Pink Floyd - More (1969)

Vreemd dat je Party Sequence in je eindoordeel meetelt. Dat kan je met de beste wil van de wereld geen volwaardige song noemen, maar nummers als Nile Song, Cirrus Minor, Ibiza Bar, Green Is The Colour en Main Theme veeg je gemakshalve even van tafel?



Wat zouden ze trouwens met Up The Khyber bedoelen?
Dat zou een leuke prijsvraag kunnen zijn....

Maar dan moet je ook niet verwachten dat je nummers met een kop en staart krijgt...

The title is something of a rude joke. 'Khyber' is cockney rhyming slang: 'Khyber Pass' = 'arse'. It may also allude to the 1968 film Carry On... Up the Khyber.

aldus de wiki.

Qua muziek valt deze toch wel mee. Heerlijk uiteenlopende sferen en alhoewel ik de film nooit heb gezien roept het wel een beeld op van in een filmhuis te zitten waar een bijzondere cultfilm wordt gedraaid over zaken die op het plattenland plaats vinden in een zuidelijk land. Enerzijds zwoegende agariërs en anderzijds jongeren die het verhaal van bloemetjes en bijtjes eindelijk begrijpen en er naar hartelust op experimenteren wat er in het leven zit. Wat dat betreft is deze klankunst al dusdanig dat de beelden in het blik mogen blijven zitten

Het idee dat dit album me veel beter zal bevallen dan de film heb ik ook. Als ik kan kiezen tussen een vage hippiefilm en Floyd's interpretatie daarvan kies ik absoluut voor het laatste.

Of iets in de lijn van Monty Python en daar een idyllische versie van.

Ik heb The Floyd zijn gang laten gaan en heb er met mijn fantasie maar mijn eigen film van gemaakt. Relaxte ongedwongen zomermuziek is dit. Natuurlijk komt het geen moment in de buurt van de echte parels van deze band maar dat hoeft ook niet. Filmmuziek paste Pink Floyd dus ook. Later zo mijn zelf met een scenario voor een film komen

Laat daar dan alstublieft Gilmour als dronken Spanjaard in voor komen!!

Dat is toch altijd het lastige een soundtrack vergelijken met het het normale werk van een groep. Pink Floyd is al vanaf het begin een experimentele band geweest, en als je zo vroeg in je bestaan een soundtrack moet maken vraagt dit het nodige van je. In dit geval niks geen experimenten maar maatwerk, want beelden en muziek dienen elkaar te versterken. De liniaal komt er sowieso bij omdat een regisseur strikte ideeën heeft over hoe beeld en muziek tot één geheel moeten samenkomen. Daar heeft geen band of componist de vrije hand in. Als er dan wat uit voortvloeit wat zonder de beelden gezien te hebben staat als een huis en het zelfs het vermogen heeft om uit te groeien tot iets in je eigen verbeelding, dan is er voor mij sprake van goed doordachte muziek. Iets wat Pink Floyd goed laat horen hier.

Oh ja, The Nile Song gaat er nog wel in en Green Is The Colour is een mooi nummer.

Maar voor de rest is het oftewel wat 'zeverachtig' of te weinig Pink Floyd...


Ik vind me gewoon niet in deze plaat

Als de muziek goed zou zijn dan zou ze zonder moeite kunnen boeien ZONDER een film als context.

Maar aan de andere kant kan je misschien dat tikkeltje gelijk hebben : Toen ik TheWall bekenen had, hoorde ik ook liever het album.

In ieder geval niet te weinig Pink Floyd want de laars der experimentatie paste men prima.

Dat van 'te weinig Pink Floyd' had ik puur op de songs zelf. Wat vervelende songs waarmee ik moeite heb om naar te luisteren.

Maar op vlak van expirimenteren heeft het inderdaad de toon gezet

Wat een prachtige hoes die ik hier zie .

Beter dan de voorganger. De sfeer die daar maar half aanwezig is is hier echt aanwezig. Het mysterie van More zou op Ummagumma omgezet worden in angstaanjagende geheimzinnigheid. Toch ook geen topalbum. De tweede kant (LP) verbleekt bij de eerste kant. Die is erg goed met zeer sterke nummers als Cirrus Minor en Cymbaline en verder alleen goede nummers. Maar o, wat is de tweede kant daarna teleurstellend. De boeiende liedjes van de eerste kant ontbreken hier volledig (Ibiza Bar begint hetzelfde als The Nile Song maar is verder geen goed lied). Slechte tracklisting daarom. De goede nummers waren helemaal bij het begin geconcentreerd: waarom werden ze niet meer verspreidt? Dan was het album boeiender geweest. De eerste kant verdiend een 4.5, maar de tweede kant haalt dit gemiddelde voor mij omlaag tot een 3.0. Gelukkig werd dit album opgevolgd door mijn favoriet, Ummagumma (anders was ik hier wel afgehaakt: 3 matige albums op een rij).

Buiten de openingstrack is deze score van Pink Floyd vooral gebakken lucht. Er zijn gewoon geen momenten die er uit springen. Het gitaarspel van Gilmour is weer prima en ook de productie is niet mis. Obscured by Clouds is echter stukken beter.

Die openingstrack is echt prachtig! Eén van de mooiste nummers die ik tot nu toe van Pink Floyd ken.

Ik ben het met Eveningguard eens . Ik zag dat ik nog niet eens gestemt had op dit album .
Het kostte mij een aantal draaibeurten om de concluderen dat ik hier weinig mee heb .
Je moet het natuurlijk in het daglicht zien van een cultfilm , wel aan Floyd toevertrouwd in die periode , maar het pakt mij niet bij de kladden .
Vooral als geheel is het een wat vaag gemaakte plaat . Wel de kenmerkende pschydelische sfeertjes , drukkend en donker , maar echt originele invalshoeken hoor ik eerlijk gezegd ook niet .
Het kabbelt door en past helemaal in de sfeer waarin de groep opereerde . Vooral anders , veel instrumentaal . Cirrus Minor is een hoogtepuntje wat mij betreft .
Ik hoor de groep liever in de latere jaren, waar het wat gestructueerder en songmatiger wordt .
Ondanks dat de band wel uit een concept bleef werken .

Vandaag maar meegenomen voor €5,-. Afgelopen jaar ben ik een beetje moe geworden van WYWH, en The Piper kan ik van voor tot achter wel dromen. Heb meer More en Ummagumma gedraaid. Minder toegankelijk, en aanvankelijk wat lastiger te doorgronden, maar ik draai ze met veel plezier.

Om More gelijk een topper te noemen gaat te ver, maar wat mij bevalt is het ongedwongen, spontane karakter. Op DSOTM klinkt bijna alles beredeneerd. Dit bevalt me dan toch beter, al is het songmateriaal soms wat wisselvallig.

Je moet hier soms meer voor naar de sfeer luisteren dan voor de nummers, maar ik zie niet in waarom dat erg zou zijn.

Iets van een jaar geleden heb ik de film ook gekeken. Voor liefhebbers van Vanishing Point, Easy Rider, Zabriskie Point, e.d. een aanrader. Hilarisch als je ze tijdens een trip een molen te lijf ziet gaan.

Dit is Pink Floyd's allereerste album dat volledig zonder Barrett is, en alleen al in dat opzicht is het interessant. Ze hadden twee albums achter de rug met aan de ene kant een hoop psychedelisch gedoe, en aan de andere kant mooi popliedjes, en vervolgens begonnen ze aan deze soundtrack. Het is te merken dat de band hier ietwat zoekende is, en wat dingen uitprobeert. Dat is leuk, maar helaas zijn de nummers vaak wat te kort, en kunnen ze de probeersels daardoor niet echt uitwerken. Ik snap dat dat ermee te maken heeft dat dit een soundtrack is, maar dat vind ik ook meteen een minpunt.

De band doet hier namelijk een aantal dingen die ze nog niet eerder hadden gedaan. Neem bijvoorbeeld de hardrock van The Nile Song en Ibiza Bar. Het is duidelijk te horen dat hardrock hun niet zo ligt, Gilmours stem is er ook niet zo geschikt voor, en echt goed vind ik het dan ook niet, maar het is leuk dat ze het proberen. Ook leuk is dat ze het album beginnen met vogelgezang, Pink Floyd is namelijk echt een band die veel met zulke geluidseffecten werkt, vaak om nummers te beginnen. Wat we dan te horen krijgt, is een rustig akoestisch liedje, het gaat bijna richting folk! Helaas is het wel ietwat aan de saaie kant. Er staan nog wat boeiendere liedjes in dezelfde trant op, zoals Crying Song en Green is the Colour. Fijn als afwisseling, maar het is goed dat de hele plaat er niet vol mee staat. Het is toch niet echt hun sterkste kant.

Verder veel instrumentale nummers die wel vaak interessant zijn, maar vaak net wat te kort. Bijvoorbeeld het wat chaotische maar wel boeiende Up the Khyber, als je er eenmaal een beetje in begint te komen, is ie alweer om. In Party Sequence worden dan weer wat leuke percussie, en exotische intrumenten gebruikt, helaas duurt dat maar een minuutje. Hadden ze van mij best mogen uitwerken tot een volwaardige track.

Wat dat betreft is Main Theme interessanter, dat is wel een volwaardige track van vijf minuten. Helaas vind ik muzikaal gezien net wat minder interessant. Er wordt wel aardig een sfeer neergezet, maar Pink Floyd kan dat veel beter, en daarbij zitten er een soort synthesizers in het nummer die heel lullig klinken. Op More Blues proberen ze dan nog wat bluesmuziek uit, wat ook maar matig uit de verf komt, en vooral saai is. Uiteindelijk vind ik het duistere Quicksilver, dat nog het meest doet denken aan de typische Pink Floyd-sound van die tijd, nog het meest leuk, vanwege de prachtige sfeer. Leuk dat er dan ineens een Spaans gitaartje langskomt in A Spanish Place, maar ook dit duurt weer slechts een minuutje, en daar kan ik niet zoveel mee.

Uiteindelijk kom ik dan toch net niet uit op een voldoende, omdat het allemaal toch wat te veel naar saaiheid neigt. Als het dan eens interessant wordt, is het vaak zo weer voorbij. Wat betreft sfeer, is het soms wel aardig, soms afwezig, en slechts af en toe echt mooi. Wel een leuk album om eens te horen, maar ik denk niet dat ik dit nog heel vaak zal opzetten.

Net discovery box binnen, tijdens het (lossless) rippen in itunes hier en daar aan het luisteren naar de verschillen tussen de " oude" en deze remasters. Was het meest nieuwsgierig naar het werk op The Nile Song. Ik kan niet begrijpen dat ze zo'n knallend nummer zo verschrikkelijk lo-fi hebben gemixt. Maar goed, de oude remaster was al een flinke verbetering in luisterbaarheid tov de originele cd-transfers (veel minder ruis). In de nieuwe versie is duidelijk iets met de mix gedaan, klinkt wat voller, wat meer gecentreerd, nog wat beter luisterbaar. Hoop dat er in de toekomst nog eens een immersion box komt van deze periode, met mooi wijd gemixte versie......
Oh en nee ik vind het niet zonde van het geld, nee ik zie het niet als uitmelken (gimme more, more more!), ja ik ben gek dat ik alles opnieuw koop, maar wat is dit toch allemaal smullen zeg!

Ontdekt tijdens een zonnige vakantie in Zeeland. Gek genoeg zit ik altijd met deze plaat met me kop bij de Deltawerken

Vooral het 2e gedeelte vind ik mooi. Kant 1 heeft ook mooie nummers, maar op kant 2 vind ik meer de Floyd-sfeer zoals die te horen is in Main Theme, Quicksilver en Dramatic Theme.

Er zijn van die platen die je in je herinnering goed vindt. Maar ook niet meer dan dat. Jarenlang komen ze niet uit de kast. Waarom niet ? Tja, geen idee.

In de muziekjeugd-jaren was PF één van de steunpilaren. En vaak greep ik dan naar WUWH, of DSOTM. Die in de loop der jaren toch wel iets van hun glans verloren hebben ondertussen.
Deze soundtrack vanavond maar eens in de herkansing gedaan. Met verbluffend resultaat. Heel wat anders dan "de grote vier", als je het objectief beluistert.

Maar als ik heel eerlijk ben, is deze langspeler toch zoals ik PF nu het liefst hoor. Geen ellenlange, uitgesponnen nummers, waarin (uiteraard) de nodige gitaaarsolo's voorkomen. Elk nummer op deze langspeler duurt niet lang. Komen op mij over als spontane ingevingen van de bandleden.
Bij elk nummer heb ik zo mijn eigen visioenen.Een reeks van 13 afzonderlijke kleine schilderijen schiet als het ware aan mijn blikveld voorbij. De psychedelische sfeer druipt er vanaf.

Laat een willekeurige voorbijganger track nummer 7 horen, en hij zal er vast nooit op komen dat dit ook Pink Floyd kan zijn ..........

Ik kan nog een heel verhaal neerpennen waarom ik dit een grandioos album vind. Maar dat is zinloos. Ik kan het gewoon niet goed omschrijven. Het is een bepaald gevoel, en een bepaalde sfeer, die dit album oproept. Alhoewel ik de film nooit gezien heb, kan ik mijn eigen beelden neerzetten bij het aanhoren van deze schitterende soundtrack. En dat is voor mij genoeg om deze plaat voor eeuwig in mijn hart te sluiten.

Het is grotendeels mooi, breekbaar, psychedelisch en oud. Wat Stijn al aanhaalde, het geeft een sfeer die bij latere albums maar moeilijk is terug te vinden bij Pink Floyd.

En ontdaan van alle opsmuk krijg je bijvoorbeeld brilantjes als Cymbaline. De opening met Cirrus minor is soberder maar ook prachtig.

Toch is het songmatig niet allemaal even evenwichtig. Vroeger had ik The Nile Song hoog in het vaandel staan, nu blijkt eigenlijk dat een dergelijk stevig werk (net als Ibiza bar) minder interessant is geworden. Pink floyd heeft die spierballenmuziek helemaal niet nodig.

Ik had aan de andere kant weinig met instrumentale nummers als Party sequence of Main theme, nu zie ik daar weer meer de schoonheid van in.

Zo kan dat een beetje wisselen maar ik vind per saldo dit "nieuwe" werk, als opvolging voor de eerste albums met Syd Barrett mooier dan het studiowerk op Ummagumma.

Voor een eerste luisterbeurt moet ik zeggen dat dit al heel goed klinkt. Dit is toch de Pink Floyd waar ik van hou.

Naar mijn mening gaat de band hier vooruit. De psychedelische soundscapes worden meer en meer ingewisseld door liedjes met een kop en een staart. Het is nog niet erg samenhangend, maar wellicht is dat te wijten aan het feit dat het een soundtrack is. Prominentere plaats voor gitaar en zang van Gilmour doen het geheel goed.

mystieke plaat van PF, trippen uit tweede hand.
bestaat de film eigenlijk?
niet te negeren, staan mooie nummertjes op, hierboven genoemd.

Ja, best een boeiende film.

..zelfs in zn geheel op YT maar dat gaat me effe te ver.
hoe dan ook, More met geheimzinnige nummertjes als Dramatic Theme heeft de tand des tijds beter overleefd dan alom geroemde PF albums, het ongrijpbare van het oude Floyd ongeschonden.
Beter om de film niet te gaan zien.

Wat onevenwichtig soundtrackalbum van een band die nog wat zoekende is. Pink Floyd probeert diverse stijlen uit maar het totaal valt tenslotte minder uit dan de songs afzonderlijk. Zo brengen ze hardrock met The Nile Song en Ibiza Bar, op zich geen slechte nummers maar dat konden ze beter overlaten aan Led Zeppelin en die songs staan hier dissonant. De korte instrumentale nummers hadden verder uitgewerkt moeten zijn, nu lijken ze opvullers. De betere nummers zijn hier de sobere, meestal akoestische songs als Cirrus Minor, Crying Song, Green Is the Colour en Cymbaline. Ook Quicksylver dat een meer zweverige en experimentele Pink Floyd laat horen (zoals later) mag er zijn maar moet toch onder doen voor latere meesterwerken. More lijkt mij een album dat te snel in elkaar is gestoken (voor de film), er had beslist meer ingezeten.