Genesis - From Genesis to Revelation (1969)

Verrassend debuut. Op de een of andere manier heb ik deze altijd links laten liggen en ik verwachtte eerlijk gezegd een experimenteel genesis album, maar dit is gewoon een popplaatje uit de 60's. Zeker niet slecht, maar als ze op deze manier waren doorgegaan hadden we waarschijnlijk nooit van Genesis gehoord. Maar dat is natuurlijk stierenpoep.

Zojuist voor een tientje op eBay de 2-disc versie gekocht. Die is weer afwijkend dan die op MuMe staat met de extra tracks. Op de bonus disc staan de volgende nummers:

1. Patricia [demo 1967]
2. Try A Little Sadness [demo 1967]
3. She Is Beautiful [demo 1967]
4. Image Blown Out [demo]
5. The Silent Sun [single A-side]
6. That's Me [single B-side]
7. A Winter's Tale [single A-side]
8. One-Eyed Hound [single B-side]
9. Where The Sour Turns To Sweet [demo 1968]
10. In The Beginning [demo 1968]
11. In The Wilderness [rough mix without strings 1968]
12. One Day [rough mix 1968]
13. Image Blown Out [rough mix 1968]

Ben zeer benieuwd naar deze versies en zal de huidige wel weer doorverkopen . Het album zelf draai ik niet vaak, maar als ik het opzet heb ik er altijd wel weer plezier van. Valt totaal buiten de boot bij alles wat erna komt, maar zeker een mooi debut.

Soms hoor je een heel klein beetje waar ze heen willen met dit album maar dan moet je goed luisteren. Voor de rest is het gewoon de sixties sound maar wel van een goed nivo. Hun opvloger was gelukkig geheel iets anders en een hele grote stap in de goede (progrock) richting.

Ik heb hier ook de dubbelversie van, getiteld ''In The Beginning''. Nog te weinig gedraaid voor een goeie beoordeling. Moody Blues invloeden (niet het slechtste voorbeeld), aardig, luchtig en zeker genietbaar, maar tot nu toe deed het me nog niet veel. Bij de composercredits zie ik trouwens veelvuldig de naam van Hackett staan.

Nah, vooruit, toch een voldoende.

Eigenlijk puur uit nieuwsgierigheid beluisterd, want uit alle reviews werd al wel duidelijk wat ik kon verwachten. Ik ben het er dan ook mee eens. Dit is typische, vrij luchtige sixties pop. Het is ook redelijk clichématig. Genesis had duidelijk hun eigen sound nog niet gevonden. Het resultaat is best aardig, maar als je in 1969 met een plaat als deze kwam liep je achter de feiten aan.

Ik vind wel dat Gabriel hier mooi zingt. Soms met een wat zachter stemgeluid dan hij later zou doen.

Het album luistert prettig weg en je merkt al wel dat de band wat in z'n mars had, maar indrukwekkend wordt het nergens.

Dit gaat richting de klassieke platen van The Moody Blues en The Zombies. Met andere woorden, vrij zoet en rijk georkestreerd. Ik heb er geen hekel aan, maar niet elke progrocker zal hier mee weglopen. Volgens mij staat er nog een leftover (Going Out To Get You) van deze plaat op de verzameldisc van de Genesis box 1970-1975. From Genesis To Revelation is uitermate geschikt voor popliefhebbers. Prettige muziek om naar te luisteren, ver weg van het Genesis van Selling England By The Pound, maar geen album om je voor te schamen. Met vlagen tenenkrommend werd Genesis pas in de jaren tachtig. In The Wilderness vind ik het prijsnummer. Niet geheel onterecht gecovered door de Italiaanse band The Watch met een zanger die qua stem de tweelingbroer van Peter Gabriel had kunnen zijn.

Dat bekroop mij ook toen ik dit album voor het eerst draaide

Ik moet hier ook nog eens goed voor gaan zitten. De eerste keer maakte het album nog niet veel indruk maar je moet het natuurlijk wel een kans geven. Daarom nu ook nog geen cijfer.

Ik heb overigens de cd From Genesis to Revelation van maatschappij Edsel, inclusief een bonus disc.
De versie uit 2005, volgens mij is het ook digitaal geremastered.

Ik schrijf het maar even, omdat ik een dubbel exemplaar heb (de tweede zit nog in het plastic) die ik voor 3 euro + 2 euro verzendkosten met liefde van de hand doe. Een gevalletje van dubbel bestellen bij Amazon eerder dit jaar....... (dat krijg je op mijn leeftijd )
Een PM met adres is voldoende.

Overigens heeft die bonus disc 13 tracks

Dit vind ik een half om half album.
De ene helft is goed en de andere helft is niets.

Mijn versie bevat de 19 nummers die hier vermeld staan, maar begint met 'The Silent Sun' en 'That's Me'. Het is ook een zwarte hoes, maar de gouden letters staan in het midden.

Nog steeds houd ik van dit album, met als hoogtepunten de nrs. 1,2 en 4. 'The Serpent' klinkt al een beetje zoals het zou worden met de band. 'The Silent Sun' is Bee Gees-achtig, maar ook charmant. 'That's Me' vind ik qua tekst Pink Floydiaans. Al bij al 3,5 sterren.

Voor mijn gevoel ten tijde van dit album een beginnende zoekende band. Sfeervol geluid wat me af en toe doet denken aan Moody Blues en andere tijdgenoten. Zeker de moeite waard!

Idd een meer een baroque-achtig 60s plaatje dan het later prog werk wat ik het algemeen helemaal niks vind op een paar nummers na. De zang van Gabriel is mooi bij vlagen, wat zou er toch gebeurd zijn als hij had gebleven?
Valt me niet tegen, deze houd ik (zat bij een kringlooppartij), hierna selling England auditen

Veel mensen die maar met moeite een voldoende geven. Dit album is compleet nieuw voor me. Als zo'n plaat dan flink lager beoordeeld wordt dan de klassiekers, ben ik altijd wel een beetje nieuwsgierig. Nu ben ik niet erg bekend met het werk van Genesis, maar genoeg om te weten dat het geluid behoorlijk verandert. Dat deze plaat een voldoende ging scoren, vermoedde ik al snel. The Serpent is een goed nummer. De rest is over het algemeen vrij veilig en wat zoetjes (komt vooral ook door de strijker en soms de blazer die je regelmatig hoort). Slecht is het zeker niet, alleen duurt dit album toch wel wat lang en is het meer van hetzelfde. Het scheelt ook dat Peter Gabriel een goede zanger is. Het is zeker geen straf om naar dit album te moeten luisteren, maar een topper is het inderdaad niet.

Gaat een interessante marathon worden, want ik ben DOL op de stem van Phil Collins. Ik heb vanzelfsprekend ook een aantal Genesis-albums met Gabriel op zang, maar luister toch echt altijd het meest naar het latere, minder gewaardeerde werk. Hey, die marathons zijn ook om van te leren, dus misschien ga ik wel compleet overstag nu!

Dit debuut heeft met The Serpent en Am I Very Wrong? twee echt fantastische tracks als uitschieters, terwijl ook One Day het erg goed doet. Minder Beatles-sound dan ik had verwacht, maar meer een Moody Blues-achtige vibe. Luistert nog steeds erg goed weg, al is het in de tussentijd absoluut geen spectaculair album meer om te horen.

Keep up the good work, boys!
Ik ben inderdaad benieuwd of je nog van mening verandert inzake Genesis/vocalen en vooral ook de waardering (of niet!) van de symfo prog van de jaren '70 naar die van de jaren '80.

Ik zie graag jullie bevindingen verschijnen!

Ha, leuk! Een Genesis-marathon! Ik volgde jullie Queen en Led Zeppelin verhalen al, maar nu wordt het pas echt interessant!

Ik ga het zelf ook wel interessant vinden. Er staan maar liefst acht lp's van Genesis hier in de kast, maar ik ken de band nauwelijks. De fragmenten die ik ken, heb ik altijd wel kunnen waarderen, plus beide zangers vind ik goed. Maar ja, het kan natuurlijk wel alle kanten op.

Zoals al door iedereen gezegd heeft dit nog maar weinig te maken met de "grote" Genesis (een periode die voor mij begint met Trespass en eindigt met ...and then there were three), maar toch vind ik ook dit een heerlijk album, mooi passend in de psychedelische pop-traditie van de Moody Blues en Cressida, af en toe behoorlijk romantisch maar altijd met een goed gevoel voor melodie en drama. Als Genesis nooit meer een plaat had gemaakt zou dit album een paar decennia later wellicht herontdekt zijn als een vergeten pareltje uit de sixties.
        Beluisterd in een release van het betrouwbare Repertoire Records uit 2014, met naast de dertien nummers van het oorspronkelijke album nog de A- en B-kantjes van drie monosingles, niet heel veel verschillend van de tracklisting hierboven. Het boekje bevat een aardig essay van Chris Welch plus de oorspronkelijke hoestekst van Jonathan King, en op de hoes houdt The serpent de wereldbol (in de vorm van een appel inclusief steeltje) met opengesperde bek in een wurggreep. Mooie remaster met een aangenaam geluid, hoewel het enigszins troebele geluid van de oorspronkelijke produktie natuurlijk blijft overheersen (en dat is er gedeeltelijk ook de atmosferische charme van).

Belofte maakt schuld , dus begonnen aan het voltallige werk van Genesis. Aardig debuut waar hun kenmerkende sound nog niet in beeld lijkt te zijn. Hoewel er sommige structuren op duiden dat het wel een bepaalde richting op wijst. Dat heeft waarschijnlijk voor mij ook met de stem van Gabriel te maken. Voor de rest zoals eerder vermeld een dikke Moody Blues vibe en onschuldige jaren 60 pop. 3 en halve ster lijkt misschien wat hoog , maar ik heb wel degelijk afgelopen week genoten van dit album.

Volgens mij heb ik dit album ooit geleend bij de bibliotheek in Borne. Had toen volgens mij een andere titel. In the Beginning?