Interpol - El Pintor (2014)

Vanaf het begin gaat het gas er voor Interpol begrippen behoorlijk op. De nummers en de plaat lopen als een tierelier door een stemmig en enigszins donker klankenpallet, zoals we dat kennen van deze band. De typerende stem van Paul Banks is toch wel weer echt prettig om naar te luisteren. Instrumenteel staat het ook weer als een huis, waarbij de bas naast de gitaar nu ook door Banks wordt gespeeld. Er zijn vele mooie details te horen en er wordt ook van de synthesizer goed gebruik gemaakt.

Opener All The Rage Back Home is echt een prachtnummer, My Desire een typische en sterke Interpol song. Opvallend mooi is het intro van het mooie Same Town, New Story, wat je daarna door het hele nummer heen hoort. Wat een mooie gitaar en klankenpallet zeg! Ook prettig om naar te luisteren is het 'catchy' Everything Is Wrong. Echt heel mooi is Breaker 1. Een ander hoogtepunt is tot slot Tidal Wave. Opvallend is dat er geen minder nummer op dit album staat. Het is zeer verzorgd, fraai gedetailleerd en ijzersterk neergezet.

Met het debuutalbum Turn on the Bright Lights uit 2002 hebben de mannen van Interpol een plaat neergezet die inmiddels tot de klassiekers uit de indiescene behoort. Inmiddels is El Pintor (een anagram van de bandnaam) alweer de vijfde plaat van de New Yorkse band. Met alle ervaring gaan de bandleden op het album weer terug naar de basis, een indruk gaven ze in juli al op het Best Kept Secret Festival.

Met All the Rage Back Home vallen we binnen in een melodieuze aangelegenheid met de stem van Paul die ons op zijn pad brengt door de spanningsvelden. Een knallende opener die een ontspannend vervolg krijgt met My Desire waarin Daniel zijn kracht als gitarist uitdraagt. Het verlangen vormt de basis voor een geluidsspel die de oren opent. Het gitaarspel is ook de kracht van Anywhere, groots en melodieus.

You tried to be vague
Summing up by piece
At least I had my taste of the right life
You tried to replace something you might need

Same Town, New Story doet zijn naam eer aan want het omvat een nieuw verhaal in de opleving van Interpol. Uiteraard doen de combinaties tussen de gitaren, keyboards en de drums de wonderen in de muzikale wereld van Interpol. Paul voegt hier toepasselijke teksten aan toe en je hebt een album vol met een krachtig stem- en instrumentengeluid. My Blue Supreme voert de toon door met Paul in zijn hoge vocalen en een opbouw naar het sterke refrein toe. Op Everything Is Wrong voert de basgitaar het volume op en worden we gevangen in de foutieve wereld die Paul ons schetst.

Enter the override, how we run the day
Sleeker and cheaper, the wind changed
Following deeper, they do what I say
Spectral incentives, have paved the way

Breaker 1 voelt muzikaal aan als een direct vervolg op Everything Is Wrong maar komt qua zang grauwer over. De teksten worden diepzinniger en het beest wordt bevrijd. Het ritmische aspect horen we op Ancient Ways terugkomen en vraagt om vernieuwing en het wegnemen van de oude gewoontes. Tidal Wave voert ons in de golf van emoties mee die vooral muzikaal wordt begeleid door een samensmelting van de gitaren en drums. Het keyboard voegt de effecten toe waardoor het nummer een ontspannen tempo blijft behouden. Afsluiter Twice as Hard kenmerkt zich door de opkomende klanken die met aanvulling van de drums de basis zetten voor de harde toon van Paul.

Interpol is terug, sterker nog ze hebben een album geproduceerd die er weer toe doet. Het niveau van het debuut is nog steeds moeilijk te behalen maar de mannen doen een goede poging. De ervaring van de bandleden klinkt door in het krachtige samenspel en de uiting van emoties lijkt Paul steeds beter af te gaan. Geen meesterwerk maar het album biedt genoeg muzikaal genot om de mannen de komende jaren hun gang te laten gaan.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Interpol - El Pintor - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik durf wel te zeggen dat alle bands uit de tweede en derde postpunk golf voor mij niet veel meer zijn dan een ‘guilty pleasure’.

Dat heeft alles te maken met het feit dat ik de platen uit de eerste postpunk golf van de late jaren 70 en vroege jaren 80 nog altijd koester. Waarom luisteren naar Interpol, Franz Ferdinand, Editors en White Lies, als je ook de klassiekers van Joy Division, Echo & The Bunnymen en Gang Of Four uit de kast kunt trekken? Ik weet het eerlijk gezegd niet.

Ik doe het toch af en toe omdat de nieuwe lichting postpunk platen zo geweldig klinkt en er af en toe natuurlijk ook wel eens een plaat tussen zit die meer doet dan het reproduceren van de klassiekers uit het verleden.

De uit New York afkomstige band Interpol, één van de pioniers van de tweede postpunk golf, deed dat wat mij betreft in eerste instantie niet, maar de vier jaar geleden titelloze vierde plaat van de band wist me te verrassen met een geluid dat nadrukkelijk teruggreep op de klassiekers uit het verleden, maar ook iets toevoegde aan deze klassiekers.

Het is de afgelopen vier jaar stil geweest rond Interpol, maar met El Pintor is de band terug. El Pintor doet eigenlijk hetzelfde als de vorige plaat van de band met me deed. Interpol maakt nog altijd geen geheim van haar belangrijkste invloeden (naast bovengenoemde bands ook zeker The Sound en voormalig stadgenoten Television), maar het heeft inmiddels ook een geluid dat los kan worden gezien van de postpunk uit een inmiddels ver verleden.

Toch is El Pintor geen logisch vervolg op zijn vier jaar oude voorganger. Waar deze voorganger echt nieuwe wegen in sloeg, laat El Pintor toch meer het bekende Interpol geluid horen. Het is een groots geluid dat gemaakt lijkt voor grote stadions of nog grotere festival weides. Het is een geluid dat makkelijk verleidt met zwaar aangezette bassen, diepe drums, heerlijk atmosferische gitaarloopjes en de altijd wat weemoedige vocalen die inmiddels nauw zijn verbonden met het genre.

Interpol grijpt op El Pintor terug op een oud kunstje, maar de plaat is zeker geen overbodige herhalingsoefening. Zeker wanneer de band wat gas terug neemt maakt Interpol indruk met geweldige songs, maar ook als de gashendel weer wordt opengedraaid houdt Interpol een buitengewoon hoog niveau vast en weet het, meer dan de meeste van haar soortgenoten, iets toe te voegen aan het klassieke postpunk geluid.

Ik ben er nog steeds niet uit of El Pintor nu een bijzondere plaat is of gewoon een goede plaat, maar waar maak ik me druk om als de plaat iedere keer weer net wat trefzekerder uit de speakers komt en keer op keer garant staat voor veertig minuten veel luisterplezier?

Interpol heeft met El Pintor een oerdegelijke postpunk plaat van hoog niveau gemaakt. Er zijn genoeg redenen te bedenken om uiteindelijk te concluderen dat dit niet genoeg is, maar deze keer laat ik het gevoel spreken: Heerlijke plaat! Erwin Zijleman

"El Pintor" mag dan, volgens sommigen, de enige echte opvolger van "Turn on the Bright Lights" of desnoods van "Antics" of “Our Love To Admire” zijn geworden en grijpt de band, volgens sommigen, gelukkig weer terug naar het "oude vertrouwde" Interpolgeluid; dit album blijkt bij nader inzien tóch ook veel overeenkomsten met het in 2010 uitgebrachte en in het algemeen o zo verguisde album “Interpol” te hebben. De band heeft dus simpelweg niet alleen de letters door elkaar gehusseld.

"All The Rage Back Home" deed mij, in de eerste instantie, met een feest der herkenning, wel heel even omhoog veren, doch ik hoopte tegelijkertijd van harte dat dit niet de maatstaf voor het vijfde album van Interpol zou gaan worden. Ze waren juist zo lekker op weg naar een nog donkerder, hartstochtelijker en een meer imaginaire Interpol! Er ging echter een zucht van verlichting door de massa: "Gelukkig, want we trekken echt geen tweede Interpol - Interpol meer"! Daar kan ik mij ook wel wat bij voorstellen, want het vierde album is nu niet bepaald een genot om bij af te wassen of om andere klusjes bij te verrichten.

Om het zwakke "Ancient Ways" en "My Blue Supreme" zou ik "El Pintor" in feite ook wat lager moeten beoordelen dan bijvoorbeeld "Antics", ware het niet dat de resterende tracks meer dan dik in orde zijn. Het introotje/refrein van "Everything Is Wrong" doet mij zelfs aan U2 denken, maar ik weet niet of dit nu positief is of niet.

De echte uitschieters, zoals het meeslepende "Anywhere", het hartverscheurende "My Desire" en de kraker "Breaker 1" zijn wederom van grote klasse, terwijl "Tidal Wave", "Same Town, New Story" verder heel fraai in dit plaatje passen. “Twice As Hard" lijkt daarentegen meer een vette knipoog naar het vorige album.

Waarom ze ook deze keer een wonderschoon liedje als “The Depths” weg hebben gelaten, is mij echter een compleet raadsel. “Malfeasance” daarentegen, klinkt weer zó rommelig dat ik blij ben dat ze dit nummer vergeten zijn.