Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According To (1987)

Introducing The Hardline According To ofwel het echte verhaal achter The Rise And fall Of Ziggy Stardust.

Terence Trent D’Arby; de Amerikaanse militair die in Duitsland als bokser probeert zijn geld te verdienen. En dan zo maar uit het niets komt, en iedereen verraste met dit album.
Hoe groot kun je in een korte tijd worden, en hoe snel kun je weer vergeten worden.

Terence Trent D’Arby; de arrogante artiest die beweerde het beste album sinds Sgt. Pepper van The Beatles gemaakt te hebben.
Schande, hoe durft hij dit te beweren.
The Beatles hebben nooit een album gemaakt wat van het begin tot het eind kon boeien.
Foei toch!!

If You Let Me Stay was een aangename eerste kennismaking. Leuk nummer. En het bleef in je hoofd hangen; in de gaten houden die jongen.

Blijkt dat hij met zijn volgende single Wishing Well gelijk over de hele wereld bekend wordt. Mooi dansbaar nummer. Iets wat hij dus ook zeer goed kan, en dat laat hij in zijn clip dan ook gelijk zien. Na Michael Jackson de enige mannelijke artiest die kan zingen en dansen. Alsof hij zo uit de televisie serie Fame is weg gelopen.
En Justin Timberlake dan?
Die kan niet zingen.

Met Dance Little Sister komt voor mij de overtreffende trap.
Blijf niet stil zitten, maar begin te dansen. Hier heb ik op dansles de chachacha op geleerd (samen met Chic – Le Freak). Ik weet niet dat dit slim is om te vermelden. Ja, ook ik heb dansles gehad.

Maar het beste nummer kwam vervolgens op single uit. Sign Your Name was een van de mooiste nummers die ik toen had gehoord. Nog steeds wordt ik ontroerd als ik dit hoor.
Regelmatig werd dit nummer ook live op televisie vertoond, en dan werd ik weer eens overtuigd door zijn talent.

Van dat concert zijn trouwens ook geweldige opnames van de covers Under My Thumb (Rolling Stones) en Wonderful World (Sam Cooke), die ook op de Greatest Hits staan als extra tracks.

Rain is heerlijk funky. Leuk met die belletjes er doorheen. Ook wel een beetje als de rock versie van de Lambada.

Tijd om dit album aan te schaffen.
Even een korte beschrijving van de rest van de tracks.
En dan leg je de naald op de lp en dan hoor je If You All Get To Heaven; even denk je dat je een misdruk hebt vanwege het gekraak en het holle geluid. Vervolgens hoor je het talent dat 10 jaar te laat met dit meesterwerk aan komt zetten. Echt Back To The 70’s.
I'll Never Turn My Back On You doet mij aan Stevie Wonder denken. En dan bedoel ik uit zijn meest vruchtbare periode.
Van Seven More Days weet ik dat hij live vaak een spetterende snellere versie bracht. Al klinkt deze al overtuigend genoeg.
Let's Go Forward is zwoel. Beetje Imagionation en Prince. Maar weer van groot nivo, hoor zijn hoge uithalen.
As Yet Untitled is knap a capella gezongen, maar persoonlijk vind ik dit te langdradig en het minst boeiende nummer.
De afsluiter Who's Lovin' You is een waardige afsluiter, dit swingt de pan uit. Alleen een decennia te laat gemaakt.

Zijn vervolgalbum Neither Fish Nor Flesh kwam tot stand door een droom over God, die hem de teksten gaf; of zoiets.
Kan ook door de coke gekomen zijn.
Feit is dat het een behoorlijk flop was.
En daar eindigde ook zijn succesverhaal.

Deze man was fantatisch in die periode, jammergenoeg wist hij het van zichzefl... Daarna kwamen er kwakkelalbums en nooit meer zou deze man dit niveau nog halen. Hij was de missing link tussen Jackson en Prince en Stevie Wonder..

Meestal schrikken bands die de stijl van een ander zo makkelijk kopieren me wat af, maar in dit geval pakte het goed uit. Deze man kopieert ook niet enkel hij heeft er zijn eigen touch aan. De man had de soul in hem en was een muzikaal genie.

Toch blijft de zelfde vraag steeds hangen, hoe kon hij het daarna allemaal zo makkelijk wegsmijten... Wat is er met hem toen gebeurt... Ok zijn ego die groeide is een gedeelte, maar toch ben ik ervan overtuigd dat er meer aan de hand moet zijn geweest...

Nuja hiervoor zullen we moeten wachten op zijn memoires als ze al niet bestaan... Voorlopig geef ik deze man maar een 4.5 voor een swingende soulvolle pop/rockplaat (om toch maar met een mengeling te eindigen)..

De New Yorker Terence Trent D'Arby vulde het R&B/soulgat in dat ontstond in de periode tussen het eerste succes van Prince en de neosoulbeweging van tien jaar later. Het geniepig aanstekelijke "Wishing Well" alleen al, bewees dat hij de ambassadeur van de soul was. Het album klinkt ook nu nog goed, ondanks de typische productiekenmerken van de jaren 80, zoals de drumbeat met echo en de keyboards op "If You All Get To Heaven", het openingsnummer van het album. Het zwoele "Sign Your Name" klinkt te allen tijde modern. Ook laat de zanger opmerkelijke zangtalenten horen op het a capella "As Yet Untitled". D'Arby zou later niet zozeer musicus zijn als wel een persoonlijkheid, wat afleidde van zijn werk. Dit album, dat meervoudig platina haalde en een Grammy won, is een waardig aandenken aan zijn aanzienlijke talent.

INTRODUCING THE HARDLINE ACCORDING TO 1987

De kruising tussen Prince en Michael Jackson. De revelatie van 1987.
Een greep uit enkele van de beloftevolle predicaten waarmee deze koffieboon
werd overladen bij het verschijnen van dit onwaarschijnlijk sterke debuutalbum.

Helaas bleek zijn ego nog groter dan zijn onpeilbaar geachte talent.
Met een stem die aan Otis Redding deed denken, compositorisch de evenknie van Prince
en qua podium présence zo mogelijk met nog meer soepelheid dansend dan Michael Jackson.

If You All Get to Heaven ... stel dat we er geraken, dan is dit plaatje een voorsmaakje.
Niet meteen een song, maar eerder een soort chant, een door gospel ingekleurde beginselverklaring.
Maar melodieus wel een overtuigend schot in de roos. De verwachtingen zijn hoog gespannen.

Dan maar binnen duikelen met de eerste single.
If You Let Me Stay klinkt als een verloren gewaande Motown hit in een hip jaren 80 jasje.
Herinner je het duet tussen Aretha Fanklin en George Michael dat het jaar 1987 op gang schoot.
I Knew You Were Waiting for Me, maar dan minder gelikt. En met een grotere korrel in de stembanden.

Met de opvolger Wishing Well scoorde Terence een nummer 1 hit in Nederland.
Een erg dansbaar nummer waarin de ritmische benadering inderdaad aan Prince doet denken.
Met dat fluitje in het refrein ook een te duchten oorworm. In de strofes misschien iets te gedeisd.

Dan volgt een aardig nummer met een belofte van vader.
I'll Never Turn My Back on You swingt lekker door, maar breekt geen potten.

Dat kan wel gezegd worden van de derde single Dance Little Sister.
Alsof de sexmachine van James Brown nog eens uit de kast wordt gehaald.
Het mag duidelijk worden dat D'Arby probleemloos citeert uit de rijke soul geschiedenis.
En dat doet hij op dit debuut zowel compositorisch als vocaal. Get on up and dance.

Op Seven More Days grijpt Terence terug naar het gospel koor van de albumopener.
Een goed nummer dat me bijwijlen ook wat aan het vroege werk van Simply Red doet denken.

In Let's Go Forward schakelt mijnheer Trent D'Arby over op falsetto.
En opnieuw valt op hoe getalenteerd de zanger en de componist zijn.
Met het backing koor dat een zwoele mantra doorheen de song weeft.
Had precies daarom ook een song van Sade geweest kunnen zijn.

Rain blijft zijn eigen titel trouw en is bijgevolg een fris tussendoortje.
Met elektronische druppels in het arrangement, een opzwepend ritme en een meezing-refrein.
Precies het nummer dat de betere langspeler nodigt heeft om niet te gaan vervelen.

En alsof dat nog niet genoeg is belanden we bij de grootste hit van dit album.
Als je vier singles lang in de top 10 kan ronddwalen en met die laatste dan nog eens
op een haar na de nummer 1 mist, dan mag het duidelijk zijn dat je goud in handen hebt.
Een op een bossanova ritme geleeste ballad waarop het zwoel slowen is.

Met het a capella lef van As Yet Untitled dreig je je als artiest op te hangen aan je eigen ego.
En in de benadering van deze eigenhandig geschreven song toeft D'Arby akelig dicht bij Marvin Gaye.
Zowel de licht gebrande stemkleur van onze koffieboon als de bezieling zijn echter overtuigend genoeg.
En de twijfelaars worden wellicht over de streep getrokken door de compositie (tekst inbegrepen).

Misschien gaat Terence er in het laatste nummer toch lichtjes over.
Who's Loving You doet denken aan de zoetgevooisde kippenvel ballades van Sam Cooke.
Maar hier klinkt het eindresultaat toch net iets te veel als een doorzichtige kopie.

Neemt niet weg dat ik voor dit album met graagte 5 sterren uitdeel.

Debuut album van zeer talentvol zanger en groot commercieel succes dat nooit meer door Terence zou worden geëvenaard zelfs niet benaderd.
Dit is een album dat laveert tussen degelijke Pop en moderne Soul. 5 singles kwamen er van het album en alle 5 waren het Hits Dance Little Sister, Wishing Well en Sign Your Name zelfs vette Top 3 hits en dat is niet verwonderlijk. Terence zijn muziek was in die dagen voor velen een verademing de hitlijsten werden gedomineerd door Rock, Zwijmel ballades en Platte Dance-Pop geproduceerd door het trio Stock, Aitken & Waterman. Terence bracht samen met oa. George Michael en Pet Shop Boys de ziel weer terug in de Popmuziek. Uitstekend album van Terence die jammer genoeg niet met het succes om kon gaan.

Goed album. Wel wat aan de commerciële kant, maar verder niet echt iets op aan te merken.
Het album begint al goed met 'If you all get to heaven' omdat er een goed ritme in zit, en daarna volgen zijn twee eerste successen 'If you let me stay' en 'Wishing well'. 'If you let me stay' vind ik een echte R&B-plaat, 'Wishing well' meer rock-achtig en een leuke meezinger. 'I'll never turn my back on you' is wat minder, maar wordt daarna gevolgd door twee nummer die weer veel beter zijn: 'Dance little sister' en 'Seven more days*'.
'Let's go forward' is wat langdradig. Daarna komen de twee beste nummers van dit album: 'Rain*' (een geweldige dansnummer) en 'Sign your name*' (prachtige tekst). 'As yet untitled' een knap stukje A-Cappela drukt de stempel dat dit toch wel echt een R&B-album is. 'Who's lovin' you' had muzikaal gezien van mij niet gehoeven, (vind ik forcerend klinken) Toch zeer goed voor een R&B-album, want het overgrote deel de R&B die ik in de jaren 90 op de radio heb gehoord van o.a. R.Kelly, Boyz II Men en Mariah Carey (uitgezonderd 'Hero' en 'All I want for christmas...) konden mij niet bekoren.

Het gaat bijna meer over het feit dat TTD een arrogant mannetje is, dan over de muziek zelf.
Grote sterren zijn heel vaak erg arrogant. Om in het sou- / funkstraatje te blijven, zijn JB en Prince niet echt bescheiden. Beiden waren echter niet in staat om zo'n spetterend debuut af te leveren.

Ik ga toch de opvolgers van Introducing maar eens beluisteren omdat ik ontdekt heb dat dit album voor mij tijdloos is.

If You All Get to Heaven
Op het eerste nummer laat hij vooral horen dat hij een dijk van een zanger is. Een zanger uit de traditionele soultraditie, maar dan met een rauwer randje, waardoor hij dichter bij de funky soul van JB komt, dan bij het gladdere werk van Marvin Gaye.

If You Let Me Stay
Tsja, swingen kan de man ook. Gelijk een voorbarige boodschap naar zijn latere criticasters: If you let me stay, komt het best goed.

Wishing Well
Een heerlijk loom nummer. Sterk gezongen en blijft makkelijk in het gehoor liggen.

I'll Never Turn My Back on You (Father's Word)
Tekstueel pareltje waar ik nu als vader nog meer waardering voor heb. Hoe erg je het ook verkloot, ik ben er altijd voor je. Als mijn zoontje dat ook begrijpt, ga ik daar heel gelukkig van worden.

Dance Little Sister
Get up outta your rockin' chair grandma!!!! Fantastisch funky uptemp nummer dat er lekker inknalt.

Seven More Days
Rustig nummer in traditionele soulstijl.

Let's Go Forward
Dit is een vocaal hoogstandje waardoor een verder saai nummer toch spannend blijft.

Rain
Tekstueel niemendalletje, maar het swingt lekker.

Sign Your Name
De goede ballad die een grote hit moest worden en dat lukte uitstekend. Sterk gezongen, sterke melodie. Gewoon een mooi liedje.

As Yet Untitled
Dapper acapella nummer. Het ontbreken van de muziek stoort wel enigszins, maar skippen doe ik het zeker niet, daarvoor vind ik de zang veel te goed.

Who's Lovin' You
Nummer van Smokey dat ik alleen kende van Jackson 5. TTD voegt een rauwer randje toe, waardoor het minder glad wordt. Waardige afsluiter van een ijzersterk album.

Misschien is TTD een eikel, maar dit album hoort in de kast van elke sou-, funk-, popliefhebber.