Lana Del Rey - Ultraviolence (2014)

En weer komt Lana met een bijzonder album. Op Ultraviolence zijn soms wat jazzy invloeden te horen (o.a. The Other Woman). Ook klinkt haar stem bij veel nummers een beetje alsof het in de jaren 60 is opgenomen (door het effect). Persoonlijk was dit eerst even wennen voor mij, maar het is wel erg mooi allemaal.
Persoonlijke favoriet op dit album is Brooklyn Baby. En telkens als ik dat hoor, denk ik om de een of andere reden bij het begin van het refrein aan Summertime Sadness. Het lijkt qua melodielijn ietsie op dat nummer en qua sfeer vind ik ook.
De bonustracks zijn ook zeker de moeite waard!
Voorlopig 4*!

Wat begint dit album mooi.
Lana Del Rey is een blijvertje, mooi de Oosterse invloeden bij Cruel World.
Een beetje in de stijl van Siouxsie & the Banshees.
Misschien is ze zelfs enigszins te vergelijken met een Hope Sandoval.
Niet de meest zuivere zangstem, maar wel een sensualiteit, waarmee ze iedereen inpakt.

Ultraviolence ligt erg in dezelfde lijn als Videogames, Born to Die en Bluejeans, duidelijk een single keuze.
Al staat deze helaas wel in de schaduw van die andere drie.

Shades of Cool heeft het jaren 60 sfeertje.
Eigenlijk vind ik deze zwak openen, zou geschikt zijn voor de James Bond film On Her Majesty’s Secret Service met George Lazenby; die kent niemand meer, en hiermee bewijst Lana dat ze toch wel in de schaduw van Adele staat qua zang. De mooie gitaaruitbarsting maakt het nummer wel af, want die is prachtig.

Brooklyn Baby heeft echter weer iets eigens, en weer valt het mij op dat het muzikaal weer allemaal dik in orde is.
Madonna moet het over het algemeen ook van de productie en uitstraling hebben, en ondanks dat Lana een mooie verschijning is, mist ze toch de commerciële uitbuiting van Madonna.
Soms heb ik ook teveel het idee dat ik naar een album van een Chinees zangeresje aan het luisteren in restaurant Hong Kong.

In West Coast klinkt ze een beetje als Tori Amos en Kate Bush, op een andere manier sensueel als op het debuut.
Daar was het onschuldig sensueel, hier volwassen sensueel.
Tot nu toe het enige nummer dat er positief van het begin tot einde uitspringt.
Want hier zingt ze gewoon erg goed.

Gelukkig kakt het vervolgens niet in bij Sad Girl, en het valt mij ook op dat de R&B uitstapjes van het vorige album hier niet aanwezig zijn, of ze moeten nog komen.
Waarschijnlijk een stuk minder gevarieerd, maar wel meer vast houdend aan een stijl.

Pretty When You Cry is absoluut niet helemaal zuiver, bijna op een huilerige manier gezongen.
Niet echt prettig om Lana Del Rey op zo’n manier te horen zingen.

Prima dat ze het leuk vind om haar vriendje te zien huilen, maar ik wil het bij haar niet huilen.

Het tweede hoogtepunt na West Coast is Money, Power, Glory, weer een beetje Tori Amos in haar stem, en weer die volwassen wording in het geluid.
Die uithaal op het einde verknalt het echter; jammer.

Fucked My Way Up to the Top zoekt weer aansluiting bij de singles van het vorige album, maar doordat haar stem in een soort van galm verdwijnt, wordt het er niet helemaal beter op.
Blue Velvet van de H & M reclame en het tussendoortje Ride zijn allebei beter dan alles wat op dit album is beland.
Bij Old Money lijkt het begin een beetje op de coverversie van Strange Fruit van Billie Holiday, maar dan in de uitvoering van Siouxsie Sioux, al is die wel stukken beter Siouxsie and the Banshees - Strange Fruit - YouTube.

The Other Woman is gewoon saai, er gebeurd echt helemaal niks in dat nummer, zo klinkt ze dus in een kale zetting.
Nee, Amercican Recordings in de stijl van Johnny Cash zijn niet voor haar weg gelegd; de zang is hoe wrang het ook klinkt, niet om aan te horen.
Ik heb hier beelden bij van een Idols auditie met een Sharon Osbourne, die niet bij komt van het lachen. The X Factor - Sharon can't stop laughing. - YouTube

Het bonusnummer Black Beauty behoort samen met West Coast tot de twee beste songs, raar dat dit niet het gewone album heeft gehaald.
Born To Die had dat ook met de Paradise toevoeging; ook daar stonden betere liedjes op dan meer dan de helft van het studioalbum.

Ook Guns and Roses is helemaal niet slecht, wel minder dan Black Beauty, maar toch een van de betere nummers.
Zal wel over haar kortstondige relatie gaan over Axl Rose, die waarschijnlijk ook maar 4 minuut 30 stand hield.

Het lijkt wel bijna dat we hier te maken hebben met een EP, maar dan met 11 bonusnummers, want ook een Florida Kilos is van prima niveau.
Ze kan het dus wel degelijk.

Flipside heeft een spannend intro, welke gelijk mijn aandacht trekt, en ook deze behoort tot de hoogtepunten.
Dreampop ligt haar in ieder geval prima.

Bij het vorige album was ik een stuk enthousiaster, en viel ik als een blok voor de charmes van deze diva, nu klinkt ze helaas te vaak als het buurmeisje die met een haarborstel in de hand voor de spiegel aan het oefenen is, en waarvan voornamelijk haar ouders vinden dat ze mee kan doen aan The Voice.
De hoofdrol is op Ultraviolence toch echt weg gelegd voor de muzikanten die het geheel aardig proberen te redden.
Dit album zou ik hooguit voor een paar Euro uit een aanbiedingsbak vissen, maar er dan wel duidelijk op letten of de bonustracks zijn toegevoegd.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lana Del Rey - Ultraviolence - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Dat roem in de popmuziek nog net wat vergankelijker is dan er buiten heeft Lana Del Rey ruim twee jaar geleden kunnen ervaren. Op basis van de briljante single Video Games voorspelde nagenoeg iedere popjournalist haar een buitengewoon zonnige toekomst. Maanden lang werd er vol verwachting of zelfs met onrealistisch hoge verwachtingen uitgekeken naar de debuutplaat van Lana Del Rey, maar toen Born To Die op een koude januaridag dan eindelijk in de winkel lag, gebeurde er niets. Helemaal niets.

Het debuut van Lana Del Rey werd zo nu en dan verguisd, maar werd uiteindelijk vooral genegeerd. Ik heb er persoonlijk nooit iets van begrepen, want ik vond Born To Die een geweldige plaat. Natuurlijk waren niet alle tracks even goed en met name de weinig avontuurlijk electropop songs konden me gestolen worden, maar over het algemeen overtuigde Lana Del Rey toch met speels gemak en maakte ze een debuut dat uiteindelijk op zijn minst memorabel was.

Aan het eind van datzelfde jaar maakte Lana Del Rey nog een keer indruk met de bijna tot een volwaardig album uitgegroeide EP Paradise, maar hierna bleef het lang stil rond de zangeres uit New York. Bijna uit het niets ligt nu de echte opvolger van Born To Die in de winkel.

Rond Ultraviolence zal het waarschijnlijk niet heel lang stil blijven, want de nieuwe plaat van Lana Del Rey werd geproduceerd door Black Keys lid Dan Auerbach, die bij de critici nog steeds weinig kwaad kan doen. De combinatie Lana Del Rey en Dan Auerbach vond ik op het eerste gezicht een vreemde combinatie, maar de samenwerking tussen de twee pakt uitstekend uit.

Dan Auerbach heeft goed aangevoeld wat de kracht van Lana Del Rey is en houdt haar dit keer ver weg van electropop met een hoog bubblegum gehalte. Op Ultraviolence regeert de pop-noir met een 60s feel waarmee Lana Del Rey een jaar of drie geleden de wereld veroverde, maar de plaat borduurt gelukkig niet eindeloos voort op, het overigens nog steeds briljante, Video Games.

Dan Auerbach heeft Lana Del Rey voorzien van een net wat donkerder en rauwer geluid. Het is een geluid dat klinkt als een zich langzaam voortslepende versie van The Black Keys, met flink wat galm en hier en daar een stevige gitaaruithaal. Het is een geluid dat vervolgens voorzichtig is opgepoetst met elektronica, strijkers en nog wat meer galm, maar dat heel ver verwijderd blijft van de glossy productie van Born To Die.

Het is een geluid dat uitstekend past bij het donkere en vaak wat weemoedige stemgeluid van Lana Del Rey. De unieke sfeer die Lana Del Rey wist op te roepen in Video Games keert terug op Ultraviolence, al wordt de jaren 60 nostalgie dit keer gecombineerd met dromerige soundscapes uit het heden. Ultraviolence is een plaat met een bijna bezwerende uitwerking. Het tempo ligt laag, wat zowel de muziek op de plaat als de stem van Lana Del Rey extra zeggingskracht geeft.

Lana Del Rey liet zich op haar debuut nog af en toe leiden door het grote geld en dat kwam haar duur te staan. Op Ultraviolence doet ze, aan de hand van Dan Auerbach, haar eigen ding en sluit ze geen enkel compromis meer. Het pakt geweldig uit.

Ultraviolence imponeert in muzikaal opzicht, zeker wanneer naar een climax wordt toegewerkt, maar ook in vocaal opzicht laat Lana Del Rey de nodige groei horen. Lana Del Rey klinkt hier en daar als Mazzy Star zangeres Hope Sandoval, maar heeft af en toe ook iets van Kate Bush, Tori Amos, Siouxsie Sioux en natuurlijk een heleboel van Lana Del Rey. Ook in tekstueel opzicht heeft Ultraviolence veel te bieden. Lana Del Rey was de afgelopen jaren niet altijd even gelukkig in de liefde en haalt nu uit naar de mannen die haar het leven zuur maakten.

Ultraviolence is uiteindelijk geen makkelijke plaat. Lana Del Rey grossiert op haar nieuwe plaat niet in perfecte popsongs, maar kiest voor het avontuur en het overbrengen van een bepaalde, wat desolate, sfeer. Makkelijk of niet, voor mij was Ultraviolence ook weer snel onweerstaanbaar, net als het tweeënhalf jaar geleden zo verguisde Born To Die. Dat was een prima plaat, maar deze is nog beter. Erwin Zijleman

Lana Del Rey (echte naam: Lizzy Grant) verwierf twee jaar geleden ineens wereldfaam met haar album Born To Die. Bijzonder, aangezien haar debuut (nog onder de naam Lizzy Grant) compleet genegeerd werd. Born To Die ging als een malle over de toonbank, met als gevolg een tweede plaats in de Billboard top 200 (achter Adele's 21 trouwens), geholpen door fantastische singles als Video Games en Born To Die. Qua stijl enigszins donkere pop-liedjes waarbij de stem van Del Rey vaak op de voorgrond treed.

En dat is ook bij dit album het geval en absoluut geen straf. De stem van Del Rey is er namelijk een waar ik wel van hou: sensueel en soms wat hijgerig en hees. En dat komt op dit album erg goed naar voren, ook door de subtiele instrumentatie. Hierdoor krijgt de stem van Del Rey ook alle ruimte om op de voorgrond te treden, waarbij de aandacht gedeeld moet worden met de teksten. Deze vallen namelijk op, waarbij het lang niet altijd even vrolijke teksten zijn. Dat haar stem zo op de voorgrond staat is trouwens niet altijd even positief. Op Shades Of Cool zitten soms hoge stukken, waarbij haar stem lang niet zo mooi klinkt. Zonde, want de rest van het nummer is erg tof, en doet aan James Bond denken. Ook in Pretty When You Cry heeft Del Rey een vervelende manier van zingen, bijna huilerig. Daar staan dan weer nummers tegenover zoals Cruel World, maar ook Sad Girl en West Coast, wat de hoogtepunten zijn van het album. Deze nummers kunnen echter niet in de schaduw staan van de singles van het vorige album.

Al met al dus een middelmatig album, waarbij de echte grote hits ontbreken. Ook is het album wat aan de lange kant. Ik had liever 3 nummers minder gehad, waardoor de lengte precies goed zou zijn. Nu wordt het einde van het album met moeite gehaald, wat gelijk ook een dikke stempel drukt op de rest van het album. Een krappe voldoende is wat er dan uiteindelijk overblijft.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Al een tijdje in huis en na de vele luisterbeurten die ik er inmiddels op heb zitten waardeer ik deze hoger dan haar eerste plaat. Haar intrigerende stem neemt op deze plaat een veel prominentere rol in plaats van de vluchtige popmelodietjes die het eerste album domineerden. De thema's die worden bezongen zullen er bij velen ingaan als zoete koek - Lana heeft lak aan 'hoe het heurt'. Zonder enige gene zong ze op haar eerste plaat dat 'Money the Anthem of Succes' is, op EP Paradise dat haar 'jeweetwel' naar Pepsi Cola smaakt en op deze plaat dat ze haar omhoog heeft ge-'jeweetwelt' (lezen er 18-'ers mee?).

Favoriet op dit moment is Shades of Cool, waarvan de prachtige beelden uit de videoclip de muziek prachtig begeleiden.

4,0*

Wat mij betreft slaat Lana Del Rey de spijker, met deze plaat, volledig op zijn kop.

De plaat bevat eigenlijk alles wat ik verwacht van Lana Del Rey, dat is: Dramatiek en clichés. Het draait geloof ik volledig om het imago. De gekwelde West Coast superstar, met een leven waar wij als non-Americans van dromen, alle heartbreak en sensatie rondom the American Dream. Ze laat het allemaal zo mooi klinken. Het terugblikken naar tijden dat er, in haar optiek, meer mogelijk was dan nu. Zo blik ze terug naar de 'gouden' tijd van de 70's, alles was toen 'poetry' en haar vriendje speelt in een band en speelt Lou Reed. Ja, wat is er dan cooler?

Zo sprak ze laatst openlijk in de media dat ze een samenwerking met Lou Reed aan had willen gaan voor het nummer Brooklyn Baby, maar op het moment dat zij lande stierf hij. Het leek haar ook 'gepast' om te sterven op 27 jarige leeftijd, zich bij het lijstje Cobain, Hendrix, Joplin, Morrisson te voegen. De dochter van Cobain schreef daar vervolgens weer over terug dat dat niet iets is om te 'verheerlijken'. Puur imago dus.

Vervolgens krijgen we natuurlijk zat verheerlijking van de West Coast-scene langs, dat kan niet anders. En wat lonk er nog als je eenmaal een tweede plaat uit hebt? Juistem, Money, Power, Glory.
Daarnaast krijgen we nog een openlijke uithaal, naar wat men zegt, Lorde waarvan Lana del Rey overtuigd is dat ze haar stijl probeert na te apen en ter gelijkertijd is het een reflectie, Fucked my way Up to the Top.

Alles wat 'Born To Die' als geheel te beluisteren maakte is hier ook aanwezig, nu alleen de gehele 51 minuten. Waar Born To Die af en toe verdronk in de lullige hip-hopachtige elektronica, laat ze dat hier gelukkig achterwege en kiest zo voor een pop/rock geluid. Enkel het nummer 'Florida Kilos' misschien dan, maar dat is gelukkig een bonustrack.. Grappig detail is nog dat ik de gitaar die door 'Guns and Roses' heen cirkelt mij bij vlagen aan de intro van Welcome to the Jungle doet denken. Hier mag ik graag naar luisteren.

Lieve Lana,

Het is een tijdje geleden dat ik je voor het laatst schreef. Toen was je nog Lizzy voor me, en liet ik je weten niet zo gecharmeerd te zijn van Born to Die. Ik hoop dat je me dat hebt vergeven, want ik heb Ultraviolence veel gedraaid. Niet eens in de hoop dat uiteindelijk een sterk album te gaan vinden, een soort grijsdraaiversie van het Stockholm-syndroom, nee, ik heb Ultraviolence veel gedraaid omdat ik dat een heel mooi album vind. Ja, het album is wat te lang, en je had best wat liedjes weg mogen laten (‘Sad Girl’ én ‘Pretty When You Cry’ na elkaar is echt wat te veel van het goede).

Hopelijk zijn we nu nog steeds on speaking terms, en hopelijk ook on hugging terms. Want zoals gezegd, ik ben te spreken over je laatste album; sterker nog, dat album intrigeert me. Net als Born to Die is de muziek eerder esthetiek- dan liedjesgericht. Bij het vaak gedateerd klinken jaren negentig-achtigeBorn to Die vond ik dat een probleem, en bij Ultraviolence niet. Die plaat gaat nog wat verder terug in het verleden, de jaren zestig en zeventig doet-ie mij aan denken, we waren toen beiden nog lang niet geboren, maar dat terzijde. Leuk ook dat de frontman van dat nare Black Keys een belangrijk aandeel in het album heeft gehad, en het toch een geslaagde plaat is geworden.

Maar wat ik nog het interessantst vind, of misschien vond, is dat je nu echt Lana Del Rey bent geworden. Je weet dat ik je als Lizzy Grant aantrekkelijk, behoorlijk aantrekkelijk vond. Ik heb ook eigenlijk wat voor geblondeerde meisjes met donkere wenkbrauwen, maar dat terzijde. Ik heb tijdens al die keren Ultraviolence niet meer aan Lizzy gedacht, Lana. Je bent nu net zozeer Lana Del Rey als Marshall Mathers voor mij Eminem is: een alter ego dat de burger daarachter heeft overgenomen, althans, en plein public. Je wereld ligt nu ver van me af, getuige ‘he hit me and it felt like a kiss’, ‘I’m a Brooklyn baby’, enzovoort. Maar je wereld klinkt overtuigend, wel gemaakt, dat moet ik toegeven, maar overtuigend gemaakt. Misschien ben je nu de grote popster met het zorgvuldig geboetseerde imago die je op Born to Die al had willen zijn.

Maar daar wringt de schoen misschien. De grootste (vrouwelijke) popster van het moment is niet meer die excentrieke Lady Gaga, maar Taylor Swift, die op haar lange lijst ex-vriendjes en haar hoeveelheid geld na gewoon ieders buurmeisje had kunnen zijn. Ook ik ben dol op Taylor Swift, misschien ook omdat ze zo normaal is. Ja, tegen Taylor als (zuiver platonische) vriendin zou ik op de bank aankruipen onder het tv-kijken, tegen jou niet, Lana. Dat is verder niets persoonlijks, geloof me. Het is eigenlijk ook een van de redenen waarom ik Ultraviolet zo goed vind.

Liefs,

Maarten

Vandaag is het precies een jaar geleden dat deze Ultraviolence van Lana Del Rey uitgekomen is. Of het nu puur toeval is dat ik net vandaag mijn recensie wilde schrijven weet ik nu niet zeker.

Deze plaat viel in het begin erg hard tegen. Ik had indertijd de LP gekocht en de eerste twee nummers klonken geweldig. Echter, bij Shades of Cool had ik direct geen zin meer om verder te luisteren. Het klonk me te deprimerend en ik kreeg er ook hoofdpijn van. Ik heb dan een dikke maand gewacht om het album verder te beluisteren. En ik ben zeker niet teleurgesteld.

De plaat is anders dan Born To Die: iets minder pop-gericht en meer naar een authentieke '70s sound. In het begin was het erg wennen, maar eenmaal je in de sfeer zit is het fenomenaal. Ik heb de plaat dan ook enorm veel gedraaid, maar door het teveel draaien ben ik het allemaal snel beu geworden. Nu, sinds een week ben ik weer beginnen luisteren naar Ultraviolence en de plaat heeft weer mijn hart veroverd.

De muziek is geweldig om mee te zingen. De lyrics zijn erg diep en vertellen elk een verhaal. Duidelijk donkerder dan Born To Die, maar daarom niet minder fascinerend. Tuurlijk zitten er enkele mindere liedjes bij zoals Sad Girl en Shades of Cool, maar deze worden snel vergeten met het fantastische Is This Happiness en The Other Woman.

Lana heeft hier weer een geweldige plaat afgeleverd en ik ben alleen nog grotere fan geworden. 4*

PS: voor de fans, de vele onuitgebrachte nummers van Lana Del Rey zijn ook geweldig. Angels Forever en Never Let Me Go zijn hier mooie voorbeelden van. Ook haar soundtracks zijn geweldig. Big Eyes en I Can Fly zijn fenomenaal.

Lana is, zonder twijfel, de allerbeste artiest van deze tijd. Haar melancholische, dromerige en filmische muziek is om in te verdwalen, alles te vergeten en mee te gaan in de sfeer van het leven. Het intro van 'Cruel World' is 1 van de best ooit, wat een machtige plaat. Eén van m'n favoriete nummers van de laatste jaren.

Bij Lana Del Rey moet ik altijd denken aan TW Classic 2016 als ze de vreemde eend was op de affiche met headliner Bruce Springsteen. Ze kon het publiek niet meteen boeien, haar muziek was anders dan de andere artiesten en het publiek nam toen vooral de tijd om iets te gaan eten.

Niet meteen de plek om haar repertoire goed te leren kennen. Nadien is dat ook niet veel gebeterd bij mij helaas. Op een paar leuke nummers na, blijft de zangeres voor mij afstandelijke muziek maken. Niet echt een album dat aanspreekt, ook al heeft ze een mooie stem en is het een heerlijk genre. Maar het is zeer emotieloos allemaal. Je kan dromerig zijn, maar daarom moet je niet in slaap vallen.