Lana Del Rey - Ultraviolence (2014)

Wel wat beter dan het debuut. De ruimte voor meer gitaar doet goed en helpt om dat 'film noir' sfeertje voor het voetlicht te brengen.

Bij Lana Del Rey moet ik altijd denken aan TW Classic 2016 als ze de vreemde eend was op de affiche met headliner Bruce Springsteen. Ze kon het publiek niet meteen boeien, haar muziek was anders dan de andere artiesten en het publiek nam toen vooral de tijd om iets te gaan eten.

Niet meteen de plek om haar repertoire goed te leren kennen. Nadien is dat ook niet veel gebeterd bij mij helaas. Op een paar leuke nummers na, blijft de zangeres voor mij afstandelijke muziek maken. Niet echt een album dat aanspreekt, ook al heeft ze een mooie stem en is het een heerlijk genre. Maar het is zeer emotieloos allemaal. Je kan dromerig zijn, maar daarom moet je niet in slaap vallen.

Heb dit allemaal een hele tijd laten liggen omdat het mij niet echt goed kon bekoren. Te donker en traag en op de een of andere manier wou het kwartje maar niet vallen. Deze week weer een paar keer goed gedraaid en ik moet bekennen dat ie nu wel goed valt, het kwartje. Weer een fraai album van dame Lana en ik ben blij dat ik deze weer aan de rotatie lijst toe kan voegen.

Say Yes To Heaven, ooit bedoeld voor dit album en later voor Honeymoon en Lush For Live, is onlangs alsnog uitgebracht en man… wat een waanzinnig mooi nummer is dat!

Als voor mij de muziek van Lana del Rey iets niet is, dan is het emotieloos en afstandelijk. Juist het omgekeerde.

Dit album zegt een hoop over Lana als persoon destijds. Mooi om te zien hoe ze is gegroeid als persoon en artiest.

Weliswaar als achtergrond opgezet dus iets meer zijdelings tot mij genomen. Flinke tik minder boeiend dan het debuut wat mij betreft. Het zal er om spannen of ik dit nog eens op zal zetten, natuurlijk is het wel kwaliteit genoeg voor een welverdiende voldoende, duhuh.