Terence Trent D'Arby - Introducing the Hardline According To (1987)

Gelden er voor soulzangers andere normen?
Ik dacht dat passie overbrengen de ultieme uitdaging was.

Loepzuiver zingen draagt ongetwijfeld bij tot de esthetische waarde van het geheel,
maar is voor niet het meest doorslaggevende kenmerk van een goede zanger.

Niet in de rock en niet in de soul.

Raakt deze man de juiste snaar? Bij mij alleszins wel.

Wat dacht je van toonvastheid? En da's vaak een essentieel verschil tussen klassiek geschoolde vocalisten en anderen. Zoals ik al zei - als je aan het werk bent en track 10 staat op, dan wordt je aandacht onwillekeurig ernaar getrokken. Geeft niets,de waardering is er niet minder om. Denk dat men er toen bewust voor gekozen heeft om het nummer in 1 take vast te leggen - met minimale edits; afgezien van het feit dat 'edits' op een zangstem alleen (a capella) toendertijd helemaal niet zo eenvoudig was als sommigen nu suggereren (denk o.m. aan pacing, pitch, en synchen op ademhaling etc). Maakt het gewoon authentieker

Al hoor ik niet waar deze discussie over gaat, vind ik het wel charmanter dat het is zoals het is, en niet zo gemaakt dat iedere boerenlul een liedje kan opnemen. Strak getrokken vocalen kan je vinden op albums van Madonna, Britney Spears of kate Perry.

TTD is een zeer goede zanger, en dat heb ik live mogen aanschouwen. Heb m op geen moment kunnen betrappen op een valse noot. Ik denk dat de discussie hier gaat over de hoge tonen in de song, maar ook daar hoor ik t probleem echt niet.

Ik heb me gisteren van de cd beluisterd en kan evt (als ik nogmaals luister) tijdsmarkeringen aangeven. Het zit 'em deels in het overslaan van de stem en dat heeft - voor wat ik ervan snap - te maken met de frasering en ademhalingstechniek (gewoon eerder ademhalen). Een zangleraar (stemcoach) kan je daarbij helpen.

Ik vind het overigens - hoe gedurfd ook - een van de minder sterke nummers van het album (maar snap wel de achtergrond, negro spirituals).

Daar ben ik het mee eens. Het is een knap stukje, maar een vast skipmoment.

Ik kan me nog een radio-interview herinneren (van de VARA), waarin TTD zelf de nummers mocht uitkiezen. Eén nummer was van Led Zeppelin, What is and what should never be. Dat doet hier verder niet ter zake; het is slechts een herinnering van heel lang geleden.

Dankzij een goede vriendin leren kennen. In eerste instantie zei ik nog, daar ken ik niks van. Maar toen kwam Wishing well en viel het kwartje.
Wat blijft Dance little sister een fantastisch nummer!!

Goed album. Wel wat aan de commerciële kant, maar verder niet echt iets op aan te merken.
Het album begint al goed met 'If you all get to heaven' omdat er een goed ritme in zit, en daarna volgen zijn twee eerste successen 'If you let me stay' en 'Wishing well'. 'If you let me stay' vind ik een echte R&B-plaat, 'Wishing well' meer rock-achtig en een leuke meezinger. 'I'll never turn my back on you' is wat minder, maar wordt daarna gevolgd door twee nummer die weer veel beter zijn: 'Dance little sister' en 'Seven more days*'.
'Let's go forward' is wat langdradig. Daarna komen de twee beste nummers van dit album: 'Rain*' (een geweldige dansnummer) en 'Sign your name*' (prachtige tekst). 'As yet untitled' een knap stukje A-Cappela drukt de stempel dat dit toch wel echt een R&B-album is. 'Who's lovin' you' had muzikaal gezien van mij niet gehoeven, (vind ik forcerend klinken) Toch zeer goed voor een R&B-album, want het overgrote deel de R&B die ik in de jaren 90 op de radio heb gehoord van o.a. R.Kelly, Boyz II Men en Mariah Carey (uitgezonderd 'Hero' en 'All I want for christmas...) konden mij niet bekoren.

Vreemd dat er maar ongeveer 250 man op dit album gestemd hebben, was toch wel een groot verkoopsucces in 1987-1988.

Dit album was in 1987-1988 inderdaad een mega succes. Het was een zware tijd want ikzelf vond er helemaal niks aan. Dat kwam deels ook omdat het album werd 'doodgedraaid'. Als ik zo kijk komen er sowieso vijf singles vanaf. De man was werkelijk overal. De toen in het omroepbestel opererende omroepvereniging kondigde zelfs een live special op televisie aan met het ronkende.......hou je vast: 'De legendarische Terence Trent Darby'. De man had net zijn debuutalbum uit maar was al legendarisch!?! Daar meneer Darby in talloze interviews riep dat showbiz niet zoveel voorstelde en dat het bij dit album zou blijven schoot hij zich behoorlijk in de voet door toch met een tweede album te komen dat in veel opzichten ook nog eens een stuk minder werd ontvangen. Als het opvolgende album net zo sterk was geweest dan was hij er wellicht mee weggekomen. Zijn carrière stagneerde na een vliegende start en daarna zou het nooit meer hetzelfde zijn.

Op zich best aardige nummertjes maar het was ook allemaal iets te glad voor mijn smaak. Het paste ook allemaal in dat tijdsbeeld met Simply red, Fleetwood mac, Mel & Kim of noem nog eens iets Pepsi & Shirly. Vreselijke Gelikte muzikale periode. O ja Queen met Pain is so close to pleasure schiet mij ook nog te binnen. Kraak nog smaak. Allemaal iets te bedacht. If you let me stay vind ik dan nog wel een aardig deuntje. Maar van Sign your name en Dance little sister krijg ik de handen niet op elkaar. Jammer dat hij zich artistiek en/of muzikaal niet kon revancheren.

Daar ben ik het niet mee eens. Symphony or Damn en Vibrator doen helemaal niet veel onder voor dit album. Dat ze minder succesvol waren is wat anders.

Tja, met Neither Fish Nor Flesh had ie al heel veel volk weggejaagd en die kwamen dus nimmer zo ver Deze plaat blijft gewoon staan als een huis.

Best goed album ,daarna was het niet veel meer met Terence
Staan aantal mooie songs op,zoals Dance Little Sister en Wishing Well
En Sign Your Name is van Wereldklasse!!!

TTD was nogal vol van zichzelf en z'n PR deed daar graag nog een schepje bovenop maar als dat de live special was waarin hij met ( een gedeelte van ) z'n band backstage acapella Sam Cooke's Wonderful World stond te zingen, was dat psies het punt waarop ik het idee kreeg dat ie iets speciaals toe te voegen had aan het verarmde muzikale klimaat van die tijd ..........



En laat dat nou net het album zijn waarmee hij voor mij echt op de kaart kwam ......

Het kan verkeren. Overigens kom ik die nog wel regelmatig tegen op lp; de 2 daarna niet en die zou ik juist graag weer willen hebben op lp.

Aardige liedjes, die bij mij evenwel het ene oor in- en het andere oor uitgaan. Bovendien is Terence Trent D' Arby een goede zanger (hier en daar moest ik zelfs even aan Sam Cooke denken). Dit is alleen geen album dat ik voor mijn plezier beluister; daarvoor klinkt het (in mijn oren) te glad en te oppervlakkig. Het heeft er ook mee te maken, dat soul voor mij niet te modern moet klinken - dan vind ik er doorgaans niet veel meer aan. Ik luister er nooit meer naar en heb de cd verbannen naar zolder.

Tja, ik vind het juist weer heel wat vreemder dat 'Vienna' van Ultravox de 200 stemmen op musicmeter nog niet heeft gehaald. Dat vind ik weer een prachtalbum.

Dat is ook een mooi aibum, maar met niet zo'n hoge verkoopcijfers.

Het gaat bijna meer over het feit dat TTD een arrogant mannetje is, dan over de muziek zelf.
Grote sterren zijn heel vaak erg arrogant. Om in het sou- / funkstraatje te blijven, zijn JB en Prince niet echt bescheiden. Beiden waren echter niet in staat om zo'n spetterend debuut af te leveren.

Ik ga toch de opvolgers van Introducing maar eens beluisteren omdat ik ontdekt heb dat dit album voor mij tijdloos is.

If You All Get to Heaven
Op het eerste nummer laat hij vooral horen dat hij een dijk van een zanger is. Een zanger uit de traditionele soultraditie, maar dan met een rauwer randje, waardoor hij dichter bij de funky soul van JB komt, dan bij het gladdere werk van Marvin Gaye.

If You Let Me Stay
Tsja, swingen kan de man ook. Gelijk een voorbarige boodschap naar zijn latere criticasters: If you let me stay, komt het best goed.

Wishing Well
Een heerlijk loom nummer. Sterk gezongen en blijft makkelijk in het gehoor liggen.

I'll Never Turn My Back on You (Father's Word)
Tekstueel pareltje waar ik nu als vader nog meer waardering voor heb. Hoe erg je het ook verkloot, ik ben er altijd voor je. Als mijn zoontje dat ook begrijpt, ga ik daar heel gelukkig van worden.

Dance Little Sister
Get up outta your rockin' chair grandma!!!! Fantastisch funky uptemp nummer dat er lekker inknalt.

Seven More Days
Rustig nummer in traditionele soulstijl.

Let's Go Forward
Dit is een vocaal hoogstandje waardoor een verder saai nummer toch spannend blijft.

Rain
Tekstueel niemendalletje, maar het swingt lekker.

Sign Your Name
De goede ballad die een grote hit moest worden en dat lukte uitstekend. Sterk gezongen, sterke melodie. Gewoon een mooi liedje.

As Yet Untitled
Dapper acapella nummer. Het ontbreken van de muziek stoort wel enigszins, maar skippen doe ik het zeker niet, daarvoor vind ik de zang veel te goed.

Who's Lovin' You
Nummer van Smokey dat ik alleen kende van Jackson 5. TTD voegt een rauwer randje toe, waardoor het minder glad wordt. Waardige afsluiter van een ijzersterk album.

Misschien is TTD een eikel, maar dit album hoort in de kast van elke sou-, funk-, popliefhebber.

Amen ! En voor de liefhebber hoort daar dan gelijk de In Concert ( Ohne Filter ) DVD bij ....... In grote ganzen hetzelfde rippertwaar maar dan minder klinies .........

Sterk debuut van TTD . Gek genoeg doen de singles het juist minder voor mij dan de albumtracks. Misschien toch teveel Airplay in die tijd . Ze zijn verre van slecht ,maar ik hoor de albumtracks nu eenmaal liever. Het rauwe wat hij in zijn stem heeft, heeft mij altijd aangesproken en deze draait nog regelmatig rondjes alhier . 4 pingels voor deze

Volgens mij verkocht dit album juist geweldig goed en behoort het tot de beter verkopende debuutalbums aller tijden.

Absoluut. Dit was een van de best verkochte albums van 1987 en 1988. Bleef lang in de lijsten staan, vooral omdat er uiteindelijk vijf hits vanaf kwamen. Met de bijzonderheid dat de laatste, Rain, destijds bij mijn weten alleen op CD-single verkrijgbaar was en niet op vinyl. Dat moet een van de eerste singles zijn geweest waar dat voor gold.

IJzersterk debuut, waarvan de meeste albumtracks nauwelijks onderdoen voor de albumtracks. Die ik ook vaker draai dan de singles, omdat met name de drie grootste hits een beetje doodgedraaid zijn. Nog steeds erg goed, daar niet van, maar teveel gehoord.

Dit album heeft ook niet zo'n typische jaren tachtig-sound als veel andere platen uit die tijd. Het is redelijk kaal en zonder fratsen opgenomen, met een echte band. Je hoort aan de drumsound wel een beetje dat-ie uit de jaren tachtig komt, maar het stoort verder niet.

Heerlijke mengeling van soul en rock, met die stem-met-het-scherpe randje als kern op de taart. Ik mag er nog steeds graag naar luisteren. Raar eigenlijk dat het succes hierna meteen voorbij was voor TTD, al was de opvolger inderdaad niet best. Maar daarna heeft-ie nog minstens twee heel aardige platen gemaakt: Symphony or damn en Vibrator.

Naar mijn weten is Rain niet op een fysieke single release uitgekomen.

Dat laatste kan ik me niet voorstellen, want het nummer haalde wel de Nederlandse hitlijsten in 1988. En dat deden ze in die tijd nog niet als het nummer geen fysieke release gekregen zou hebben.

In mijn herinnering was de eerste NL-hit die alleen als CD-single verkrijgbaar was. Wat de belangrijkste reden was dat ik hem niet heb aangeschaft (en de andere 4 singles wel), want die waren toen nog hartstikke duur.

Discogs vermeldt alleen een Nederlandse promo-single, maar niet die CD-single, en elders op het net vind ik er ook geen bewijs voor. Ik denk sowieso dat het nummer alleen in Nederland een hit is geweest.

Die opmerking ging over Vienna van Ultravox.

Een bescheiden hitje... maar als er op discogs geen een staat... denk ik toch dat t zo is.....

Edit:

https://dutchcharts.nl/showitem.asp?interpret=Terence+Trent+D%27Arby&titel=Rain&cat=s

Het is dus gewoon track 3 op de 3 inch cd single die uitkwam van sign your name.
Deze remix is dus als zogenaamde single gebombardeerd en kwam niet hoger dan positie 20.

In België dus zelfs maar 1 week in de toplijst. Dan waren we in Nederland enthousiaster met 10 weken.
Geen aparte single release dus.

Aha, zo zat dat dus. Ik was in die jaren een fervent single-koper, maar kon nooit de hand leggen op een exemplaar van Rain. Staat me vaag bij dat mijn plarenhandelaar me ooit vertelde dat het nummer alleen als cd-single, en dus niet op vinyl, was uitgebracht. Ik heb nooit precies nagezocht hoe dat nou precies zat.

Toch een merkwaardige gang van zaken eigenlijk, dat een nummer de hitlijsten haalde als extra track op een cd-single van een ander nummer. Ik ken daar geen vergelijkbare voorbeelden van, tenminste niet uit de jaren tachtig.

Vienna van Ultravox verkocht in Nederland als een tierelier. Het album van Ultravox is erg gedateerd, dus bevreemd mij het aantal stemmen niet. Hetzelfde zie je bij "No Parlez" van Paul Young, "Architecture and morality"van OMD, en "A secret wish" van Propaganda om maar enige te noemen.