Pink Floyd - More (1969)

Het leuke van dit album is ook, dat vogels in een kooi vrolijk gaan mee fluiten van de natuurklanken die er op te vinden zijn. Zelfs als er een deken over de kooi wordt gegooid.

De moielijkheid met soundtracks is dat zo heterogeen zijn, wappert alle kanten op. Dan kan je zo'n plaat als dit tegen komen met puike liedjes en hele merkwaardige piepknor gedoe. Toch genoeg pareltjes voor 4.0

Uit diezelfde tijd:
Zabriskie point

Op de cd staat weer meer dan de lp die ik jaren geleden kocht, toch maar eens bestellen denk ik........

Ach, ik denk dat je dit buiten hun muzikale lijn moet zien. Stijlistisch hangt het ergens tussen Saucerful en bv. Atom Heart Mother in, maar bovenal klinkt dit als een album gemaakt door 4 muzikanten die hartstikke veel lol hebben in wat ze doen (met behulp van bepaalde middelen, Floyd kennende... ).

Hoe ik dit stijlistisch moet plaatsen valt buiten de paden van het andere werk. Dit is een soundtrack en dat is iets anders dan een regulier studio album. Ondanks het voorafgaande is dit een goed album voor mij. Het laat immers een experimentele kant van de band zien en dat mag ik wel. Mede hierdoor zie ik in gedachte een mooie film op mijn netvlies, zonder ooit de bijbehorende rolprent gezien te hebben. Dat maakt dit voor mij tot een goed album

Mm, ik heb een liveversie van Cymbaline, die 18 en een halve minuut duurt. Ik dacht dat deze versie op dit album stond, maar blijkbaar is dat niet zo. En de versie die in de film komt, is wéér een andere

Het is inderdaad een vreemd iets dat er van een dergelijk track meerdere versies de ronde doen. In dit geval denk ik dat het met de rechten heeft te maken, waar artiesten niet altijd even blij mee zijn. Hierdoor verschijnen er versies die wellicht illigaal zijn. Een live versie van Cymbaline van 18 minuten klinkt mij wel als muziek in de oren......

Bij mijn weten is Cymbaline alleen op dit album uitgekomen. Alle live uitvoeringen zouden dan afkomstig moeten zijn van bootlegs. Overigens speelde Floyd dit nummer, begin 70er jaren, vaak live, evenals Green is the Colour en het tamelijk onbekende nummer Embryo. (de laatste is meen ik nooit echt op plaat verschenen)

Staat hier op:
http://www.musicmeter.nl/album/21829

dat is niet de orginele versie maar de ingekorte.

Een vriendin van me stuurde me Cirrus Minor en Cymbaline. Ze beweerde dat zowel Syd als David toen op dat moment in de band zat. Klopt dat?

Voor zover ik weet klopt dat niet.

Klopt niet. Syd is in januari 1968 uit de band gezet, ruim voordat de rest van Pink Floyd die nummers schreef en opnam. Het album dat voor 'More' kwam, 'A Saucerful of Secrets', bevat ook maar drie nummers waarop Syd mee doet, omdat hij tijdens de opnames van die plaat al uit de band werd gezet. Het boek 'Random Precision: Recording the Music of Syd Barrett 1965-1974' vermeldt 'Circus Minor' en 'Cymbaline' ook niet.

Volgens mij is er wel een overgangsperiode geweest. Waardoor zowel Syd als David op papier in de band zaten. Dit heb ik ooit gelezen in een biografie over Pink Floyd. David en Syd waren immers vrienden van elkaar en daarom werd Syd op een subtiele manier uit de band gezet door onder andere zijn gebruik met drugs en niet tijdig verschijnen in de studio. Op dit album doet Syd niet mee.

Ja klopt. David en Syd hebben één maand lang samen in de band gezeten, dat was in januari 1968. Op het einde van de maand besloten de andere leden van Pink Floyd om Syd gewoonweg niet meer mee te nemen naar optredens en werd hij in feite uit de band gezet.

Hier sluit ik me volledig bij aan.
Is ook wel eens makkelijk.

Naar mijn weten is dit juist wel de originele versie, aangezien het hier om de studioversie uit 1969 gaat. Het nummer was bedoeld voor Ummagumma maar haalde de plaat niet. Daarna (periode 1970-1971) werd het nummer wel in een veel langere versie in de live set opgenomen, maargoed die lange improvisaties deden ze destijds praktisch met elk nummer.

Dit album is voor de meesten onbekend en onterecht. De plaat blijft van begin tot eind boeien. Sommige van de nummers behoren tot hun topwerk.
De film was wat minder, de muziek daarentegen....
nice, heel nice zelfs

Ik hoorde als klein jochie oot de nummers 'Cirrus minor' en 'The nile song' in een radioprogramma en kwam er pas jaren later achter dat dit Pink Floyd was (nadat ik na 'The Wall' de verzamelaar 'A collection of great dancesongs' had aangeschaft en begon het PF oeuvre te verzamelen).

Nog steeds zijn dat mijn favoriete nummers op het album, maar ook de rest mag er zijn. In tegenstelling tot heel wat andere PF albums gaat 'More' mij absoluut nooit vervelen en draai ik de CD nog vaak. Pas veel later zag ik de film, maar voor mij behoeft deze soundtrack geen film om te kunnen boeien.
Het klinkt mij ook als zijnde de tijd vooruit, daar dit een album uit 1969 betreft.

Gekocht op LP vandaag voor 5 euro, review volgt nog...

Dit is een wat mindere Pink Floyd plaat. Er staan enkele goede nummers op: Cirrus Mirror, The Nile Song, Up the Khyber, Ibiza Bar en Dramatic Theme. Maar ik vind hier in Crying Song en Main Theme ook slechte nummers. Dan heb je nog More Blues... tja, zo'n standaard bluesdeuntje, daar zit niemand op te wachten toch? De rest van de nummers zijn middelmatig.

Cirrus Ninor is een werkelijk prachtig nummer, wat ik vaak luister.

Check nog eens de titel op je digitale, analoge of neergeladen exemplaar a.u.b. !

Foutje

Deze plaat irriteert me gewoon.
Wat te experimenteel in mijn opinie.
Zoeken op muzikaal vlak is ok, als het maar iets opbrengt.
En in deze plaat brengt het niets op! JAWEL : slechte songs zonder diepgang. Ik wachtte het einde af man...

Toch nog 2 voor songs als Cymbaline en Party Sequence.
Maar Quicksilver is waarschijnlijk het slechtse instrumentale PinkFloyd nummer ooit!

Vergeet je niet dat dit filmmuziek is?

En?
De Soundtracks van PulpFiction is ook filmmuziek.
En toch zijn het één voor één lekkere,chille surfrock songs!

Er is een verschil tussen score en soundtrack...

En toch, vind dit gewoon totaal niet geslaagd!

Heb je de film gezien dan?

ik denk dat 99% van de stemmers hier die niet gezien heeft, niet zo'n sterk argument dus