Kansas - In the Spirit of Things (1988)

Power was een goed comeback album met Steve Walsh; de opvolger is bij vlagen nog beter. Erg afwisselende plaat!

Deze plaat van Kansas, was destijds mijn eerste kennismaking met "stevige" muziek getipt door een maat van mij. Kort daarna volgend door steeds hardere broeders als Anthrax, King Diamond, Candlemass en consorten.
Was altijd een top 40 jongetje geweest met Bruce als mijn held. Maar door dit album werd ik wel nieuwsgieriger naar wat er allemaal nog meer was buiten de horizon van 40 geplugde plaatjes. Daarnaast is dit album voor mij een mooie herinnering aan een tijd waarin er nog meer ontdekt werd. Ik vind dat dit album grotendeels een wijdse verlaten Ghosttown sfeer weet vast te houden. Ghost/One man, One heart/Rainmaker/Bells of Saint James zijn een paar van mijn favoriete tracks. Heb het niet op cd, maar onlangs een platenspeler weer gekocht en dit album na een aantal jaren weer kunnen beluisteren, nostalgie troef hier.

Ook Kansas kwam in een fase in de 80er jaren , dat het roer om moest. Minder ingewikkelde muziek en een meer straight rock geluid.
Dat zanger Steve Walsh begin jaren 80 vertrok hielp niet echt mee.
De band verloor steeds meer zijn eigen smoelwerk en klonk meer als Survivor of Journey.
Op Power ging het gelukkig al de betere kant op. Oerleden als voornaamste componist Kenny Livgren, violist Robbie Steinhard en bassist Dave Hope ontbraken, maar Walsh keerde terug en supergitarist Steve Morse kwam de gelederen versterken.
Dit Spirit Of Things, kent welliswaar nog amper het geluid van de 70er jaren, maar is in benadering fris en sterk te noemen.
De band rockt hier behoorlijk, maar nooit plat of clichematig.
De typische patronen(breaks,tempowisselingen) zijn soepel verwerkt, het gitaargeluid is sterk en als geheel is het hecht.
Walsh heeft een rauwer stemgeluid gekregen, en dat is in deze songs geen nadeel. Het bezwerende Rainmaker met coir en al is een hoogtepunt, maar ook het andere spul is uit goed hout gesneden.
1 van de beste platen van Kansas.

Mooi album met goede zang en bij tijd en wijle spetterend gitaarwerk (Rainmaker!!). 4*

by far Kansas' beste plaat.

Sterke plaat van Kansas

Geloof toch dat ik Leftouverture de voorkeur geef als beste Kansas studioplaat, maar deze is zeker sterk

De plaat begint nogal bijzonder met het erg rustige Ghost.
Mooi gezongen door Steve Walsh en mooie solo van Steve Morse, maar het echte vuurwerk komt met One Big Sky, een soort hardere versie van Owner of a Lonely Heart.

En ik noem expres dat nummer, want Kansas klinkt productioneel als 80's Yes en 80's Genesis, maar kon niet net als die twee bands hoge ogen gooien met deze plaat.

Wellicht waren ze aan de andere kant van de oceaan klaar met 70's bands. MCA gooide alle oude bands uit hun stal om dingen als Tiffany te contracteren.

De line-up Morse/Walsh/Greer/Williams/Ehart is een ieder geval een lekkere, energieke line-up.
Ik ben benieuwd naar livemateriaal uit deze periode.

Was inderdaad een moeilijke tijd voor de progbands van welleer. Grotere bands als Floyd en Genesis scoorde nog wel, maar Kansas was redelijk in de vergetelheid geraakt.
Maar dit is een prima plaat. Gretig, wel meer wat meer rockgeorienteerd , maar de meeste songs deugen en deze formatie met Steve Walsh aan boord mag er zonder meer zijn.

Zo'n moderne en volgestopte sound lust ik wel.

Zoals bij Saga en Rush ook een beetje het geval was.
Luister eens naar het over-the-top geproduceerde Wildest Dreams van Saga rond deze tijd.

Rainmaker is inderdaad een beest van een track.
Verdulleme.

Dit is wat Dream Theater en co. probeerden maar het is wel duidelijk (wederom) waar de mosterd vandaar is gehaald.

Alleen al voor briljante nummers als ghost en rainmaker verplichte aanschaf.De rest van de nummers pas later meer gaan waarderen.

Iets teveel Walsh, en veel te weinig Livgren op dit Kansas album, waardoor het progressieve uit de jaren '70 ondersneeuwt, en het teveel AOR wordt naar mijn smaak. Er is nog een aantal nummers dat boven de middelmaat uitstijgt (Rainmaker, Bells of Saint James), maar als geheel stelt dit album toch wat teleur. Waarbij ik wel moet aantekenen dat Walsh hier nog ongelofelijk goed klinkt!

Veel te weinig Livgren is te verklaren Jester.
Hij doet hier niet op mee.
Of doel je daar niet op?

Minder toegankelijk dan voorganger Power. Om de zoveel jaar probeer ik grip op In the Spirit of Things te krijgen, maar een echte klik is er nog steeds niet. Rainmaker is evenwel prachtig en T.O. Witcher een sfeervol instrumentaaltje.

Ligt enigszins in het verlengde van Power. Het merendeel van de nummers is nog steeds gestroomlijnde AOR, al zetten ze hier en daar wat meer sfeer neer en is het aangedikt met diverse extra's, zoals het Southern California Community Choir. Maar bevat toch al aanzienlijk meer prog-invloeden, met als duidelijkste voorbeelden het hier al veel vaker geroemde Rainmaker (wat een opbouw, wat een song!).

De band omschreef het zelf als een losjes opgezet concept-album rond de waargebeurde overstroming van het dorpje Neosho Falls in 1951. De inspiratie daarvan komt vooral van gitarist Rich Williams, die een boek over dat onderwerp las. 'Losjes' lijkt mij het juiste woord, want de verhaallijn zie ik niet zo scherp.

De plaat is fraai geproduceerd door Bob Ezrin, die wel weet hoe je een proggy album een kamerbreed geluidstapijt meegeeft. Toch heeft het album hier en daar last van een jaren tachtig-productie. Maar alles bij elkaar is het toch wel een van de betere Kansas-platen uit hun nadagen (die overigens voortduren tot de dag van vandaag ).

Dit is de laatste Kansas-plaat die ik op LP kocht (en later ook op CD). Ik vind die LP-hoes, en de teksten op de binnenhoes toch wel een meerwaarde. Ook geluidstechnisch - het vinyl haalt toch een beetje de scherpe randjes van de jaren-tachtigproductie af, die ik op CD wel hoor.

Kansas' laatste worp, The Prelude Implicit, klinkt niet verkeerd. Als ik het goed begrijp gaucho was In the Spirit of Things dan wel je laatste Kansas-LP, maar kom ik je gelukkig ook tegen bij Freaks of Nature met een toelichting. Ben zelf in gelukkige omstandigheden wat Kansas van iemand te kunnen lenen, want van mezelf kom ik op zo'n tien albums uit. In the Spirit of Things heb ik op LP en de afgelopen keer de CD gehoord.

Ja, ik ben wel zo'n Kansas-freak dat ik vrijwel alle albums van ze heb, zij het op LP of CD (en vaak ook allebei ) Volgens mij was Spirit ook het laatste album van ze dat op LP verscheen, tot de vinyl issue van hun laatste album dan.
Die heb ik al wel een paar keer beluisterd op Spotify, en ik moet zeggen: ik moet wat wennen aan de nieuwe zanger (met name het gebruik van autotune, wat gewoon niet hoort bij een band als Kansas, vind ik), maar muzikaal en compositorisch is het geen verkeerde plaat.

Ik ben er nog niet uit of ik die op CD of LP ga aanschaffen. Waarschijnlijk laat ik de keuze bepalen door wat me het eerst tegen een acceptabele prijs voor de voeten komt. Maar dat-ie vroeg of laat aan de verzameling wordt toegevoegd, is wel zeker.

Beetje mixed feelings hier. Kansas en ik zijn qua stijl wat uit elkaar aan het groeien. Echt als een verrassing komt dat niet en ik heb er eerlijk gezegd ook niet veel moeite mee. Wat Kansas hier doet, is eigenlijk gewoon best goed. Ik kan er alleen weinig mee. De commerciële koers is weer terug, zij het niet zo erg als op Audio-Visions en Vinyl Confessions. Hier vind je in elk geval ook nog mooie nummers terug, zoals de ballad I Counted On Love. De poging om weer een epic op te nemen (Rainmaker), pakt ook prima uit. Het niveau van The Pinnacle of Death Of Mother Nature Suite wordt alleen niet gehaald. Het is verder precies de poprockplaat die je anno 1988 mag verwachten van Kansas. Er is weinig mis mee, maar tegelijkertijd bevat het weinig hoogtepunten.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Monolith
8. In The Spirit Of Things
9. Audio-Visions
10. Vinyl Confessions
11. Drastic Measures

Weet je dat zeker van die autotune?

Ik zeg niet dat In The Spirit Of Things een slecht album is, maar het is vooral een vreemd album nadat Power weer wat echte magie liet horen. Er staan een paar erg toffe songs op (Rainmaker, Bells Of Saint James), maar de terugkeer van de AOR sound maakt me toch niet helemaal blij. Het gitaarwerk van Morse is nog steeds prima, maar verder voelt het album vooral wat gezichtsloos aan. Tevens merk ik nu toch echt hoe hard ik Steinhardt's spel en zang begin te missen.

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Power
7. Audio-Vision
8. Monolith
9. In The Spirit Of Things
10. Vinyl Confessions
11. Drastic Measures

Oeps, ik zie nu dat die opmerking van mij terugslaat op hun laatste studioplaat. Daar hoor ik het geloof ik niet, maar wel op hun laatste live-album, die twee zit ik vaak achter elkaar te beluisteren. Zie mijn reactie bij die plaat (Leftoverture Live and Beyond), daar ga ik er uitgebreider op in.

Was Power een succesvol comebackalbum met zelfs een top 20 hit, In the Spirit of Things verkocht veel minder. Een vriend van me kocht 'm indertijd op elpee en opnieuw was ik zwaar onder de indruk: de composities staan bol van de variatie en het rauwe randje in de stem van Steve Walsh is werkelijk een práchtig extraatje in die toch al magnifieke stem.

Vijf jaar geleden kocht ik 'm na lang zoeken op cd, het exemplaar dat in een tweedehandsplatenzaak in Freiburg-im-Bresgau werd gedraaid. In de kamer van mijn vakantiewoning was het weer eens ouderwets door het boekje bladeren.
Uit dit boekje, op vinyl is dit op de binnenhoes te vinden, werd duidelijk dat dit een themaplaat is, met teksten losjes gegroepeerd rond een overstroming in Neosho Falls, Kansas, in 1951. De plaat start om die reden enigszins eigenaardig met een ballade, die in het tweede deel stevig wordt. Het blijkt de ouverture op een heel sterk album te zijn, waarbij mij keer op keer opvalt dat de nummers minder snel zijn dan op Power. In the Spirit of Things is dus wat ingetogener, maar daardoor niet minder intens. Meer ruimte voor toetsen en wat minder voor gitaren, die desondanks hun ruimte pakken en excelleren.
De credits laten zien hoeveel zorg aan het album werd besteed, waarbij producer Bob Ezrin uitstekend werd heeft verricht om alle nuances te laten klinken. Grotendeels opgenomen in de Soundscape Studio in Atlanta, Georgia, klinken de stemmen van rev. Cleveland en zijn Southern California Community Choir magistraal. Ze werden later in een studio in Los Angeles toegevoegd.
Ik blijf me verbazen over alle mooie melodieën, overgangen en de instrumentale kwaliteiten van de vijf muzikanten. Na de stevige adult oriented rock van de voorganger is het hier subtieler maar niet minder intens.

Kansas zonder viool, werkt dat? Jazeker, het laatste album met gitarist Kerry Livgren Drastic Measures en deze twee met Steve Morse bewijzen het. Hoe deden ze dat live met ouder werk, waar de viool zo essentieel is? Uit deze fase verscheen nooit een livealbum, wel vond ik op YouTube dit concert (alleen audio).
In 1989 verliet Morse de groep, werkte enkele maanden als piloot op lijnvluchten, om hierna zowel solo als met zijn Steve Morse Band actief te zijn; hierna keerde hij in 1991 terug bij Kansas om wederom Livgren te vervangen tijdens het laatste deel van een tournee, werkte daarna weer voor zichzelf alvorens zich in 1994 bij Deep Purple aan te sluiten.

Kansas kwam opnieuw in een moeilijke fase terecht. Na de teleurstellende verkopen van In the Spirit of Things beëindigde MCA het platencontract. In 1990 bood een Duitse concertpromotor Kansas een tournee van twaalf concerten aan, mits de groep in de originele bezetting zou spelen. Dat lukte gedeeltelijk: Livgren en bassist Dave Hope stemden in, violist Robby Steinhardt was niet beschikbaar; zijn bijdragen werden ingevuld door toetsenist Greg Robert. Bassist Billy Greer bleef van de partij.
Verrassend is dat ook werk van het vorige en dit album werd gespeeld: Power en House on Fire. Sterker nog, uit de periode met zanger John Elefante werd Play the Game Tonight gedaan, zoals ze overigens ook in 1987 deden. Hier de Duitse setlist.
Na de tournee vertrok Hope, Livgren bleef. In maart 1991 trad violist David Ragsdale toe tot Kansas, waarna in de zomer van 1991 Livgren vertrok, om tijdens die tournee tijdelijk te worden vervangen door Morse. Met Ragsdale neemt Kansas in 1992 Live at the Whisky op, pas in 1995 gevolgd door Kansas' eerste studioalbum in acht jaar, Freaks of Nature genaamd. Het waren hobbelige wegen in die periode, met drummer Phil Ehart als onbetwiste stuurman aan het roer, ook in zakelijk opzicht. Zonder hem was de groep waarschijnlijk een stille dood gestorven met alle perikelen die de groep teisterden, versterkt doordat hun muziek uit de mode was.

In 2023 blijft In the Spirit of Things ondanks de aarzelende opener fier overeind staan met One Big Sky, House on Fire (Walsh' stem!), Stand Beside Me, I Counted on Love, The Preacher, Rainmaker en Bells of Saint James als persoonlijke favorieten. Bij dit alles is het genieten van het soms knallende samenspel tussen gitaristen Morse en Rich Williams, met de explosieve loopjes van de eerste als summum.

Er bestaat wel degelijk een officiële live-release uit deze periode: niet zozeer een release van henzelf, maar uit de concertserie King Biscuit Flour Hour. In Europa redelijk lastig te vinden, maar wel in Nederland uitgebracht als zo'n maffe Disky-release. Met een volledig door elkaar gehusselde tracklist (inclusief wat ongemakkelijke overgangen) en een coverfoto die totaal niet aansluit bij die periode, want met violist Robby Steinhardt pontificaal op de voorgrond. Desondanks een aanrader qua geluid (heel redelijk voor zo'n uitgave) en tracklist, dus als je 'm ooit ergens goedkoop tegenkomt: meenemen!

Of de viool in het oude werk gemist wordt? Een beetje wel, vind ik, al compenseert Steve Morse het heel aardig met prachtig gitaarwerk. Ik denk in Dust in the wind wel degelijk een viool te horen, maar het kan ook een keyboard zijn. Ik lees her en der dat Morse ook viool kan spelen, dus dat lijkt me de meest aannemelijke verklaring.

Jaaaaa, gaucho die de camera weer wat scherper stelt. Dat niet voor het eerst en iedere keer weer ben ik daar oprecht blij mee!
En verrek, de uitgave van Disky heb ik hier staan. Inderdaad, de trackvolgorde door elkaar gehusseld, wist niet dat het deze was. Zo'n cd'tje wat ik min of meer was vergeten.

Nou, drie keer raden waar mijn volgende bijdrage over gaat