Mastodon - Once More 'Round the Sun (2014)

Tijdens de recente show in De Melkweg te Amsterdam heeft Mastodon maar twee nummers van dit nieuwe vinyl gespeeld.

Da's omdat ze komende winter terugkomen en dan waarschijnlijk een pak meer nieuwe nummers zullen spelen. Het album is immers nog maar nét uit en ze spelen sinds het begin van de huidige Europese tournee dezelfde set met enkel High Road en Chimes at Midnight vanuit de nieuwe plaat Alvast looking forward naar de jaarovergang. Ik heb één van de bandleden een "we'll be back next winter!" horen zeggen op een recente video-opname van een concert...

Voorganger The Hunter was mij iets te wisselvallig en, tja, ietwat aan de softe kant. Ditmaal gaat het er gelukkig weer wat ruiger aan toe. De songs zijn unaniem sterk en denderen lekker door. Nog steeds veel invloeden uit de jaren '70, dat dan weer wel, maar het lekker ruige gitaarwerk is prominent aanwezig en de zang- en melodielijnen zijn ijzersterk. Blijft een prima band, met een geluid dat zich per album op interessante wijze verder ontwikkelt.

Oei! dan hoop ik dat ze in 013, of in de Heinken Music Hal komen te spelen!
Even wat meer ruimte voor een pit!, Ik heb m'n neus gebroken in Hedon
Daar is het gewoon te klein voor een pit.. En deze muziek is geschikt voor een pit
Bruutheid alom.. maar eerst Opeth en misschien pik ik Linkin Park ook even mee (misschien)...

Er is alvast eergisteren een UK tournee bekendgemaakt eind november - begin december

Kijk dat zijn mooie berichten, als ze eind dit jaar weer komen ga ik ook weer eens. Dat zal dan de vijfde keer worden, de laatste keer was toen ze Crack the Skye integraal ten gehore brachten.

Dit album de laatste dagen veel gedraaid en ik vind het weer een geweldig album. Enkel Diamond in the Witch House kan mij nog niet bekoren. The Motherload vind ik de grootste verrassing met de zang van Brann, die op het hele album weer een grotere rol heeft gekregen (de zang van hem dus).

Yes, 4 december in het Paard! Kan ik zelfs op de fiets!

Oke, dat is een goed vooruitzicht!

Hoe meer ik btw deze plaat luister, hoe beter ik Leviathan ineens waardeer. Niet dat ik hier de kracht mis, maar het is meer als een perfect warmup om de kracht van Leviathan op te pakken. Ofzoiets. Of ben ik de enige.

Dat heb ik bij alle Mastodonplaten

De nieuwe Mastodon laat mij inderdaad ook weer met weemoed terugdenken aan de Leviathandagen.

Ik heb van de week Leviathan en Blood Mountain ook weer gedraaid. Kreeg ik ook weer zin in door dit album. Leviathan is wat mij betreft echt nog een paar pakken beter dan de andere Mastodon albums, op Crack the Skye na maar dat is ook een hele andere stijl. Leviathan is eigenlijk 6 sterren waard.

Leviathan is geniaal alleen al door het concept!

Wie zijn eigenlijk de genie's achter de songs, of schrijft iedereen?

All music and lyrics by Mastodon staat er in de cd-boekjes. Ik weet niet precies hoe groot het aandeel van elk bandlid is maar ik weet wel dat drummer Brann Dailor ook riffs schrijft.

Ik vind deze wel beter dan The Hunter, geloof ik. Meeslepender, eigenwijzer en niet zo Zakk Wylderig.

Zakk Wylderig. Ik vind het bij voorbaat al een mooie omschrijving, maar ik snap niet wat je ermee wil zeggen. Ik denk dan zelf aan veel machtsvertoon. Pitch harmonics, snelle shredsolo's (die ongetwijfeld goed in elkaar steken, maar totaal geen dynamiek kennen) en pompende riffs - en vooral meer van hetzelfde. Eigenlijk denk ik tegenwoordig, hoewel ik hem en Black Label Society een warm hart toedraag: jammer dat er niet meer gevoel inzit, vooral met oog op Pride & Glory en zijn prachtige soloalbum.

Brann Dailor is volgens Bill Kelliher, sinds Crack The Skye, ook verantwoordelijk voor de meeste teksten/ideeën achter de teksten.

Bij een van de stemmen moet ok heel erg aan Wylde denken
Dat laat me bij The Hunter niet los. Ik vindhet een wat anonieme plaat.

Eerste album dat ik van Mastodon geprobeerd heb (ik ben nog onbekend met het genre), maar ik ben er niet bepaald ondersteboven van. Het luistert gemakkelijk en lekker weg, maar daar zit juist het hele probleem; dit is impactloze muziek van een genre wat het daar juist van moet hebben. Ik mis bezieling, ik mis beleving. Véél te zoet allemaal.

Nu heb ik al begrepen dat ik in dit geval The Hunter maar beter kan negeren, maar in welke zin is deze plaat vergelijkbaar met de rest van hun oeuvre? Moet ik dan als beginnend Metal-luisteraar maar meteen aan hun zwaarste materiaal beginnen, of moet ik me erbij neerleggen dat Mastodon niets voor mij is?

Als je nog onbekend bent met metal valt er veel uit te proberen. Alleen zo kom je te weten bij welk(e) subgenre(s) je voorkeur ligt.

Die vragen zul jij ontdekkenderwijs zelf beantwoord moeten krijgen. Zoals met zoveel belangrijke zaken in het leven. Dat kun jij niet voor leggen aan een forum.

Crack The Skye eens proberen, Urbanoetang, die deed het wel bij mij
En inderdaad, metal reikt van Black Sabbath over Iron Maiden, Anthrax en Mastodon tot Opeth en Mayhem, veel uiteenlopende subgenres...

Tuurlijk. Ik bedoelde te vragen hoe representatief deze plaat is voor de rest van het werk van Mastodon, en niet voor het genre zelf. Dat er binnen het genre muziek is die bij mij wel goed in de smaak valt was ik al achtergekomen.

Desalniettemin bedankt voor de antwoorden. Zal Crack The Skye maar eens proberen.

Deze plaat is niet representatief voor het oeuvre van Mastodon. Geen van de platen zijn representatief voor dat oeuvre. Ze zijn allemaal erg verschillend, en ik denk dat dat Mastodon tot een interessante band maakt. Als je metal wil horen zou is Crack The Skye, vergeleken met de harde platen Remission of Leviathan, meer een progrockalbum. Ik zou Blood Mountain gaan luisteren. Afwisselend, redelijk toegankelijk en veel dynamiek.

Crack The Sky word door heel veel mensen de hemel in geprezen, maar dat psychedelisch moet je wel net liggen... Het gaat mij net wat te 'diep'. Maar het is mooi om te zien dat Mastodon alles uit wil proberen. Dat maakt je een goede band lijkt mij...

En Pink Floyd

Teleurstellend album. Een veel te hoog meezing gehalte, af en toe ronduit debiele refreintjes (hé...ho, everybody rock and roll... ). Mastodon onwaardig en wat mij betreft juist een veel minder album dan The Hunter. Ik vind eigenlijk alleen Chimes at Midnight en kant D de moeite waard. Op basis daarvan nog 3 sterren. De rest is gewoon rommel.

Toch een geluk dat je de duurdere lp hebt gekocht dan, want de cd heeft niet eens die D-kant.

Jammer....Het is allemaal net niet catchy genoeg op deze plaat. Ik mis het meezing gehalte voor onder de douche. Chimes at Midnight en kant D is gewoon rommel. Op basis van de rest toch een 4.

Hahaha! deze was voor meneer Hammerhead toch?
'Een te hoog meezing gehalte' tja dan kan je toch echt beter voor Instrumentale muziek gaan...
Klassiek of zo...

Of voor de eerste twee platen.

Op de eerste twee platen valt er nog genoeg mee te zingen/brullen.