter dan hun beste werk, maar dat is iets anders dan mild zijn of oogkleppen ophebben. Er zijn hier ook mensen die alles van NY 5* geven, maar daar hoor ik niet bij.

Daarnaast neem ik ook vrijwel altijd de moeite om toelichting te geven op een stem/bericht. Dat uitgerekend jij met 'onduidelijke motieven' aankomt, is veelzeggend: tot nu toe is het enige onduidelijke die 2* van jou. Ik zie daar geen toelichting bij.

Je neemt het allemaal wel heel serieus en zwaar op, ik hoop niet dat je alles in het leven zo zwaar op de hand benaderd. Dat jij niet zo van mijn favoriete doetje houd, wat zal mij dat uit moeten maken? Dat zal van een heel lullig niveau zijn. net zoals ik niet zo van heel veel van die gevoelige mannen houd die jij in je top 10 heb staan.

Ik vind het wel een leuk projekt moet ik zeggen, met die ouwe "recording booth" opnames geeft hij er toch wel iets extra's aan. Hij zal wel wat speciaals hebben met de nummers die hij doet, maar Reason To Believe en If You Could Read My Mind vind ik nou niet echt ozzinele keuzes.

Het storende aan jouw reacties is dat je:
1) met onwaarheden komt aanzetten
2) meer aandacht voor de man dan de plaat lijkt te hebben
3) heel vaak selectief reageert
4) anderen beticht van wat je zelf doet
5) gewoon niet meer reageert als je stelling/argument wordt ontkracht, zie ook punt 3.

Alle vijf blijken hier opnieuw voor te komen.

Jouw top 5 van aanklachten tegen mij slaat werkelijjk nergens op hoor, ik vind het eerder vreemd dat je jezelf zo druk maakt en een top 5 maakt om een andere user te ontmaskeren, waarom?. Omdat ik het soms niet met je eens ben en ik jouw soms net zo selectief vind als jij mij? Als je daar al zo op flipt vraag ik me af hoe je op dingen in het leven reageert die er echt toe doen.

Nu weer terug naar de muziek. Tja deze plaat, geen zak aan

Mijn voorstel: ga allebei tien minuten op de strafbank zitten en zet daarna deze discussie via de persoonlijke berichtjes voort.

Typisch geval van zonde van het geld om dit te kopen.
Of je moet het voor de verpakking doen.

Wederom een prima album van De Meester. Dat onnavolgbare van hem....geweldig. Hij doet zijn eigen ding en heeft lak aan de rest. Kan ik wel waarderen, zo is hij altijd geweest.

Dat krijg je ervan als je onbeluisterd alles van Neil Young koopt: een gevalletje 'eigenlijk zou ik m'n geld terug willen'.

Uiteraard gepindakaast!

Misschien dat je 'm zo gek kan krijgen als je 'm een olderwets kloterig opgenomen ( analoge diktafoon of cassetterecorder bijv. ) eigen versie van Can I Have My Money Back ( van Gerry Rafferty ) stuurt ?

Vroeger baalde ik altijd van tikken op m'n LP's. Op een gegeven moment gingen ze gewoon bij zo'n nummer horen. Wanneer je die nummer dan op de radio hoorde, zat je gewoon op die "tik" te wachten. Op sommige LP's was je heel zuinig, daar mocht dus geen krasje opkomen.

Dus ik snap al die tikken op deze plaat wel..

Vandaag nog eens beluisterd. Op zich 'went' de geluidskwaliteit vrij snel. Zoals Stijn al eens heeft gezegd, er zijn slechter klinkende CD's (ik heb wel eens wat 'wire' opnames van Woody Guthrie gehoord die vergelijkbaar klonken) en ik heb ruimschoots 'ervaring' met bootlegs van Neil Young, veel van zijn Squires werk en Buffalo Springfield outtakes, alsmede de Tonight's the Night en Times Square Acetate klinken niet al te best.

We moeten dit album ook niet al te serieus nemen. Het is een statement, hij heeft het vooral voor zichzelf gedaan, zoals dat ook het geval was met Everybody's Rocking en in mindere mate Trans. Het songmateriaal is best goed, de meeste uitvoeringen erg degelijk, sommigen heel erg persoonlijk zelfs (misschien is dit wel de meest persoonlijke plaat in jaren).

Ik vraag me overigens wel af wat die audiophile versions zijn van de deluxe versie. Wat nu het verschil is tussen de direct from the boot feed en de reproduced versie. Maar tenzij iemand die versie online zet bij onze Zweedse vrienden ga ik daar denk ik niet achter komen.

Neil Young is eigenzinnig en komt meestal met een divers palet aan muziek(stromingen).
Ik geniet enorm van zijn Buffalo Springfield releases tot en met het prachtige Rust Never Sleeps. Daarna heeft hij veel nieuws uitgebracht en soms getracht elementen uit eerdere periodes (o.a. Harvest Moon) te integreren in het heden.
Slechts sporadisch veer ik op en dan alleen als ik bemerk dat ik de typische Neil Young-kwaliteit herken. Dit gebeurt tijdens het horen van de meest recente albums helaas niet vaak.
Ik heb enkele songs van 'A Letter Home' mogen beluisteren, echter te weinig om een gedegen oordeel te geven.
Wel zijn mijn verwachtingen niet bijster hoog. Voor mij is Jonathan Wilson nu de man die een singer-songwriter plaat van NY-seventiaanse kwaliteit schenkt (Fanfare).

Akkoord!

Ik vind de nummers heus niet zo slecht, en af en toe "werkt" dat sfeertje wel (de Dylan-cover bv klinkt bij eenzame duisternis bloedstollend mooi) maar zeker niet de hele tijd. Ik worstel nog met het idee...

Wat ik me echter ook bedenk: leuk dat ome Neil weer eens zo'n plaatje maakt (Trans, ...) waarbij de meningen extreem wisselen. Ook dat is "kunst": mensen naar alle hoeken van "goed of slecht" katapulteren!

Als je onorthodox bent, roep je altijd weerstand op. 'Be sure to welcome failure', zei Neil Young een tijdje terug nog. Mensen denken te veel in mooi en niet mooi, terwijl zaken vaak ook op een andere manier te beschouwen zijn.

Om een regelrechte kutplaat als Americana te omarmen gaat mij echter te ver. Doe dat soort halfbakken repetities maar op je ranch.

Je snapt dat je jezelf nu wel tegenspreekt?