Genesis - We Can't Dance (1991)

Phil Collins was een geweldige drummer. Met Bill Bruford sowieso één van mijn favorieten.
De man had een fantastische feel, swing en techniek, zonder het al te veel te overdrijven. Een muzikant die uiteindelijk ook veel meer kon dan drummen.
Die 'focus' met de ogen dicht is inderdaad wel herkenbaar bij hem.
Toch heeft het drummen hem ook lichamelijk naar de knoppen geholpen.
Moet te maken hebben gehad met houding/ techniek en overbelasting.
Hij was zeker in de 80's niet weg te denken in het wereldje en op alle fronten actief ook bij anderen.
Neem ook in aanschouw nadat hij na de reünie met Genesis van 2007 in heel slecht weer terecht kwam. Drummen ging bijna niet meer door een zenuwbeschadiging, en privé ging het ook slecht.
Hij werd Alcoholist, er kwam een echtscheiding aan en nu is hij een wrak en zit in een rolstoel.
Zo kan het dus ook gaan.

Hold on My Heart is hier het enige nummer dat wat onder de maat is en past beter in een solo-album van Phil Collins. De rest is aanvaardbaar tot sterk maar echte topsongs staan hier niet op. Ik kan dit album meer waarderen dan de jaren '80-albums van Genesis mede door de natuurlijkere productie. Maar geef mij toch de Genesis in de jaren '70.

Als je wilt weten waarom Collins zo van drummen houdt (ik heb het al eerder een keer hier ergens op de site gezet) dan is dit het antwoord:

Phil Collins: Drummers First

Fantastische docu van 2 uur die dieper ingaat op de geniale drummer die hij is (was).

Mijn excuus dat dit bericht even niet over dit album gaat. Wel de mededeling dat ik altijd weer verbaasd ben dat het album uit 1991 stamt en alweer 34 jaar oud is, Voor mij blijft het een 'nieuw' album van de band en ik mag er, op z'n tijd, graag naar luisteren.

Het is een beetje zoals de 2 voorgaande albums qua opzet; sterke bevlogen opener, wat fun songs, die ook wel wat niemendallerig zijn en wat uitgesponnenheid, in dit geval het sterke Driving the Last Spike en Fading Lights. Hold on My Heart is wel wat in mijn waardering gestegen eerlijk gezegd. Maar dit is wederom een album die mij niet geheel kan overtuigen. Er staan jammer genoeg wat songs op die totaal niet blijven hangen.

Geweldige docu! Dank meneer.

Tijdens de 2007 Turn It On Again tour volgde Hold On My Heart in de setlist pal na de medley In the Cage/ Cinema Show / Duke's Travels/ Afterglow. Het was hèt moment waarop de fans van het oudere werk echt massaal gingen plassen. Zes shows gezien deze tour en het was elke keer hetzelfde. In Twickenham Stadium in Londen stond een Engelsman naast mij op en zei lachend: pissbreak !!

Ik vind deze plaat niet eens zo beroerd. Enkele nummers hiervan maakten zelfs indruk op mij tijdens de herfsttour in 1992 in het Londense Earls Court (Dreaming While You Sleep bijvoorbeeld). Er staan een aantal sterke nummers op deze plaat waarmee ze zich knap herpakten na het (wat mij betreft) vreselijke Invisible Touch.

Zeker leuk om af en toe te draaien, niet te vaak.