Donald Fagen - The Nightfly (1982)

200 stemmen en toch nog onderschat....

Naast de door heren lebowski en doesbrand beschreven elementen zijn voor mij de background vocals in hoge mate bepalend voor de sfeer.
En die eer komt naast Donald zelf toch vooral aan Valerie Simpson van Ashford and Simpson toe.
Die pachtige combinatie van hun stemmen ( zo te horen in meerdere lagen opgenomen) geven voor een groot deel dat coole en toch warme pseudo eind jaren vijftig, begin jaren zestig, sfeertje.

Altijd een zwak gehad voor stelly Dan dus ook voor deze donald fagen !!! Goede plaat !!!!

Heb ik ook. Dit album klinkt toch net even iets sterieler dan Steely Dan. Misschien omdat het uit 1982 komt?

Het is superclean allemaal, maar dat is een deel van de charme. De drumsound en de synthesizersounds zorgt dat het wat moderner aan doet dan de jaren '70 platen van Steely Dan. Maar nummers als Ruby Baby, Maxine, New Frontier en The Nightfly klinken superwarm, door die hemelse harmonieën. Zeker niet steriel, als je het mij vraagt.

Ben opgegroeid met The Dan en met name Royal Scam en Aja zijn mijn favorieten. Op The Nightfly klinkt Fagen meer als SD dan SD zelf ! Het is misschien wel het beste album wat SD nooit gemaakt heeft, hoewel Aja waarschijnlijk een 6 krijgt.
The Nightfly is een ongeloofelijk, fenomenaal mooie plaat, van de eerste tot en met de laatste noot. Alles klopt, de muzikanten, de teksten, de beklemmende 50-er jaren sfeer die hier en daar wordt opgeroepen: het klopt allemaal. Kwalificaties als te glad, steriel etc doen echt afbreuk aan dit monument. Ik heb de cd onmiddelijk aansgeschaft ergens begin jaren 80 en hij klinkt nog steeds kakelvers. Kippevelmoment: de eerste seconden van New Frontier...

Ik heb dat gevoel eigenlijk helemaal niet met deze plaat.

Songmatig zit het (zoals gewoonlijk) prima inelkaar, maar de steriliteit vind ik ongemakkelijk.
Eigenlijk is het dood geproduceerd.
Geen enkel rauw randje, heel strak getrokken, bijna te perfect.
Ik ben ook een Steely Dan liefhebber, maar al hun albums heb ik hoger zitten dan deze.
Neigt erg naar muziek voor in warenhuizen, dat is het gevoel wat ik heb als ik naar The Nightfly luister.

Door het hele concept vind ik The Nightfly een veel persoonlijker album dan de Steely Dan albums. Deze en Aja hebben allebei een belachelijk hoog niveau qua songs, spel, teksten en productie. Dit blijft Fagens meesterwerk, omdat het ook qua teksten zo klopt allemaal. Het hoort bij elkaar. Muziek voor warenhuizen... Bikkel, ik begrijp je soms niet.

Dat is inderdaad een beetje vreemde uitspraak ja. Bij warenhuizen muziek denk ik nou niet bepaald aan Nightfly.

Draaiden ze dit maar in warenhuizen, dan zou ik er graag komen!! Nu niet zo...

Is best prettig winkelen met The Don op de achtergrond.

Ik vind achteraf ook dat mijn reactie wat overdreven is. Jullie hebben gelijk.
Dit afserveren als winkelmuziek is ook niet echt terecht.

Maar toch blijft het allemaal erg verantwoord en netjes.
Met name de albums van Steely Dan voor dit uitstapje, bevatte meer scherpe randjes, en duidelijk ook wat meer verrassing.
De groep werd naarmate de tijd ook een stuk gladder, maar met interessante albums.
Dit vind ik vooral meer een plaatje voor de achtergrond. Waarschijnlijk helemaal niet zo bedoeld, maar zo beleef ik The Nighfly.

Als ik ga winkelen zet ik 'm op mijn I- Pod......... Nee, da's flauw

Tijdloze muziek die nooit zal vervelen.

Donald Fagen laat op dit album horen dat hij solo zeker zo goed is dan met zijn maatje Walter in Steely Dan. THE Nightfly is meer dan smooth pop. De gelikte productie past juist bij de mooie, bijna jazzy songs. Ik vind het een album wat prima in balans is je dwingt om het helemaal te beluisteren. Da's een kwaliteit. Ruim 30 jaar oud en still going strong.

Jarenlang in mijn top 10 gevoerd.

Als een paling in een emmer snot ,zo glad dit.Maar best wel lekker op zijn tijd.Over iedere noot is nagedacht en daar is niks mis mee.Toch is het ontbreken van dat rauwe randje net hetgeen wat mij niet helemaal overtuigd van de klasse van de plaat.Uitermate verzorgd ,maar oh zo veilig.Fagen weet met prima composities een mooi tijdsbeeld neer te zetten ,maar alle ziel is uit de plaat weggeproduceerd.Dat is jammer,want er had zoveel meer in innen zitten.Nu slaan zijn goede bedoelingen dood in een steriel geheel,wat te braaf is om mij meer dan 1 x per half jaar te boeien.Evengoed 3 en have ster ,want slecht is dit natuurlijk absoluut niet te noemen.

Medestander in Twinpeaks. Ik heb excact het zelfde beeld bij deze plaat.

Ik verbaas me er nogal over dat zoveel mensen gewild hadden dat Donald Fagen rauwer had moeten klinken. Je gaat je toch afvragen wat men ermee bedoelt. Gierende gitaarsolo's? Oversturing? Vals gezongen koortjes? Is perfectie niet goed genoeg meer? Moeten mensen die weten hoe je iets moois maakt (Fagen, Waters) er bewust foutjes op laten staan? Dat zou pas "glad" zijn!

Juist mede door die perfecte productie is dit zo'n ongrijpbaar mooi album. Steriel geheel... Onbegrijpelijk. Je wilt toch ook geen vlek op je mooie pak? Of een kras op je nieuwe BMW? Een mooie vrouw met een pukkel op haar neus? Je kunt dit veilig noemen. Tuurlijk. Het is geen acid-rock, het is geen punk, of grunge. Gelukkig. Dit is muzikale kunst. En de kunst die Fagen maakt is nu eenmaal het het tegengestelde van wanorde en chaos.

Met andere woorden: het kan je smaak niet zijn. De één houdt van Rembrandt. De ander van Anton Heyboer. Sommigen houden van beiden. Maar het is onzinnig om te zeggen: had Rembrandt maar iets meer van Heyboer. Het zijn verschillende dingen. Een rauwe Fagen plaat zou een Fagen zijn die concessies doet. Ik heb liever dat hij het beste uit zichzelf haalt, zoals hier.

Je moet het ook niet te ver doordrijven in de zin dat Fagan rauw zou moeten klinken buurman. Ik heb het over het ontbreken van een rauw randje. Dat is wat anders dan een rauwe plaat.
Ik ben heel goed op de hoogte van de albums van Steely Dan en ook het (meeste solowerk) van Fagan.
Steely Dan klonk en klinkt nog steeds gladjes, dat is een bepaald kenmerk van hun sound geworden. Zeker vanaf The Royal Scam (meer blazers)
De albums daarvoor zijn directer in de produktie, en ook wat minder volgepropt (ander tijdsbeeld)
Verder niks mee, maar wel een constatering.
Op The Nightfly die verder songmatig gewoon prima is, vind ik het een minpunt dat de soul uit de muziek is weggeproduceerd. Iets wat op Gaucho al een beetje gaande was.
Een tikkie meer down to earth had in mijn optiek een prettiger luisterbaar geheel opgeleverd.
Het is gladgestreken op een manier die mij niet zo aanspreekt.
En dat weegt in mijn beoordeling mee.

Maar wat bedoel je daar dan mee? Is het de drumsound?

Nee, het geheel. De totaalproduktie. De coirtjes, de keyboards, het koper, en ook de drumsound.
Werkelijk om door een ringetje te halen, maar oh zo netjes en glad.

Ik ben misschien een zeikerd hoor, maar een te perfect geproduceerde plaat als deze is niet echt aan mij besteed.
Maar inhoudelijk verder weinig op aan te merken. En zo laag zit ik niet met mijn beoordeling toch ?

Iets rauwer of gierende gitaarsolo's .Daar tussen in zit ook nog wel meer hoor.Beetje jammer dat mensen die deze plaat niet 5 sterren beoordelen ,meteen worden weggezet als zijnde nitwits.De ene noemt dit een perfecte productie ,de ander had graag iets meer ruwheid in de opnames gehad.Niks mis mee.Geen kwaad woord over Fagen of Steely Dan van deze kant.Het is altijd met klasse gedaan en meer dan smaakvol te noemen,en misschien is dat wel hetgeen wat me juist tegenstaat.Het is zoals Bikkel en ik dit album beleven en daar is toch ook iets voor te zeggen ,want volgens mij hebben we ons beide nog niet op de Schoonenberg Hoordagen gemeld.The Nightfly is een prima album maar iets meer avontuur in de productie had hem een volle ster meer opgeleverd.

Niet door mij hoor. Ieder zijn mening. Ik probeer oprobeer oprecht te begrijpen wat men stoort aan de productie.

Sorry,was iets te sterk uitgedrukt.Had ook geen reden om jou persoonlijk te raken.Was meer in het algemeen bedoeld aangaande meerdere opmerkingen hier.Even goede vrienden hoor.Bij andere albums gaat het er een stuk onvriendelijker aan toe.

Ik kan er wel 4 sterren aan kwijt op deze Nightfly-zaterdag. Met grote precisie gemaakt deze plaat. Voor rauwe randjes en een doorleefd geluid moeten we niet bij heer Fagen zijn, maar dat wisten we al. De hoes sprak me in die tijd aan. Ik zat zelf in ongeveer dezelfde ambiance destijds mijn radioprogrammaatje te presenteren. The Nightfly zat steevast in mijn nachtprogramma. Ach ja, goeie tijd was dat. Valentijn FM 104 op de Zaanse kabel. (Maar dit terzijde natuurlijk)

I'm Lester The Nightfly, hello Baton Rouge. Won't you turn your radio down? Respect the seven second delay we use...

En dan na precies 7 seconden weer verder gaan... dat is perfectie.

Dit is perfecte muziek die nou eenmaal het beste tot zijn recht komt in een strakke, een ander noemt het gladde, productie. Net als Twinpeaks heb ik ook het rauwere On The Beach op nr. 1 in mijn top 10 staan. Maar de rauwheid en imperfectie die bij Neil Young zo goed werkt, zou deze plaat helemaal dood doen slaan. Het is een ander genre, een totaal andere muzikale benadering, maar (bijna) evenveel kippevel hier. Kan me dan ook moeilijk voorstellen dat je deze Nightfly doodgeproduceerd kunt noemen.

Muziek blijft een gevoelsbeleving.Dit is het gevoel wat deze plaat teweeg brengt bij mij.Zonder Fagen tekort te willen doen ,want het is een uitstekend album.Je kunt het vergelijken met Elbow, die hebben dat ook in hun productie.Een soort ijzige perfectie en dat maakt het voor mij iets minder genietbaar,maar nog niet slecht.Het ontberen van een soort frivoliteit,zeg maar.Ik denk dat dat gevoel lastig onder woorden te brengen is, naar anderen die zich hier niet aan storen.

Het geluid op "The Nightfly" verschilt helemaal niet zoveel van de vertrouwde Steely Dan sound. Dat is ook niet zo gek want een aantal muzikanten op "The Nightfly" (met uitzondering van Walter Becker uiteraard) hebben ook al eens bijdragen geleverd op Steely Dan albums. Ik vind dat nergens een probleem, want Donald Fagen doet gewoon waar hij goed in is. Op "The Nightfly" hoor ik gewoon weer slim in elkaar stekende composities met verrassende arrangementen en kleine eigenaardigheden. Het geheel is weer een perfecte mix tussen pop, jazz en een vleugje rock. De veelgebruikte kritiek op Fagen en Steely Dan dat het allemaal te glad is maakt op mij geen enkele indruk. Ik hou hier wel van. Fagen is een perfectionist en dat maakt hem gepassioneerd om zijn doel na te streven. De uitstekende productie vind ik juist een positieve bijdrage aan het totaalgeluid. "The Nightfly" is een typische plaat voor de late uurtjes, al is het ook geen straf om dit album op elk ander moment te luisteren. Ik geniet met name van het uitstekende bas werk en ook de gitaarpartijen van Larry Carlton en Rick Derringer zijn om van te smullen. De hoes van "The Nightfly" is er eentje die de muziek goed visualiseert. "The Nightfly" is een prima aanvulling op het werk van Fagen met Steely Dan, maar ook op zichzelf vind ik dit een geweldig lekker album.

Doel je hiermee op de lage tonen als onderdeel van het totaalgeluid, of de bas als instrument? Want dat laatste hoor ik toch behoorlijk duidelijk en prominent terug op "The Nightfly". Sterker nog: ik vind de baslijnen een van de sterke punten van dit album.

Ik ben al jaren een fan van Steely Dan (ook al voor hun jazzy inslag). Mijn eerste kennismaking was Pretzellogic. Toen the Nightfly uitkwam sloot dt album naadloos aan bij AJA en Gaucho.
Topproduct met eenwerelds goed geluid (maar dat is niet gek als ik lees dah Fagen een jaar in studio zit)

De lage tonen. Het klinkt erg clean.
Het basgeluid is als pasteltintjes op een verfdoek in plaats van vette klodders.