Mastodon - Once More 'Round the Sun (2014)

Easy listening is dit album niet geworden, het is zeker geen The Hunter pt. 2. Het is een beetje The Hunter gemixed met Crack the Skye en overgoten met wat Blood Mountain. Wat het geheel een stuk heviger weer maakt, terwijl de vocalen cleaner zijn, en heel erg goed gemixed in het geheel. Je hoort duidelijk dat Brann en Troy flink aan 't groeien zijn op dat gebied. Op het laatste nummer is Mastodon weer aan de zwaardere kant, met gastvocalen van Scott Kelly, wat het nummer het zwaarste en meest sludgy nummer maakt op het album. Al met al vind ik het een zéér goed album geworden. 4,5 ster voor mij.

Once More 'Round The Sun heeft een intigrerende zomerse voorkant. Toch is deze nieuwe plaat geen exotische tropische verassing van een vreemde planeet, zoals de voorkant doet vermoeden. Mastodon is op deze plaat gewoon Mastodon. De band uit de Amerikaanse staat Georgia consolideert hier haar geluid onder supervisie van Nick Raskulinecz (ja, de drummer van Nirvana). De topproducer, die Rush's weer ballen gaf op Clockwork Angels en Snakes & Arrows pakte datgene dat volgens hem de essentie van Mastodon is en liet de rest er uit.

Pakkende composities, vernuftig gitaarspel en het herkenbare flexibele drumwerk Brann Dailor staan centraal. Het breekbare, kabbelende gitaarspel en vocalen van Brents Hinds blijf grotendeels achterwege. Daarmee worden de psychedellische en progressieve tendensen van Crack The Skye overboord gegooid. Dat geld eveneens voor de zowel exeperimentele als pop-achtige inslag van voorganger The Hunter.

Het resultaat is een plaat die technischer en meer instrumentgeorienteerd is geworden dan veel meer recente Mastodonfans zouden verwachten. De vocalen staan lager in de hierarchie, met minder zangstukken en vooral minder van die typische herkenbare refreinen. Gek genoeg is de zang van de diverse bandleden wel vooruit gegaan. Toonvaster en helderder dan voorheen. Toch wordt het bijna Mark Shelton (Manilla Road)-achtige stemgeluid van Hinds wel gemist.

Hoewel een select aantal nummers naar poprock neigende refreinen bevat (The Motherload en Ember City) en de psychedelica niet helemaal verdwenen is (luister de bijna Psychotic Waltz-achtige intro van Chimes At Midnight), is dit vooral een aanstekelijke metalplaat geworden. Hoge tempo's met veel instrumentale variatie. Niet veel van de kenmerkende tempowisselingen van de band, maar soms wel bijna swingende passages, zoals op Aunt Lisa. Door de minder sterke rol van de vocalen, met name in de refreinen en het gebrek aan progressie wordt het album wel wat eentonig, de pakkendheid van de nummers ten spijt. Daar kan zelfs de heldere, bijna beukende productie van Raskulinecz weinig aan veranderen.

Once More 'Round The Sun is in vergelijking met zijn twee voorgangers een relatief conservatief album. Weinig geexperimenteer en minder geflirt met ander muziekgenres. Daarentegen is dit wel een harder album geworden dan The Hunter, een makkelijke instap voor instrumentgeorienteerde metalfans die Mastodon niet eerder een serieuze kans hebben gegeven. Voor bredergeorienteerde muziekliefhebbers en meer mainstreamluisteraars zal het een hogere drempel zijn. Mastodon komt niet met wederom een klassieker, maar wel met een over de gehele lengte uitermate pakkend metalalbum.

Voorganger The Hunter was mij iets te wisselvallig en, tja, ietwat aan de softe kant. Ditmaal gaat het er gelukkig weer wat ruiger aan toe. De songs zijn unaniem sterk en denderen lekker door. Nog steeds veel invloeden uit de jaren '70, dat dan weer wel, maar het lekker ruige gitaarwerk is prominent aanwezig en de zang- en melodielijnen zijn ijzersterk. Blijft een prima band, met een geluid dat zich per album op interessante wijze verder ontwikkelt.

Mijn recensie voor iO Pages

VETTE KRENT

Mastodon is een beest in meerdere gedaanten en dat uit zich in de veelzijdigheid van hun discografie. Begonnen als een stormram van riffs en lastig te vatten, snelle en complexe structuren op Remission en Leviathan, kwam met Crack The Skye een psychedelische uitstap met een rijkelijke scheut progrock, om het vervolgens op The Hunter wat zachter aan te pakken en meer pop- en songgericht te werk te gaan. Dit hoefde allerminst slecht uit te pakken, want op Once More Round The Sun zet de ontwikkeling van de groep zich voort, met opnieuw meer aandacht voor wat harder geweld.

De schijf opent met een furieuze akoestische 12-snarige gitaar die uitbarst in een pletwals van arpeggio’s en Troy Sanders’ zang die je als een bezetene achterna zit: Tread Lightly. Iedereen is goed bij stem (vooral drummer Brann Dailor, die steeds meer zanglijnen schrijft en zingt), de composities zijn strak, compact, uitbundig, enorm melodisch en bijzonder toegankelijk, zonder ook maar iets in te boeten aan “echtheid” of te plooien voor gepolijste commercie. Geen enkel album is bijgevolg representatief voor het volledige oeuvre en Mastodon kan met gemak een uitzondering in en verademing voor de progmetal van de 21e eeuw genoemd worden (maar nauwelijks vergelijkbaar met mijn andere vette metalkrent uit 2013: Haken). Geen mechanische shredders of patserige zang hier. De groep klinkt alsof je met hen in de studio zit. Bassist en medezanger Troy Sanders kom je liever niet slechtgezind tegen, want je hoort de woede in zijn stem van ver aankomen. Gitarist, zanger (en viking) Brent Hinds tovert de ene na de andere ijzersterke riff en solo uit z’n vingers en gaat tekeer als een vlam in de pan.

Mastodon heeft geleerd om complexe hardrockriffs in te bedden in een meer voor de hand liggende songstructuur met kop en staart en zo hun ambacht naar een hoger niveau getild. De refreinen blijven hangen, de diversiteit is enorm en tegelijk luistert de plaat perfect weg als één geheel. Tread Lightly blaast je na enkele seconden uit je sokken, The Motherload is waarschijnlijk het meest catchy lied dat ze ooit geschreven hebben, Chimes At Midnight is rollercoaster die je door elkaar schudt, Asleep In The Deep is harmonieuze progrock die meerdere emotionele snaren raakt en geef toe, Diamond In The Witch House wil je toch enkel omwille van die titel al horen?

Verfijnde chaos van de bovenste plank, dames en heren.

"Mastodon verveelt niet", aldus de post hierboven. Toch is het bijna op de kop af negen jaar sinds iemand een bericht post bij Once More 'Round the Sun. Ik heb zelfs nog even overwogen om nog een paar dagen te wachten te wachten met het plaatsen van mijn stukje, maar maandag ben ik weer de hele dag aan het werk en eigenlijk heb ik dit album wel genoeg gedraaid. Dat Mastodon niet verveelt, geloof ik wel, maar dit album is samen met The Hunter wel duidelijk het laagst beoordeeld. Al mag gezegd worden dat een gemiddelde van ongeveer 3,75* echt helemaal niet slecht is.

Ik vind het wel grappig dat ik juist deze twee albums so far wel echt de beste van Mastodon vind. Een kleine 'maar' hier, omdat ik de tweede helft niet heel boeiend vind. Daar hoor ik toch weer de Mastodon die ik te gemakzuchtig vind; instrumentaal wel goed, maar songtechnisch saai en eenzijdig.

Maar de eerste songs hier zijn wel echt de moeite waard. Tread Lightly doet vooral qua riff wel denken aan Primordial. De titeltrack bevat trucjes die ik vooral aan Opeth toeschrijf. Dit album is daarom een beetje een feest van herkenning. Laat ik vooral onderstrepen dat de muziek op en top Mastodon is. Ik herken de band direct en ook deze heren mogen gerust wat knipogen uitdelen aan collega-bands. Het zou me niet verbazen als de heren in de jaren negentig met veel plezier naar grunge en alternative rock geluisterd hebben. Die sfeer proef ik op dit album namelijk ook wel een beetje. High Road heeft dan weer riffs die zomaar geleend zouden kunnen zijn van de wat melodieuzere blackmetalbands.

Het is een best prettig album dat voor de liefhebbers van het vroegere werk ongetwijfeld te makkelijk is, maar ik kan deze plaat toch echt beter waarderen. Een krappe 4*, al is het verschil met The Hunter nog wel vrij groot en die geef ik wel echt de voorkeur.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round the Sun
3. Blood Mountain
4. Leviathan
5. Crack The Skye
6. Remission
7. Lifesblood

Wederom zijn Ruud en ik het eens en zie ik een van de minst beoordeelde albums als een van de besten. Net als bij The Hunter het geval is, hoor ik hier een ideale balans tussen kracht, melodie en atmosfeer. Met The Motherload heeft de band zelfs een 'radiovriendelijke' hit die buiten aanstekelijk te zijn, ook nog eens prachtige zangpartijen heeft. Leuke videoclip ook.

Sluit met Diamond in The Witch House echt fenomenaal af ook, heerlijk onheilspellende track. Op dit moment moest de wereld echt wel aan Mastodon's voeten liggen.

Tussenstand:
1. The Hunter
2. Once More 'Round The Sun
3. Leviathan
4. Blood Mountain
5. Crack The Skye
6. Remission
7. Lifesblood