menu

Lana Del Rey - Ultraviolence (2014)

mijn stem
3,70 (206)
206 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Polydor

  1. Cruel World (6:38)
  2. Ultraviolence (4:09)
  3. Shades of Cool (5:40)
  4. Brooklyn Baby (5:49)
  5. West Coast (4:16)
  6. Sad Girl (5:17)
  7. Pretty When You Cry (3:52)
  8. Money, Power, Glory (4:28)
  9. Fucked My Way Up to the Top (3:30)
  10. Old Money (4:29)
  11. The Other Woman (2:58)
  12. Black Beauty * (5:13)
  13. Guns and Roses * (4:29)
  14. Florida Kilos * (4:14)
  15. Is This Happiness * (3:44)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 51:06 (1:08:46)
zoeken in:
avatar van Emile93
4,0
Spannend! Al verwacht ik niet dat het zo goed zal zijn als Paradise :S

avatar van DeschainRoland
De overgang tussen vers en refrein (en terug) in single 'West Coast' klinkt een pak subtieler dan ik op het eerste gehoor dacht. Mijn verwachtingen voor dit album stijgen opnieuw.

avatar van hond racisme
4,0
West Coast klinkt inderdaad wel lekker. Zeker een guilty pleasure-achtig nummer van mij op dit moment.

avatar van OscarWilde
4,0
Lana Del Rey is voor mij een zeer ambigue artiest. Ik vind haar nummers oftewel gigantisch goed oftewel gigantische bagger. Het zit zelden tussen de twee. West Coast klinkt alvast goed, maar het is afwachten of ze ditmaal een wat consistenter album kan maken.

avatar van SeungRi
4,0
Ik ben benieuwd. Vlak na de release van Born To Die was ik een tijdje helemaal weg van haar. Dat ebde langzaam weg, maar door West Coast ben ik heel benieuwd naar dit nieuwe album!

avatar van Abram Olsen
Shades Of Cool, Jeff Buckley komt spontaan in me op!

avatar van hond racisme
4,0
Meer goed nieuws! Dit is een live-versie van Ultraviolence in Vancouver. Als je het mij vraagt het sterkste nummer van de drie.

avatar van Ducoz
4,5
Ik moet zeggen dat alles wat ik van dit album heb gehoord, er niets tegenvalt. Nog geen dompers zoals er op het debuut wel langs kwamen. Hopen dat de rest van het album van een zelfde niveau is.

avatar van hond racisme
4,0
Florida Kilos is geschreven door Harmony Korine!

Deranged
Blijft een harde bimbo.

avatar van panjoe
panjoe (moderator)
Via een reeks remixen van machtig interessante artiesten (Joris Voorn, Damon Albarn, Four Tet, Camo & Krooked, Moodymann) heb ik een zwak ontwikkeld voor Lana's stem. Ik ga deze plaat dan ook zeker een kans geven.

avatar van Don Cappuccino
Shades of Cool, nondeju, dat is echt een prachtige track! De titeltrack ligt me wat minder, West Coast vind ik ook gaaf. Ik ben wel benieuwd naar de rest van Ultraviolence.


Deranged
Dat klinkt heel aardig eigenlijk. Zo goed had ik haar persoonlijk nog niet gehoord.

Ook een iets ander timbre in haar stem maakt het erg nice.

avatar van hond racisme
4,0
Nu het album aan het beluisteren...
Ik denk dat ik weer fanboy ga moeten worden.

avatar van aERodynamIC
3,5
Heel spectaculair is het nog steeds niet maar op de één of andere manier doet mevrouw toch iets waardoor het weet op te vallen. Dat was met haar vorige album zo en dat is nu weer.

Is het schokkend anders? Welnee. Is het een prima opvolger? Tuurlijk (maar denk dat ik toch meer een zwak zal blijven houden voor Born to Die... de tijd zal het leren).

avatar van Emile93
4,0
En weer komt Lana met een bijzonder album. Op Ultraviolence zijn soms wat jazzy invloeden te horen (o.a. The Other Woman). Ook klinkt haar stem bij veel nummers een beetje alsof het in de jaren 60 is opgenomen (door het effect). Persoonlijk was dit eerst even wennen voor mij, maar het is wel erg mooi allemaal.
Persoonlijke favoriet op dit album is Brooklyn Baby. En telkens als ik dat hoor, denk ik om de een of andere reden bij het begin van het refrein aan Summertime Sadness. Het lijkt qua melodielijn ietsie op dat nummer en qua sfeer vind ik ook.
De bonustracks zijn ook zeker de moeite waard!
Voorlopig 4*!

avatar van deric raven
4,0
Lana klinkt in West Coast een beetje als Tori Amos en Kate Bush, op een andere manier sensueel als op het debuut.
Daar was het onschuldig sensueel, hier volwassen sensueel.

avatar van swoon
3,5
West Coast is wel helemaal anders dan de rest van het album. De rest ligt meer in het verlengde van Shades of Cool en Ultraviolence

avatar van aERodynamIC
3,5
Ik vind het album te lang eerlijk gezegd..... op den duur weet ik het wel weer.

avatar van NewYorkCityLight
4,0
Ik heb nog niet alles beluisterd maar tot nu toe vind ik het erg teleurstellend. 'West Coast' vind ik nog met wat afstand het leukste nummer.

Na het zien van de tracktijden was ik al bang dat het van die nummers zouden worden die meer in het straatje van 'Yayo' zouden vallen dan de rest van het vorige album en helaas lijkt dit het geval te zijn.

avatar van Stalin


One track, Brooklyn Baby, had been written with Lou Reed in mind: he'd wanted to work with Del Rey and so she'd flown over to New York to meet him. "I took the red eye, touched down at 7am … and two minutes later he died," she says.


The Guardian

avatar van swoon
3,5
NewYorkCityLight schreef:
Ik heb nog niet alles beluisterd maar tot nu toe vind ik het erg teleurstellend. 'West Coast' vind ik nog met wat afstand het leukste nummer.

Na het zien van de tracktijden was ik al bang dat het van die nummers zouden worden die meer in het straatje van 'Yayo' zouden vallen dan de rest van het vorige album en helaas lijkt dit het geval te zijn.


Ja ik vind het ook een vreselijk matig album.. De Paradise ep blijf ik met afstand haar beste werk vinden, al vind ik west coast wel schitterend.. Het blijft ook een klein kind dat altijd over gangsta boyfriends, red dresses en flauwe culturele referenties moet zingen.. Op dit album vallen de vreselijke lyrics door de kale sound ook veel meer op...

avatar van deric raven
4,0
Wat begint dit album mooi.
Lana Del Rey is een blijvertje, mooi de Oosterse invloeden bij Cruel World.
Een beetje in de stijl van Siouxsie & the Banshees.
Misschien is ze zelfs enigszins te vergelijken met een Hope Sandoval.
Niet de meest zuivere zangstem, maar wel een sensualiteit, waarmee ze iedereen inpakt.

Ultraviolence ligt erg in dezelfde lijn als Videogames, Born to Die en Bluejeans, duidelijk een single keuze.
Al staat deze helaas wel in de schaduw van die andere drie.

Shades of Cool heeft het jaren 60 sfeertje.
Eigenlijk vind ik deze zwak openen, zou geschikt zijn voor de James Bond film On Her Majesty’s Secret Service met George Lazenby; die kent niemand meer, en hiermee bewijst Lana dat ze toch wel in de schaduw van Adele staat qua zang. De mooie gitaaruitbarsting maakt het nummer wel af, want die is prachtig.

Brooklyn Baby heeft echter weer iets eigens, en weer valt het mij op dat het muzikaal weer allemaal dik in orde is.
Madonna moet het over het algemeen ook van de productie en uitstraling hebben, en ondanks dat Lana een mooie verschijning is, mist ze toch de commerciële uitbuiting van Madonna.
Soms heb ik ook teveel het idee dat ik naar een album van een Chinees zangeresje aan het luisteren in restaurant Hong Kong.

In West Coast klinkt ze een beetje als Tori Amos en Kate Bush, op een andere manier sensueel als op het debuut.
Daar was het onschuldig sensueel, hier volwassen sensueel.
Tot nu toe het enige nummer dat er positief van het begin tot einde uitspringt.
Want hier zingt ze gewoon erg goed.

Gelukkig kakt het vervolgens niet in bij Sad Girl, en het valt mij ook op dat de R&B uitstapjes van het vorige album hier niet aanwezig zijn, of ze moeten nog komen.
Waarschijnlijk een stuk minder gevarieerd, maar wel meer vast houdend aan een stijl.

Pretty When You Cry is absoluut niet helemaal zuiver, bijna op een huilerige manier gezongen.
Niet echt prettig om Lana Del Rey op zo’n manier te horen zingen.

Prima dat ze het leuk vind om haar vriendje te zien huilen, maar ik wil het bij haar niet huilen.

Het tweede hoogtepunt na West Coast is Money, Power, Glory, weer een beetje Tori Amos in haar stem, en weer die volwassen wording in het geluid.
Die uithaal op het einde verknalt het echter; jammer.

Fucked My Way Up to the Top zoekt weer aansluiting bij de singles van het vorige album, maar doordat haar stem in een soort van galm verdwijnt, wordt het er niet helemaal beter op.
Blue Velvet van de H & M reclame en het tussendoortje Ride zijn allebei beter dan alles wat op dit album is beland.
Bij Old Money lijkt het begin een beetje op de coverversie van Strange Fruit van Billie Holiday, maar dan in de uitvoering van Siouxsie Sioux, al is die wel stukken beter Siouxsie and the Banshees - Strange Fruit - YouTube.

The Other Woman is gewoon saai, er gebeurd echt helemaal niks in dat nummer, zo klinkt ze dus in een kale zetting.
Nee, Amercican Recordings in de stijl van Johnny Cash zijn niet voor haar weg gelegd; de zang is hoe wrang het ook klinkt, niet om aan te horen.
Ik heb hier beelden bij van een Idols auditie met een Sharon Osbourne, die niet bij komt van het lachen. The X Factor - Sharon can't stop laughing. - YouTube

Het bonusnummer Black Beauty behoort samen met West Coast tot de twee beste songs, raar dat dit niet het gewone album heeft gehaald.
Born To Die had dat ook met de Paradise toevoeging; ook daar stonden betere liedjes op dan meer dan de helft van het studioalbum.

Ook Guns and Roses is helemaal niet slecht, wel minder dan Black Beauty, maar toch een van de betere nummers.
Zal wel over haar kortstondige relatie gaan over Axl Rose, die waarschijnlijk ook maar 4 minuut 30 stand hield.

Het lijkt wel bijna dat we hier te maken hebben met een EP, maar dan met 11 bonusnummers, want ook een Florida Kilos is van prima niveau.
Ze kan het dus wel degelijk.

Flipside heeft een spannend intro, welke gelijk mijn aandacht trekt, en ook deze behoort tot de hoogtepunten.
Dreampop ligt haar in ieder geval prima.

Bij het vorige album was ik een stuk enthousiaster, en viel ik als een blok voor de charmes van deze diva, nu klinkt ze helaas te vaak als het buurmeisje die met een haarborstel in de hand voor de spiegel aan het oefenen is, en waarvan voornamelijk haar ouders vinden dat ze mee kan doen aan The Voice.
De hoofdrol is op Ultraviolence toch echt weg gelegd voor de muzikanten die het geheel aardig proberen te redden.
Dit album zou ik hooguit voor een paar Euro uit een aanbiedingsbak vissen, maar er dan wel duidelijk op letten of de bonustracks zijn toegevoegd.

avatar van Urbanoetang
1,5
Een nieuwe Lana Del Rey is altijd verplichte kost voor mij vanwege de vrouwe des huizes, en de leak is hier onlangs al vaak langsgekomen. Vorige plaat waar ze mee doorbrak was erg wisselvallig; leuke popliedjes gemixt met hiphopinvloeden hier en daar, afgewisseld met clichématige en vergeetachtige nummers. Typische mainstream poprelease dus eigenlijk, maar gelukkig werden hier voornamelijk de hits als Video Games en Born to Die grijsgedraaid.

Waar Born to Die vooral een onschuldig popplaatje was, wordt het op de openingstrack van Ultraviolence al snel duidelijk dat Lana dit keer ambitieuzer is. Hierop beoogt ze een meer meeslepende- en sentimentelere plaat te maken. De productie is sterker, en maakt duidelijk dat ze een aantal vrienden heeft weten te maken in de muziekwereld. Vaak een overkill aan echo's en andere effecten (Cruel World, West Coast), maar al met al is de nieuwe sound een verbetering. Ook meer invloeden van 50's en 60's pop (mits je het nog invloeden kunt noemen).

Lana lijkt dan met deze plaat op het eerste gehoor een betere weg in te slaan als een meer serieuze zangeres, maar maakt hiermee helaas dezelfde fout die Lykke Li dit jaar maakte (heeft ook wel wat weg van een B-side van die plaat eigenlijk). Ze wilt zó graag een boeiende, tragische en meeslepende popplaat maken, maar heeft geen flauw benul hoe en heeft simpelweg niets boeiends te vertellen. Sterker, lyrisch is ze hier nog zwakzinniger en melodramatischer dan op de catchy popdeuntjes van de vorige plaat, waardoor dat kleine beetje ziel dat Born to Die had hier vrijwel volkomen ontbreekt. En dat terwijl je, gezien het nieuwe geluid, daar juist meer van zou mogen verwachten. Lana moet en zal emotie in haar muziek verwerken, waardoor deze plaat enorm geforceerd klinkt en totaal niet uit de verf komt. Af en toe weet ze die trend te doorbreken zoals op de afsluiter The Other Woman (het zal me niet verbazen als dit het enige nummer is wat ze niet zelf heeft geschreven), maar zodra ze enigszins begint te integreren wordt het binnen mum van tijd weer om zeep geholpen.

Als deze plaat iets duidelijk maakt is dat Lana het bij eenvoudige popliedjes met catchy refreintjes moet houden. Zo niet, dan moet ze in ieder geval een andere schrijver inschakelen en vooral inspiratie putten uit die zeldzame momenten dat het wel lukt. Hopelijk beschouwt ze het als uitstapje, maar gezien de vele geblazen loftrompetten vrees ik het ergste.

Een krappe 1,5* omdat de productie meestal prima is en het af en toe nog zijn momenten heeft.

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lana Del Rey - Ultraviolence - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dat roem in de popmuziek nog net wat vergankelijker is dan er buiten heeft Lana Del Rey ruim twee jaar geleden kunnen ervaren. Op basis van de briljante single Video Games voorspelde nagenoeg iedere popjournalist haar een buitengewoon zonnige toekomst. Maanden lang werd er vol verwachting of zelfs met onrealistisch hoge verwachtingen uitgekeken naar de debuutplaat van Lana Del Rey, maar toen Born To Die op een koude januaridag dan eindelijk in de winkel lag, gebeurde er niets. Helemaal niets.

Het debuut van Lana Del Rey werd zo nu en dan verguisd, maar werd uiteindelijk vooral genegeerd. Ik heb er persoonlijk nooit iets van begrepen, want ik vond Born To Die een geweldige plaat. Natuurlijk waren niet alle tracks even goed en met name de weinig avontuurlijk electropop songs konden me gestolen worden, maar over het algemeen overtuigde Lana Del Rey toch met speels gemak en maakte ze een debuut dat uiteindelijk op zijn minst memorabel was.

Aan het eind van datzelfde jaar maakte Lana Del Rey nog een keer indruk met de bijna tot een volwaardig album uitgegroeide EP Paradise, maar hierna bleef het lang stil rond de zangeres uit New York. Bijna uit het niets ligt nu de echte opvolger van Born To Die in de winkel.

Rond Ultraviolence zal het waarschijnlijk niet heel lang stil blijven, want de nieuwe plaat van Lana Del Rey werd geproduceerd door Black Keys lid Dan Auerbach, die bij de critici nog steeds weinig kwaad kan doen. De combinatie Lana Del Rey en Dan Auerbach vond ik op het eerste gezicht een vreemde combinatie, maar de samenwerking tussen de twee pakt uitstekend uit.

Dan Auerbach heeft goed aangevoeld wat de kracht van Lana Del Rey is en houdt haar dit keer ver weg van electropop met een hoog bubblegum gehalte. Op Ultraviolence regeert de pop-noir met een 60s feel waarmee Lana Del Rey een jaar of drie geleden de wereld veroverde, maar de plaat borduurt gelukkig niet eindeloos voort op, het overigens nog steeds briljante, Video Games.

Dan Auerbach heeft Lana Del Rey voorzien van een net wat donkerder en rauwer geluid. Het is een geluid dat klinkt als een zich langzaam voortslepende versie van The Black Keys, met flink wat galm en hier en daar een stevige gitaaruithaal. Het is een geluid dat vervolgens voorzichtig is opgepoetst met elektronica, strijkers en nog wat meer galm, maar dat heel ver verwijderd blijft van de glossy productie van Born To Die.

Het is een geluid dat uitstekend past bij het donkere en vaak wat weemoedige stemgeluid van Lana Del Rey. De unieke sfeer die Lana Del Rey wist op te roepen in Video Games keert terug op Ultraviolence, al wordt de jaren 60 nostalgie dit keer gecombineerd met dromerige soundscapes uit het heden. Ultraviolence is een plaat met een bijna bezwerende uitwerking. Het tempo ligt laag, wat zowel de muziek op de plaat als de stem van Lana Del Rey extra zeggingskracht geeft.

Lana Del Rey liet zich op haar debuut nog af en toe leiden door het grote geld en dat kwam haar duur te staan. Op Ultraviolence doet ze, aan de hand van Dan Auerbach, haar eigen ding en sluit ze geen enkel compromis meer. Het pakt geweldig uit.

Ultraviolence imponeert in muzikaal opzicht, zeker wanneer naar een climax wordt toegewerkt, maar ook in vocaal opzicht laat Lana Del Rey de nodige groei horen. Lana Del Rey klinkt hier en daar als Mazzy Star zangeres Hope Sandoval, maar heeft af en toe ook iets van Kate Bush, Tori Amos, Siouxsie Sioux en natuurlijk een heleboel van Lana Del Rey. Ook in tekstueel opzicht heeft Ultraviolence veel te bieden. Lana Del Rey was de afgelopen jaren niet altijd even gelukkig in de liefde en haalt nu uit naar de mannen die haar het leven zuur maakten.

Ultraviolence is uiteindelijk geen makkelijke plaat. Lana Del Rey grossiert op haar nieuwe plaat niet in perfecte popsongs, maar kiest voor het avontuur en het overbrengen van een bepaalde, wat desolate, sfeer. Makkelijk of niet, voor mij was Ultraviolence ook weer snel onweerstaanbaar, net als het tweeënhalf jaar geleden zo verguisde Born To Die. Dat was een prima plaat, maar deze is nog beter. Erwin Zijleman

avatar van Maartenn
4,0
Maartenn (crew)
Mooie recensie erwinz. Je maakt me nieuwsgierig naar deze plaat!

avatar van erwinz
4,5
Levert gemengde reacties op tot dusver. Net als het debuut.

avatar van GiRlS AlOuD FaN
1,5
Teleurgesteld…Born To Die had zoveel betere nummers.
Dit album klinkt 'zagerig' en er is niet meteen een nummer dat ik wil downloaden.

Tsjongekoekieponge - wat is dit een lange zit. Op d'r beste momenten doet Lana mij denken aan David Lynch, open cabrio's, de mid-west, diners met jaren 60 meubilair (die zijn daar nog volop).

Als je die vorige niet kent, kan je dit wel waarderen. Vind het meer iets voor de MuPu's of de YoMuBro's - de jongeremusicmeterbrothers. Heard it, seen it, been there B4.

In zijn geheel is dit een fake-zuchtmeisje - doe mij maar la Gainsbourg, 5:55 sla ik op alle vlakken hoger aan. Je kunt dit album ook naast Born to Die leggen, de boel mixen en dan aan een willekeurige luisteraar vragen: maak hier één goed en consistent album van; 90% kans dat je dan weer Born to Die krijgt. Dit is minder, dunner, meer gimmicks (luister maar naar de aangezette hi-hats, de drums, de violen (ingehuurd per strekkende meter) en de galm. De country-brawl van Lana werkt niet altijd goed. Op een gegeven moment dacht ik echt van mens ga ergens anders lopen zeuren.

Moest ook onwillekeurig denken aan die triestige, zich ernstig vervelende huisvrouw in The Postman Always Rings Twice. We weten allemaal hoe dat afliep.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:08 uur

geplaatst: vandaag om 07:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.