Kansas - Somewhere to Elsewhere (2000)

Dat dit geen Leftoverture is, mag gerust een inkoppertje genoemd worden. Bij alle grote oude bands wordt recent materiaal vergeleken met de platen uit de hoogtijdagen. Veel van die platen komen er dan bekaaid van af. Toch verdient Kansas een heel dikke pluim als het komt op de kwaliteit waar ze mee voor de dag komen. Geen uitgebluste indruk, Niet even makkelijk scoren. Nee, gewoon volle bak aan het werk en Somewhere To Elsewhere is uiteindelijk een heel leuk album geworden. Je hoort weer de kansas van weleer, maar dan een stuk moderner en zonder de jeugdige onbezonnenheid. Dat laatste mis ik natuurlijk wel een beetje, maar dat gevoel heerst lang niet zo erg dan dat deze plaat ontzettend leuk is om te horen. Walsh klinkt alweer wat beter en ook met de terugkeer van Kerry Livgren kan ik gelukkig zijn. De born again christian komt weer met interessante muziek op de proppen. Leuke progplaat gewoon en daarmee de derde 4* sinds Point Of Know Return. Ik had dat absoluut niet verwacht.


Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Somewhere To Elsewhere
8. Freaks Of Nature
9. Monolith
10. In The Spirit Of Things
11. Audio-Visions
12. Vinyl Confessions
13. Drastic Measures

Klassieke Kansas-sound met wat zwaardere gitaren! Steinhardt en Walsh op zang, Livgren op gitaar (en kennelijk alle composities)... waarom kon dit niet zo blijven?

Icarus II heb ik altijd een mooie aanvulling gevonden op het origineel, maar ook met songs als The Coming Dawn (Thanatopsis) en Byzantium wordt de gevoelige snaar geraakt. Jammer dat Disappearing Skin Tight Blues er in dat opzicht op staat, anders was dit album een 4.5 geweest. Verder wel een erg sterk album en het bewijs dat oudere bands het echt nog wel eens goed kunnen hebben!

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Somewhere To Elsewhere
7. Freaks Of Nature
8. Power
9. Audio-Vision
10. Monolith
11. In The Spirit Of Things
12. Vinyl Confessions
13. Drastic Measures

Somewhere to Elsewhere kocht ik kort na verschijnen. Het bleek er net als de Kansasalbums uit de jaren '70 eentje te zijn die rijping nodig had. Een maandje draaien, wegleggen, later weer eens in de cd-lade. Door de jaren heen ontdekken dat de muziek bij herbeluistering aan diepte won.

Waar ik toen enthousiast over was: opgenomen in de originele bezetting, met zowel de teruggekeerde Kerry Livgren die in zijn eentje alle nummers had neergepend als bassist Dave Hope, de laatste alleen voor de opnamen. Deze vonden plaats in de thuisstudio van Livgren. Bassist Billy Greer bleef aan boord, onduidelijk blijft wie van de viersnarenplukkers welk nummer inspeelde.
Greer was tegelijkertijd bezig met de opnamen voor het soloalbum van zanger Steve Walsh. Die ontbrak op zijn beurt fysiek bij de opnamen van de nieuwe Kansas, druk zijnde in zijn eigen thuisstudio met de opnamen van Glossolalia en speelde op dit Somewhere to Elsewhere geen toetsen; hij nam zijn zangpartijen thuis op en stuurde die naar Boerderij Livgren.

De hoogtepunten in vogelvlucht: het gevarieerde Icarus II groeide uit tot het bekendste nummer, omdat het nog altijd in de liveset van de groep zit met zijn verhaal over piloten in de Tweede Wereldoorlog; het filmische The Coming Dawn (Thanatopsis) heeft naast de sferische muziek een tekst waarin Livgren zich in de ziel laat kijken; Myriad met zijn jazzingrediënten en prachtige opbouw.
Op de tweede helft: als er een single was geweest, had dat het midtempo Look at the Time moeten zijn, schijnbaar eenvoudig maar alweer knap via verslavende melodieën naar de climaxen opgebouwd, heerlijk vioolspel van Robby Steinhardt en prachtige details op de hi-hat van drummer Phil Ehart; Distant Vision is ma-je-stu-eus mooi en kan zich meten met het beste wat Kansas in de jaren '70 deed - een fascinerende combinatie van progrock en melodieën plus leadzang van zowel Walsh als Steinhardt; prachtig en rustig buitenbeentje is de oosterse gothiek van Byzantium.

De productie werd gedaan door Livgren, Williams en Ehart. Het gitaargeluid (Rich Williams en Livgren) is zwaarder dan voorheen; in Icarus II en Not Man Big hoor je zelfs metalen riffs. Wat ook opvalt is de geluids- én muzikantenkwaliteit: in datzelfde 2000 verscheen van Livgren het in dezelfde thuisstudio opgenomen Collector's Sedition, dat verre van onaardig is. Toch komt Kansas een stuk robuuster en gevarieerder uit de verf.
Of, zoals ik Rich Williams in een interview met vlog Rock History Music zag zeggen: "Kerry Livgren is at his best when he works with Kansas." De gitarist is overigens ook over andere zaken en personen heel open, getuige diverse uitspraken in deze playlist van 17 interviewfragmenten.
De dubbelzang van Walsh en Steinhardt kan zich meten met het beste uit de jaren '70. Klonk Walsh toen als een geel lentebier, nu hoor ik een bruine herfstbock, echter nog altijd bizar krachtig, getuige de hoge climax in Distant Vision; de stem van Steinhardt klinkt net als toen.

Na een kleine minuut stilte volgt een hidden track, een akoestisch bluesje. In het internettijdperk blijkt het Geodesic Dome te heten. In 2022 verscheen het album op cd en 2LP met andere hoesafbeelding.