Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According To (1987)

Prima plaat inderdaad, waar zelfs buiten de sterke singles vermakelijke dingen opstaan. Weet voor het grootste gedeelte te boeien, Symphony or Dawn ken ik nog niet, zal hem eens beluisteren.

Het is een goed album maar niet meer dan dat.

Ik kan er nauwelijks warm of koud van worden. Ik vind alle vergelijk richting Prince, Stevie Wonder, James Brown, Marvin Gaye of zelfs Michael Jackson veel te ver gaan.

Hij heeft welgeteld één album gemaakt dat in de richting gaat, maar Introducing.... is geen Thriller, Songs in the key of life of Purple rain. Daarvoor maakt het te weinig emoties los. De songs zijn wel goed verzorgd, goed geschreven ook, maar ik vind er een te kille atmosfeer op hangen, het doet me te weinig.

Het gemiddelde cijfer voor dit album op musicmeter om ook maar enigszins in de buurt van zijn illustere voorgangers te komen, blijft daarvoor ook gemiddeld te laag. Aangezien ik van niemand verder gelezen heb dat zijn werk na Introducing..... er beter op is geworden kan ook nog eens worden gesteld dat het talent van TTD uiteindelijk toch ver achterblijft bij genoemde grootheden.

Jammer, want op zich zou het wel wat wezen, een nieuw topartiest vergelijkbaar met Stevie Wonder en Michael Jackson. Maar helaas. Het nieuwe "talent" van tegenwoordig wordt gekozen door een jury en publiek en mist derhalve elk leertraject, de ervaringen en de harde leerschool, dat blijkbaar allemaal benodigd is om het beste uit iemand naar boven te halen.

Die artiesten die je noemt kwamen allen niet met zo'n meesterlijk debuut als TTD.
Door gelijk op dit nivo te pieken, worden er vervolgens veel van je verwacht.
Die verwachtingen maakte hij helaas niet waar.

Goeie nummers, prima zanger en ach: die attitude van de beste man mag ik dan weer wel; waarom zou je bescheiden zijn als artiest? Wat mij echter tegenstaat is de al door Musician gememoreerde kille productie.
Volgens mij heb ik mijn exemplaar bij de Aldi gekocht....

Op gezette tijden zou een stukje schrijven om de plaat onder de aandacht te brengen. Ik weet eigenlijk niet wat ik deze keer moet schrijven. Is er al eens over de hoes geschreven? Deze is namelijk erg mooi.

Lekkere plaat, heb deze op vinyl (1 euro). If You Let Me Stay mijn favo. 3.5*

De hoes is idd niks mis mee. Met de muziek ook niet trouwens.

Vind dat we Symphony Or Damn ook regelmatig onder de aandacht moeten brengen Snakeskin.

Symphony or Damn vind ik zelfs het beste album van de ondergewaardeerde TTD.
Maar hier staan ook meesterwerken op. If You Let Me Stay is ook mijn favo hier.

Jij hebt gelijk, deze blijft achter maar Symphony or Damn blijft heel ver achter. Er zijn veel platen die achterblijven, eigenlijk wordt alleen op Radiohead structureel veel gestemd en dat kan ik ook niet altijd verklaren, want van de laatste trok ik behoorlijk wit weg. Er is nog best wel veel te doen. Daar moet dan de komende tijd maar aan gewerkt worden. Ben benieuwd of wij het sentiment kunnen veranderen.

Zo arrogant als de pest was hij destijds. Dus zeer vermakelijk. Trok zich van niks en niemand een zak aan. Altijd leuk dit soort persoonlijkheden. Ze brengen wat beroering in het muziek gebeuren. Helaas duurde het ook maar 1 prima plaat. Hoewel symphony or damn ook goed schijnt te zijn? En dan word je natuurlijk ook direct afgebrand als ein grossmaul. Maar wat jammer dat d'arby nooit echt deze sterke lijn heeft kunnen doortrekken.
Want funken kon hij probeer maar eens stil te blijven zitten bij oa dance little sister prachtig. Om bij het volgende nummer lekker zijn iets te iele kikker te laten vribreren naa niks mee.
Heb deze eigenlijk al een hele tijd niet meer gedraait. Prettig om er dan achter te komen dat die niks aan kracht heeft ingeboet. Sterke nummers die het nog altijd prima doen in 2011

De New Yorker Terence Trent D'Arby vulde het R&B/soulgat in dat ontstond in de periode tussen het eerste succes van Prince en de neosoulbeweging van tien jaar later. Het geniepig aanstekelijke "Wishing Well" alleen al, bewees dat hij de ambassadeur van de soul was. Het album klinkt ook nu nog goed, ondanks de typische productiekenmerken van de jaren 80, zoals de drumbeat met echo en de keyboards op "If You All Get To Heaven", het openingsnummer van het album. Het zwoele "Sign Your Name" klinkt te allen tijde modern. Ook laat de zanger opmerkelijke zangtalenten horen op het a capella "As Yet Untitled". D'Arby zou later niet zozeer musicus zijn als wel een persoonlijkheid, wat afleidde van zijn werk. Dit album, dat meervoudig platina haalde en een Grammy won, is een waardig aandenken aan zijn aanzienlijke talent.

INTRODUCING THE HARDLINE ACCORDING TO 1987

De kruising tussen Prince en Michael Jackson. De revelatie van 1987.
Een greep uit enkele van de beloftevolle predicaten waarmee deze koffieboon
werd overladen bij het verschijnen van dit onwaarschijnlijk sterke debuutalbum.

Helaas bleek zijn ego nog groter dan zijn onpeilbaar geachte talent.
Met een stem die aan Otis Redding deed denken, compositorisch de evenknie van Prince
en qua podium présence zo mogelijk met nog meer soepelheid dansend dan Michael Jackson.

If You All Get to Heaven ... stel dat we er geraken, dan is dit plaatje een voorsmaakje.
Niet meteen een song, maar eerder een soort chant, een door gospel ingekleurde beginselverklaring.
Maar melodieus wel een overtuigend schot in de roos. De verwachtingen zijn hoog gespannen.

Dan maar binnen duikelen met de eerste single.
If You Let Me Stay klinkt als een verloren gewaande Motown hit in een hip jaren 80 jasje.
Herinner je het duet tussen Aretha Fanklin en George Michael dat het jaar 1987 op gang schoot.
I Knew You Were Waiting for Me, maar dan minder gelikt. En met een grotere korrel in de stembanden.

Met de opvolger Wishing Well scoorde Terence een nummer 1 hit in Nederland.
Een erg dansbaar nummer waarin de ritmische benadering inderdaad aan Prince doet denken.
Met dat fluitje in het refrein ook een te duchten oorworm. In de strofes misschien iets te gedeisd.

Dan volgt een aardig nummer met een belofte van vader.
I'll Never Turn My Back on You swingt lekker door, maar breekt geen potten.

Dat kan wel gezegd worden van de derde single Dance Little Sister.
Alsof de sexmachine van James Brown nog eens uit de kast wordt gehaald.
Het mag duidelijk worden dat D'Arby probleemloos citeert uit de rijke soul geschiedenis.
En dat doet hij op dit debuut zowel compositorisch als vocaal. Get on up and dance.

Op Seven More Days grijpt Terence terug naar het gospel koor van de albumopener.
Een goed nummer dat me bijwijlen ook wat aan het vroege werk van Simply Red doet denken.

In Let's Go Forward schakelt mijnheer Trent D'Arby over op falsetto.
En opnieuw valt op hoe getalenteerd de zanger en de componist zijn.
Met het backing koor dat een zwoele mantra doorheen de song weeft.
Had precies daarom ook een song van Sade geweest kunnen zijn.

Rain blijft zijn eigen titel trouw en is bijgevolg een fris tussendoortje.
Met elektronische druppels in het arrangement, een opzwepend ritme en een meezing-refrein.
Precies het nummer dat de betere langspeler nodigt heeft om niet te gaan vervelen.

En alsof dat nog niet genoeg is belanden we bij de grootste hit van dit album.
Als je vier singles lang in de top 10 kan ronddwalen en met die laatste dan nog eens
op een haar na de nummer 1 mist, dan mag het duidelijk zijn dat je goud in handen hebt.
Een op een bossanova ritme geleeste ballad waarop het zwoel slowen is.

Met het a capella lef van As Yet Untitled dreig je je als artiest op te hangen aan je eigen ego.
En in de benadering van deze eigenhandig geschreven song toeft D'Arby akelig dicht bij Marvin Gaye.
Zowel de licht gebrande stemkleur van onze koffieboon als de bezieling zijn echter overtuigend genoeg.
En de twijfelaars worden wellicht over de streep getrokken door de compositie (tekst inbegrepen).

Misschien gaat Terence er in het laatste nummer toch lichtjes over.
Who's Loving You doet denken aan de zoetgevooisde kippenvel ballades van Sam Cooke.
Maar hier klinkt het eindresultaat toch net iets te veel als een doorzichtige kopie.

Neemt niet weg dat ik voor dit album met graagte 5 sterren uitdeel.

prima recensie Dazzler.
En Dance little sister swingt de pan nog steeds uit

Ik heb niet veel met Soul, maar dit album blijft geweldig.
Marvin Gaye en Sam Cooke zijn misschien wel de grootheden in dit genre, maar zij hebben mij nooit zo geraakt als TTD.

En volgens MuMe (zie genre aanduiding) heb je dat met jouw -terechte- enthousiasme over dit album nog steeds niet.

de 12inch van dit nummer doet dat nog een fiks aantal minuten langer, en er wordt (logischerwijs) ook gerefereert naar Sex Machine. Heerlijk!

Hoewel zijn nummers mij vaak veel te glad zijn kan Sam Cooke mij af en toe letterlijk het kippenvel op m'n armen zingen .......

Een band als Pasadenas bracht vrij snel hierna een tribute uit waarbij alle grootheden in de soul benoemd werden, ze combineerden het met de danspasjes en uiterlijk van TTD.
Introducing...... Zou het in de jaren 70 ook goed gedaan hebben.

die 12" van Dance little sister heb ik op een cdmaxi van ik meen Delicate staan

Ik vind Rain ondanks het buitenbeentje gevoel wel een leuk nummer-daarentegen heb ik If you let me stay nooit een uitschieter gevonden-voor mij was Wishing well de eerste kennismaking en dat bleek dus al single 2. Ik heb dit album alleen op LP-die moet weer opgezocht worden

Debuut album van zeer talentvol zanger en groot commercieel succes dat nooit meer door Terence zou worden geëvenaard zelfs niet benaderd.
Dit is een album dat laveert tussen degelijke Pop en moderne Soul. 5 singles kwamen er van het album en alle 5 waren het Hits Dance Little Sister, Wishing Well en Sign Your Name zelfs vette Top 3 hits en dat is niet verwonderlijk. Terence zijn muziek was in die dagen voor velen een verademing de hitlijsten werden gedomineerd door Rock, Zwijmel ballades en Platte Dance-Pop geproduceerd door het trio Stock, Aitken & Waterman. Terence bracht samen met oa. George Michael en Pet Shop Boys de ziel weer terug in de Popmuziek. Uitstekend album van Terence die jammer genoeg niet met het succes om kon gaan.

Pet Shop Boys en ziel in 1 zin. Knap!

Die vond ik er ook niet zo tussen passen, verder wel een prima stuk.

Metal-D78 en deric raven lees mijn meningen bij Pet Shop Boys - Actually (1987) en Pet Shop Boys - Introspective (1988)
De nummers van Tennant en Lowe hadden en hebben nog steeds wel degelijk een ziel / onderliggende toon het vernuftige zit hem juist in het feit dat je het niet gelijk door hebt vooral op Actually is het zeer kundig gedaan.

Ik zal eens kijken en vooral luisteren. Ik associeer The Pet Shop Boys echter op voorhand niet met een band met ziel en passie. Neemt niet weg dat die 'band' wel degelijk goede muziek heeft gemaakt....

Ik ben een liefhebber van Pet Shop Boys, maar vind hun niet bepaald een act die hun ziel in de muziek legt, George Michael zeker wel bij zijn tweede solo album.
Alhoewel, Love Comes Quickly en Rent......
Ik kan je niet geheel op dit punt ongelijk geven.
In de wave zijn genoeg voorbeelden te noemen van bands die dat ook deden, zoals U2, Simple Minds, Bronski Beat en zeker ook een band als Depeche Mode.

Heb deze eens geluisterd omdat ik de singles van deze plaat wel erg lekker vind. Maar daar houdt het wel een beetje mee op, denk ik.
Moedig om zo'n a capella stuk erop te zetten, maar hij zit er toch wel een paar keer goed naast (en niet alleen tijdens dit nummer). En dat is wel erg jammer, want daarmee doorbreekt hij wel een stukje magie.

Ik wilde eigenlijk 3 sterren geven, maar dat kan eigenlijk gewoon niet door het geweldige dance little sister en sign your name.

Ernaast? Waarnaast? Qua toon bedoel je? Ben ik echt niet met je eens! Die man die zingt fantastisch, en ook live valt ie nooit uit de toon! Ben echt erg nieuwsgierig op welk punt jij m uit de toon hoort gaan.

Het lijkt erop dat er iemand zingen met hart en ziel verward met uit de toon gaan...

Ik hoor het ook, gewoon 3-4 keer in dat nummer. Is het een ramp? Nee - maar ik hoor wel een andere toon dan verwacht, een 'rafeltje' zeg maar. Er zal wel een reden zijn geweest - misschien was dit één take - om het niet weg te poetsen, streven naar authenticiteit.

Moet zeggen dat ik destijds toen ik het album kocht, dacht dat het geen blijver zou zijn - tijdelijke fun is ook fun, immers - maar goed het album is nog steeds heel goed te draaien, itt het vreselijke Neither Fish nor Flesh or het pretentieuze Symphony or Dawn.

Pardon?
Soms zit hij in zijn gefladder er gewoon naast. Live zou ik hem dat achter elkaar vergeven, omdat hij inderdaad gepassioneerd zingt. Maar op een album vind ik dat gewoon jammer. Dat had opgepakt kunnen worden door een kritische man achter de knoppen en dan had hij gewoon een nieuwe take kunnen inzingen. No problem.