Donald Fagen - The Nightfly (1982)

Het is rustig omtrent Donald....zou als Steely Dan verder gaan na de dood van zijn maatje

Fagen brengt een live versie van deze plaat uit. Komt uit op 1 oktober.
The Steely Dan Band - Donald Fagen’s ‘The Nightfly’ Live (As performed live in 2019)

Klopt, is hier te vinden. Volgens mijn info komt het album 24 september uit

Voor een euro meegenomen en dus in de herkansing. Jammer genoeg wel de cd uit de jaren 80, die niet goed klinkt. Ik denk er nog steeds hetzelfde over. Ik mis de ziel, het leeft niet. Ondanks ontegenzeggelijk vakmanschap klinkt Fagen zonder maatje Becker te klinisch, te gelikt, te tam. Dat het album helemaal digitaal werd opgenomen helpt niet mee.

Zalig plaatje. Zou een Steely Dan plaat kunnen zijn. Perfecte mix van Jazz, pop. Ik verhoog de score naar 4.5*

Lekker album en mooie mix tussen Jazz en Pop.
Klinkt wel wat gladjes, maar stoort mij beslist niet
Persoonlijk vind ik de albums van Steely Dan net iets beter, maar dit soloalbum is prima te luisteren.
Bij voorkeur in de avond met een lekker glas whisky erbij.

Van het forum 10001 albums die je moet horen voor je sterft:


Ook ik ben er zo een die dit album aanschafte om de geluidskwaliteit, want audiofiele neigingen.
Al testend begon ik vanzelf op de luisterfauteuil heen en weer te schuiven: niet alleen klonk alles fantastisch over de nieuwe hi-fi set, swingende muziek was het ook.
Gladjes, lees ik hier vaak. Glad is dikwijls glibberig, maar niet hier, Fagen is hoorbaar oprecht, de muziek komt uit z'n hart, hij neemt zijn composities uiterst serieus en neemt de moeite om ze met de beste muzikanten perfect op de plaat te zetten. Briljant gearrangeerd ook. Glad, but it makes me glad.
Het schijnt dat alles digitaal is opgenomen, maar analoog omgezet om het in vinyl te persen, omdat men niet tevreden was over het 'kille' digitale geluid. Met latere re-issues is dat meer dan goed gekomen. Sterker nog, dit is een veertig jarig album dat nog steeds eigentijds klinkt!
Meer is op de Engelstalige Wikipedia na te lezen. Tot zover de muziek.
Die hoes!
Een nightfly is een DJ op nachtwacht, zijn eenzaamheid is op de foto invoelbaar. Diskjockey Fagen is te moe om nog platen te draaien en lult al kettingrokend maar wat in de microfoon. Het is dan ook na vieren.
De zwart/wit foto suggereert niet alleen nachtelijk uur en loneliness, maar ook de jaren '40, '50.
De buitengewoon grote RCA draaitafel met plateau voor 14 inch platen met de monstrueuze Para-Flux A-16 toonarm uit 1947, is een tijdsbeeld. Deze grammofoonplaten bevatten vaak sfeermuziekjes om b.v. reportages te verlevendigen. De kwaliteit van die gebutst en gekraste platen valt rustiek te noemen, omdat ze “onverslijtbaar” voor het vele, meestal ruwe gebruik moesten zijn . Op het plateau ligt echter een gewone lp, Sonny Rollings and the Contemporary Leaders, echt muziek om wakker voor te blijven.
Heel verstandig draait Fagen hem niet af, want de naalddruk van het kristalelement was ruim 3 gram, voldoende om elpees binnen de kortste tijd naar de ratsmodee te helpen...

Vele jaren in mijn persoonlijke top 10 gehad, perfect album, nog steeds. Na beluistering ervan is de behoefte aan "Arc of a diver" van Steve Winwood groot. Behalve dat ik beide albums erg goed vind kan ik moeilijk rijmen waarom dat is, want qua sfeer ligt het nogal uit elkaar, en misschien is dat juist wel het argument.

Ik vind dit niet zo'n opwindend album. Mensen zijn er meest lovend over maar ' ik sla er niet op aan' . Te soft. De lief. Te glad.

Op Gaucho, het uiteindelijk voorlopig laatste album onder Steely Dan, waren producer Gary Katz en Fagen al aan het experimenten en de mogelijkheden van digitaal opnemen te onderzoeken. Echter op die plaat is dat nog niet het geval.
Ik heb het eerder eerder aangegeven, ik vind het songmateriaal ansich ok, maar de soul en dynamiek is helemaal uit de songs gemixt.
Het klinkt als een klok, dat zeker, maar te klinisch.
Digitaal opnemen was in 1982 vooruitstrevend en aangezien Steely Dan altijd al wat gladjes en netjes klonk, was dit wellicht een logisch vervolg.

Dit plaatje staat over het algemeen hoog aangeschreven, slecht is de plaat ook allerminst.
Technisch verzorgd, een prima productie en Fagen heeft een goede pen.
Het songmateriaal heeft mij alleen nooit weten te overtuigen, het is mij te koud, te zakelijk en de zang van Fagen is dodelijk saai. Klinische maar verzorgde poprock waar veel yuppen uit de jaren 80 wel mee uit de voeten konden. Dat bedoel ik niet denigrerend maar als ik 2 songs van Fagen heb gehoord, heb ik hierna altijd behoefte aan een portie rommelige thrash metal, puur als tegenhanger.
Een score laat ik dan ook achterwege omdat de platen van Fagen en Steely Dan mij nooit lang hebben kunnen boeien.