Kate Bush - The Kick Inside (1978)

Zo'n prachtige, mystieke stem heeft die Kate toch! Een heerlijk album die ik meerdere malen kan opzetten, alleen The Man with the Child in his Eyes stoort me nog met mate.

Dat vind ik nou juist een van de mooiste nummers van de cd.

Heerlijk poppy abum met een bijzonder magisch sfeertje. Zowel alle nummers- luisteren heerlijk weg en Kate heeft een heel (lief) apart stemgeluid dat de nummers iets unieks meegeven. Heerlijk om af en toe eens even op te zetten.

4 sterren

Ik moet bekennen, dat de plaat aanschurkt tegen mijn top 10. Alle bovengenoemde lof wil ik graag volledig ondersteunen.

Een populaire en veelgedraaide gast in mijn huis, mag ik het zo ongeveer uitdrukken. Uiterst melodieus, fantastische rock in een zweem van mystiek en de stem van Kate......

Tijdloze muziek is het gebleken. Dat is op zich ook nog een kunst, om dat te maken.

Ik ben bang voor Kate Bush, dat een dergelijke cd haar direct loodst naar het forum "nooit meer beter geworden dan het debuut", maar met zo'n debuut hoef je je daarna ook niet meer te schamen.

Het is eigenlijk onmogelijk een betere volgende plaat te maken. Terwijl Kate Bush toch juist nog zoveel aardige cd's heeft gemaakt. Een beetje weinig, maar altijd smaakvol.

Wuthering heights (wellicht vanwege 'grijsgedraaid') vind ik nu één van de mindere nummers (geworden).

Ik ga voor James and the cold gun, The saxophone song en Oh, to be in love

Nou, ik vind Hounds of Love even sterk als haar debuut.
Kate wist zich daarop perfect in te passen in het 80s synthpop geluid.
Net zoals ze met haar debuut binnen de 70s songwriters traditie thuishoorde.

Maar ik vind Hounds of Love ook prachtig! Maar áls ik met het mes op de keel een keuze moest maken tussen beide platen, kies ik toch voor The Kick inside.

Wat een uniek en prachtig debuut is dit toch!

Zeer indrukwekkend debuut inderdaad. Toch vind ik lang niet alle nummers goed. Naast dat er een paar echte parels op staan, zoals Moving, The Saxophone Song, The Man with the Child in His Eyes en Wuthering Heights natuurlijk, vind ik Kite vreselijk slecht en de gehele b-kant niet erg bijzonder.

THE KICK INSIDE 1978

Hoe definieer je de stem van Kate Bush?
Ze is vaak elfje en heks op één en dezelfde plaat.

Sirene ... zingende walvis ... zo begint dit meesterlijke debuut.
Met het zingen van een walvis in de blauwte van de oceaan.

Moving ... en meteen is daar die associatie met de moederschoot
die heel haar oeuvre doorloopt als een rode navelstreng bijna.
Omgeven door water zwommen wij ooit in de baarmoeder;
En af en toe voelde mama onze stamp in haar schoot.

Moving dus ... onbewogen blijven bij dit debuut is onmogelijk.
Begeleid door warme pianoklanken zingt Kate over het lief en leed.
In The Saxophone Song zelfs omweven door een blazers arrangement.
Strange, want Kate zal op haar volgende platen zelden of nooit blazers inzetten.

Strange Phenomena vervolmaakt het sterke openingstrio.
Een vleugje musical (Sound of Music) is haar niet vreemd.
De nummers vloeien organisch in elkaar over ...

In Kite en James and the Cold Gun laat tante Kaat haar tanden zien.
Een geluid dat ze op de toepasselijk getitelde opvolger Lionheart
verder zal uitwerken ... een geluid dat mij minder kan bekoren.

Over The Man with the Child in His Eyes is al vaak geschreven.
Ze was een jaar of 16 toen Pink Floyds David Gilmour haar demo hoorde.
Het werd ook de tweede en laatste single van dit album.
Een breekbaar liedje, iets te akoestisch voor een hit.

Wuthering Heights is een klassieker.
Bekender misschien nog dan het boek waarop het gebaseerd is.
Kate's pensioennummer ... een totaal performance waar ik U tegen zeg.

Op Feel It dwaalt Kate in een bos van witte en zwarte pianotoetsen.
Het lied beklijft iets minder, maar opent wel een reeks van absolute
hoogtepunten ... elk nummer staat als een huis.

Oh to Be in Love klinkt als een toverformule.
Met dit lied tussen de oren wordt iedereen verliefd op jou.

L'Amour Looks Something Like You is aardig.
Them Heavy People misschien de verloren gewaande single.
Want dit lied heeft de hitpotentie ... maar bleef netjes op het album.

Room for the Life is mijn favoriet van het album.
Hier hanteert Kate voor het eerst uitgebreid de moederschootmetafoor,
wat ze later meermaals zal herhalen (Breathing, Mothers Stand for Comfort).

Het titelnummer The Kick Inside is een gepast coda
van een bijzonder intrigerend debuut, een album waarop
Kate haar akoestische en organische zelf is ... later wordt
soms te nadrukkelijk geflirt met rockgitaren en synthesizers.

Op Hounds of Love zal Kate op bijna even intrigerende wijze
als op dit debuut de balans vinden tussen muziek en sprookjestekst.
Dit keer met het 80s synthgeluid, hier nog met akoestische pianoklanken.

Wauw! Ik ben dit album nu voor het eerst aan het beluisteren en ik vind het prachtig! Wat een stem!
Ik kende hiervoor alleen Wuthering Heights en ben super blij dat ik het album toch blind heb gekocht voor dit nummer.
Een definitief oordeel volgt later, maar ik voel nu al 5***** (en op termijn een top 10-plaats??) aankomen, als ik zo enthousiast blijf.

Inmiddels gisteren avond en vanmorgen nog een paar keer geluisterd en ik kan er maar geen genoeg van krijgen.
Ik ga hem toch maar vast geven, die 5*****. Dik verdiend!

Ik geef je helemaal gelijk, ben blij met je enthousiasme. Deze cd behoort eigenlijk ook in mijn top 10, helaas zijn er teveel platen die daar geschikt voor zijn. Maar misschien komt het er nog eens van.

Een van de mooiste debuutplaten in de pophistorie wat mij betreft.
12 pareltjes, de enige dissonant op dit album vind ik James And The Cold Gun.
Mystiek, zweverig, geheimzinnig zo zou je deze muziek kunnen omschrijven en dit album heeft de tand des tijds met gemak doorstaan met Wuthering Heights als absoluut prijsnummer !!

Een prachtige plaat, die 30 jaar oud is maar toch nog ontzettend mooi klinkt. Er is niemand die zo klinkt als Kate Bush, ook al hebben diverse mensen haar genialiteit probeer te imiteren (waarvan de meest succesvolle de inferieure Tori Amos is).

De twee opening nummers klinken tot mijn spijt ietsjes verouderd. Met een absurd hoge stem en met een uitstekende productiestijl hoor je toch wel dat het goede nummers zijn, maar vooral "The Saxophone Song" klinkt verouderd en iets te zoet. Het derde nummer is een standout track, met enge instrumenten is "Strange Phenomena" een bizar nummer waarvan het mooie refrein je lang bijblijft. Het enige dieptepunt op dit album is "Kite", die een briljante reeks nummers onderbreekt en faalt om te leveren wat alle andere liedjes wel leveren - dromerige teksten en geweldige sferen rondom de nummers heen.

In het midden van het album staan de twee beste nummers, "The man with the child in his eyes" en "Wuthering Heights". Er wordt uitstekend gebruik gemaakt van respectievelijk weinig instrumenten tot het intensief gebruik van gepaste instrumenten zoals de gitaarsolo. Deze twee nummers zijn gewoon echt absurd goed geschreven voor een negentien jarige en er niets te veel of te weinig aan deze nummers gedaan.

"James and the cold gun" volgt deze twee tracks op en is op zijn minst genietbaar, ook al is het niet te vergelijken met de sfeer van de vorige twee nummers - het is een wat ruwere sfeer die hier gecreëerd word. Er komen vervolgens drie liefdesliedjes die goed klinken maar verder niet enorm interessant zijn. Ze luisteren goed weg, alhoewel de hoge stem van Kate soms tegen gaat staan.

Tot slot zijn de laatste drie nummers echt geweldig. Het mooie pianogebruik in "Them Heavy People" en het catchy "Room for the life" klinken gewoon goed. Het titelnummer is misschien wel mijn favoriet van het album - verdrietige teksten van Kate die zich in de rol verplaatst van iemand die afscheid doet van iemand van wie zij veel houdt "This kick inside/Makes me leave you behind" en het prachtige en verdrietige "I will come home again/But not untill/The sun and the moon/Meet on yon hill" om te eindigen met de mysterieuze zin "Oh, by the time you read this..."

Voor veel mensen zal deze CD eentonig klinken doordat de hoge stem van Kate Bush hier nog weinig variatie kent en de piano overal de hoofdrol heeft, maar als je goed luistert hoor je dat ieder nummer een geheel eigen sfeer heeft. Het is écht een steengoed debuutalbum.

Aan de ene kant deel ik het enthousiasme over deze plaat, Kate Bush is absoluut een unieke zangeres en maakt fijne muziek. Echter, haar zangstem trek ik gewoon niet. En dan houdt het helaas snel op....

Hier sluit ik me helemaal bij aan.

Wel knap als je bedenkt dat ze de songs schreef tussen haar 13e en 19e.

Dit is voor mij een van de belangrijkste platen van de jaren 70.
Met deze en nog wat andere platen begon voor mij het luisteren naar echte muziek.
Op deze lp gebeurd zoveel moois als je nog niets gewend ben, en dat mooie blijft ook hangen. Niet alles maar een enkel nummer of een passage uit een nummer.
Voor diegene die dit niet kennen luister er eens rustig naar.
Voor diegene die dit heel goed (denken) te kennen luister er eens naar op een echte high-end set. Vooral Wuthering Heights. Als je dit nog nooit gedaan heb dan zou je wel eens kunnen verschieten.
Wat mooi.

Ik kan hier echt ook niet minder dan ***** voor geven, dit is een plaat die ontzettend uniek klonk en klinkt. Machtig, van begin tot eind, een superalbum, zoals ze niet dagelijks verschijnen, echt niet!

Een unieke klank volstaat niet.

Een handvol sterke nummers ook niet.

Een unieke klank, een handvol sterke songs, EN een prima hoogst origineel buigzame stem kunnen je ook maar tot 3.5 brengen, Kronos?
Wat mankeert er volgens jou dan aan?

Een tweede handvol sterke songs natuurlijk.

Echt goed naar mijn mening zijn Moving, The Saxophone Song, The Man with the Child in His Eyes en Wuthering Heights.

De rest is middelmatig tot slecht.

Niettemin een sterke prestatie op die leeftijd.

Je volste recht om een paar songs middelmatig tot slecht te vinden, Kronos, voor mij is dit van track 1 tot en met track 13 topperdetop, zelfs na al die jaren.
Ik vind hier niets ondermaats, echt niet....

Van haar eerste zes platen mis ik alleen nog The hounds of love op cd. Deze eerste plaat is zo'n beetje haar beste. The man with the child in his eyes ,Moving,L'amour looks something like you en Strange phenomena zijn populair bij mij. 4,5ster voor Kate Bush.

Het album begint goed, maar na nummer 6 (Wuthering Heights), zakt het aanmerkelijk in en worden het nogal eentonige popdeuntjes. Alleen Them Heavy People vind ik nog wel de moeite waard. 3,5*

Ik hoop dat je bedoelt na nummer 7 (vind ik namelijk nog een topper), maar ben het met je eens dat met name het begin heel erg sterk is. Maar wellicht komt dat ook omdat ik dit nog lang niet Kate's sterkste album vind.

Mmm, daar kan ik mij nou echt heel weinig bij voorstellen. Hoezo dan? De b-side klinkt toch nou niet bepaald anders en/of slechter dan de a-side. Ikke niet snappen.

Ik checkte het even en zag dat ze nu pas 51 jaar oud is. Maar dat betekent dat ze 19 was toen ze dit album maakte. Dat geloof je toch niet. Ik lees hierboven dat ze tussen de 13 en 19 jaar was, toen ze zelf deze songs schreef...

Grappig trouwens dat Chinees-achtige artwork. Dat is nou net niet waar ik aan denk bij Kate Bush. Eerder aan de Schotse Hooglanden, in de mist regen en sneeuw tegelijk. Hoewel, bij Them Heavy People zit ik ineens op Jamaica.

Overigens ben ik nooit Wuthering Heights moe, zoals anderen hierboven schrijven. Ik blijf dat een schitterend mooi nummer vinden. One of my all time favorites, al bijna 32 jaar lang.

Je hebt gelijk west, zeker gezien haar leeftijd destijds van 19 jaar, is dit natuurlijk een werelds debuut, die zijn gelijke niet kent. Kate is natuurlijk een eigen verhaal, zoals een Joni Mitchell dat ook is. Voor mij zijn dat de twee grootste vrouwelijke singer/songwriters die ik ken. Daar kunnen een Norah Jones/Katie Melua/Maria Mena om er een paar te noemen niet aan tippen, naar mijn mening dan. Tori Amos heeft te vroeg gepiekt en een Ane Brun is goed op weg. Maar goed, er zullen er nog genoeg zijn die ik niet ken....iemand nog tips?

Zo denk ik er ook ongeveer over. Zet Them Heavy People op de a-kant en gooi daar Kite af en dan kan de gehele b-kant de prullemand in als een leuke poging, maar emotioneel al te vlak. Voor de echte fans maakt het echter allemaal niet uit. Als Katie begint te kwelen is het al goed. Ik lees zelfs vergelijkingen met Joni Mitchell. Foei foei.

Kate is een eigen verhaal alsook Joni dat is....Beider personen leven hun eigen legende, zoals Paulo Coelho zo mooi zou zeggen.

Sorry hoor papa Kronos, Madjackje zal het niet meer doen.

En wat te denken van, naast inderdaad Them Heavy People, het oh zo mooie: Oh To Be In Love? En de titelsong en ook nog eens James and the Cold Gun en L'amour looks something like you? Heb je al een heel aardig EP'tje vanaf side B.

Kortom: ik vind het een wat gezochte en kunstmatige scheiding tussen kantje A en kantje B, die niet zoveel voor elkaar onderdoen. Wat wel zo is, is dat de knallers op side A staan: maar ja, die ging je toch ook als eerste luisteren in de platenzaak? De koopbeslissing hing daar vaak vanaf. Weet u nog?