Mastodon - Once More 'Round the Sun (2014)

Ook dit is weer een plaat die je echt niet na 2 keer luisteren moet willen gaan beoordelen. De eerste keer bleef er ook erg weinig hangen. Nu na een keer 6 blijkt er toch een boel moois op te staan. Sterke compacte songs als The Motherload, Asleep at the Deep, Ember city of Halloween zijn naast krachtig ook nog vrij pakkend. Het zit toch allemaal weer knap in elkaar.

Ik ben positief verrast door de nieuwe Mastodon. Na The Hunter had ik mijn verwachtingen een stuk lager gesteld maar dat was helemaal niet nodig. De poppy kantjes van The Hunter zijn een beetje meegepakt maar ik hoor ook weer veel kronkelend riffwerk in de stijl van Blood Mountain, misschien wel mijn favoriete Mastodon-album. Ook is het goed dat Brann meer is gaan zingen, hij heeft een hele aangename stem om naar te luisteren. Dat eind van Aunt Lisa moet trouwens een dikke knipoog naar Be Aggressive van Faith No More zijn.

De eerste luisterbeurt gehad maar ben nog niet overdonderd zoals dat met de vorige albums (nu ja, The Hunter ook al minder) gebeurde. Krijg het idee dat The Hunter ook wat meer "edge" had. Kwaliteit is nu goed maar mis een beetje het experiment van bijvoorbeeld Blood Mountain.
Heb wel het idee dat deze plaat ook meerdere luisterbeurten nodig heeft. Deze gaan snel volgen.

Leuke overeenkomst. Ik wist ook niet goed wat ik ervan moest vinden, maar na zo'n vijf luisterbeurten viel het kwartje en kwamen de songs tot leven. Het is dus een groeiplaat. Voor nu vier sterren, maar ik ga deze de komende tijd nog vaak luisteren. Voor nu kan ik alvast zeggen: opnieuw een erg sterk album van Mastodon.

Eerste luisterbeurt, dit is een groeiplaat. The Hunter was meer "commercieel" , makkelijk songs, drums op de voorgrond. Goed album, maar wel "simpele" songs en te doorgronden.

Deze klinkt meer in de richting van hun oude werk. Valt me wel op dat er meer gitaarsolo's in zitten. Ben aangenaam verrast, aangezien de single High Road niet echt boeiend is ivt de rest van het album.

Ik vind High Road anders wel erg fijn!

Hier trouwens nog even de nieuwste videoclip (High Road).

Mastodon - High Road [Official Music Video] - YouTube

Niet onaardig.

Verslavend plaatje. Kwam op RYM deze quote tegen en dat is wel een beetje de conclusie. Geldt overigens gewoon voor hun gehele discografie.

Once More 'Round The Sun heeft een intigrerende zomerse voorkant. Toch is deze nieuwe plaat geen exotische tropische verassing van een vreemde planeet, zoals de voorkant doet vermoeden. Mastodon is op deze plaat gewoon Mastodon. De band uit de Amerikaanse staat Georgia consolideert hier haar geluid onder supervisie van Nick Raskulinecz (ja, de drummer van Nirvana). De topproducer, die Rush's weer ballen gaf op Clockwork Angels en Snakes & Arrows pakte datgene dat volgens hem de essentie van Mastodon is en liet de rest er uit.

Pakkende composities, vernuftig gitaarspel en het herkenbare flexibele drumwerk Brann Dailor staan centraal. Het breekbare, kabbelende gitaarspel en vocalen van Brents Hinds blijf grotendeels achterwege. Daarmee worden de psychedellische en progressieve tendensen van Crack The Skye overboord gegooid. Dat geld eveneens voor de zowel exeperimentele als pop-achtige inslag van voorganger The Hunter.

Het resultaat is een plaat die technischer en meer instrumentgeorienteerd is geworden dan veel meer recente Mastodonfans zouden verwachten. De vocalen staan lager in de hierarchie, met minder zangstukken en vooral minder van die typische herkenbare refreinen. Gek genoeg is de zang van de diverse bandleden wel vooruit gegaan. Toonvaster en helderder dan voorheen. Toch wordt het bijna Mark Shelton (Manilla Road)-achtige stemgeluid van Hinds wel gemist.

Hoewel een select aantal nummers naar poprock neigende refreinen bevat (The Motherload en Ember City) en de psychedelica niet helemaal verdwenen is (luister de bijna Psychotic Waltz-achtige intro van Chimes At Midnight), is dit vooral een aanstekelijke metalplaat geworden. Hoge tempo's met veel instrumentale variatie. Niet veel van de kenmerkende tempowisselingen van de band, maar soms wel bijna swingende passages, zoals op Aunt Lisa. Door de minder sterke rol van de vocalen, met name in de refreinen en het gebrek aan progressie wordt het album wel wat eentonig, de pakkendheid van de nummers ten spijt. Daar kan zelfs de heldere, bijna beukende productie van Raskulinecz weinig aan veranderen.

Once More 'Round The Sun is in vergelijking met zijn twee voorgangers een relatief conservatief album. Weinig geexperimenteer en minder geflirt met ander muziekgenres. Daarentegen is dit wel een harder album geworden dan The Hunter, een makkelijke instap voor instrumentgeorienteerde metalfans die Mastodon niet eerder een serieuze kans hebben gegeven. Voor bredergeorienteerde muziekliefhebbers en meer mainstreamluisteraars zal het een hogere drempel zijn. Mastodon komt niet met wederom een klassieker, maar wel met een over de gehele lengte uitermate pakkend metalalbum.

Heb deze kornuiten live wel eens in het voorprogramma van Slayer zien acteren. Bijster interessant was het niet maar ze hadden ook wel 'toevallig' een erg slecht geluid. En het is alweer wat jaartjes geleden, die nieuwe clip van hen klinkt best goed.
Album maar eens in de gaten houden.

Ehm, nee. De producer van Foo Fighters. Dave Grohl is toch echt de drummer van Nirvana.

Maar idd, dit is een erg fijne plaat, zo fijn zelfs dat ik hem liever opleg dan the Hunter. Ik heb hier de vinyl versie draaien en dat is best fijn.

Na het teleurstellende The Hunter (muv enkele liedjes) is Mastodon weer terug,heerlijke plaat die weer terugpakt op het iets hardere werk,een klein toefje progressive en psychedelica erbij en de combo is geslaagd, Mastodon is en blijft een unieke band die totaal hun eigen richting ingaan.
Top-plaat.

Valt me niet tegen na een eerste luisterbeurt. Maar ik blijf ook nu weer dat "zoetige" proeven...mastodon light zeg maar.

Hij begint zowaar te groeien deze plaat, gelukkig maar

De zang in The Motherload kan mij zeer bekoren. Ik moet zeggen dat de zang er weer op vooruit is gegaan, iets wat ook zou kunnen liggen aan het feit dat de drummer vaker meezingt op deze plaat.

Het meerstemmige gebral in het refrein van het nummer Asleep in the Deep irriteert mij dan echter... Klein minpuntje voor mij.
Ik ga deze plaat zeker nog wat vaker draaien. Eigenlijk hoop ik die deluxe LP ergens tegen te komen voor een normale prijs...

Hij moest groeien maar nu denk ik dat ik het album wel goed ken. Ik vind hem toch licht tegenvallen. De nummers zijn stuk voor stuk goed maar niet uitzonderlijk maar wat me vooral niet kan bekoren is het feit dat het album als geheel niet lekker luisterd. Het is te druk, teveel van hetzelfde, vooral de drums van Brann Dailor zijn bizar eentonig. Na een halve plaat wil je wel eens een rustmoment horen of een ander tempo maar dat moment komt er niet.

Bij mij is het gelijk raak!
Het was het wachten waard, die Mastodon 'groove' zit er gewoon weer in.
En met de bekende bruutheid in bv Chimes at midnight heerlijk!. Deze ga ik nog vaak draaien....
En donderdag even lekker los in Hedon (Zwolle) het kan niet op...

4 1/2 ster

Jezus wat kort in Hedon. Uur en een kwatier, maar live niet eerder zo goed gezien. Zeker Motherload was geniaal.

Ok.
Vanavond in De Melkweg en morgen op Graspop.
Best bijzonder dat ze in Zwolle hebben opgetreden.

Helaas, ik ben na 3 luisterbeurten nog steeds niet helemaal overtuigd. Wat mij vooral langzaamaan steeds iets meer begint tegen te staan (sinds Hunter) is dat de combinatie van de zangpartijen van Brent (met name) en Troy soms een wat zeikerig toontje hebben. Ja ik weet dat dit juist zo kenmerkend is, maar ik had bij een paar tracks dit keer voor het eerst ineens de associatie met die oude Rolo reclame waar in dat kleine jochie een olifant treitert "neh neh nehneh nehhhhh". Niet echt positief dus. Productie vind ik vaak ook iets te demo-achtig/wollig klinken. Niet dat ik perse mega strakke cleane producties wil, maar ik begon nu serieus te zoeken naar mijn equalizer wat ik eigenlijk maar weinig doe.
Om wat positief te eindigen. Er staan wel weer prachtige muziekpartijen tussen waar ik van onder de indruk ben, maar een blijvertje als Crack the Skye gaan de heren vrees ik niet meer mee komen in mijn library

PS
Motherload refrein doet mij ontzettend denken aan oude Alice in Chains, meer mensen dat?

Die platenzaak van me heeft nog steeds vakantie, grmbl, maar volgende week o.a. dit album maar eens even luisteren. Wellicht volgt er een aankoop.

Mastodon kleurt keurig binnen de lijntjes die zelf ooit hebben getekend.

Ja! dat is toch het knappe van deze plaat , klanken van The Hunter en Crack The Sky hoor je er in terug. En het snelle en brute van Blood Mountain en The Leviathan met een vleugje Remission
En toch voelt het allemaal nieuw aan... Deze plaat staat echt als een huis.

Ik kan je optimisme in interpretatie van mijn opmerking waarderen.

Banjo, volgens mij ben jij wel een Glas-Half-Vol-type inderdaad

Jammer! Dit is degelijk werk, maar niet echt spannend meer. Had gehoopt dat ze wat meer nummers als "The Sparrow" (van het vorig album) zouden gaan schrijven. Zou een mooie move zijn geweest.

Damn.. Chimes at Midnight is echt een geweldig nummer!

Ja dat klopt wel en bedankt Honkie.
maar wat stonden ze daar ook lekker te spelen daar in Hedon..
vooral dit nummer was zo bruut! het begin is het zelfde als het einde...

Mastodon - Chimes At Midnight (live @ Hedon Zwolle 26.06.2014) 6/6 - YouTube

petje af voor de heren.

Asleep in the Deep is toch wel echt een klassenummer hoor. Hoogtepunt van het album wat mij betreft.

Ha, dat nummer sla ik dus over. Slechte, onverstaanbare samenzang. Het klinkt voor geen meter...

Op The Hunter skip ik altijd het saaie nietszeggende nummer Thickening. Hier dus ook weer een zwak beestje.

Op Motherload na geen zwakke nummers op deze plaat wat mij betreft. Asleep in the Deep eerder tot de favorieten.