Interpol - El Pintor (2014)

Aha, het gedachtegoed der PPR - groen moet je doen

Interpol - 4 schijven hier in huis; de eerste twee draaien nog wel 'ns. Ik snap het nog steeds niet waarom ik niet eerder afgehaakt ben. Dit maal ga ik er niet intrappen.

Heb nu de voorganger van dit album opstaan. En die is toch echt matig; staat weinig memorabels op. De eerste drie zijn prima. Ga deze zeker beluisteren en ik zal hem waarschijnlijk ook wel aanschaffen. Kortom: ik trap er lekker in!!

Dat Tidal Wave is wel een te gek nummer, zeg. Toch ook wel weer een beetje anders dan normaal, maar het refrein is werkelijk heerlijk. Ergens doet het mij aan iets anders denken, maar kan er nog niet de vinger op leggen.....

Tidal Wave is prachtig. gitaarlijn doet me denken aan Leif Erikson van hun debuut album, aan het einde van het nummer zit ook een heerlijk gitaarlijn in die doet mij er beetje aan denken.

En de eerste "ik-heb-het-album-pas-[minder-dan-een-week-(of-zo)]-beluisterd-vijf-sterren-stem" is alweer gevallen.

Slechts bij vlagen doet dit album mij denken aan TOTBL en al helemaal niet aan Antics. Lijkt mij toch echt meer een doorsnede van alle voorgaande albums, en ja, daar hoort die self-titled ook bij . Wat meer toetsen dan voorheen, wellicht? Eerste indruk: meer dan prima voor mij , maar zeker meerdere draaibeurten nodig om onder je vel te kruipen...
En waarom zou een eerste indruk niet met een cijfer mogen worden gewaardeerd, deze is immers niet in beton gegoten?

Album hier te beluisteren via NPR first listen. Ik heb All the rage back home even overgeslagen en begonnen bij My desire maar wat een plaat is dat al zeg. Belooft veel goeds

Er is een nieuwe van The Twilight Sad in opkomst.
Ik denk dat daar de revival verder gaat. Echt post-punk vind ik dit niet echt meer.
Everything is Wrong vind ik zelf vrolijk. Mooi nummer wel.

Na 2 keer luisteren enorm onder de indruk. Wat een verschrikkelijk vet album. Ik was niet echt onder de indruk van de 2 singles, maar alle andere nummers zijn retegoed. Nummers die er nu uitspringen zijn My Desire, My Blue Supreme en het episch eindigende Tidal Wave. Enig minpuntje zijn de baspartijen (ingespeeld door Banks zelf), die een stuk meer standaard (en meer naar de achtergrond) zijn dan op hun vroeger album.

Nee hoor, deze is ergens rond de decenium wisseling een stille dood gestorven. Echter zijn er, tot grote vreugdekreet bij een beperkt aantal fans van het eerste uur, nog een aantal hardnekkige bands die rustig doorgaan alsof het nog steeds 2005 is.

Vanaf het begin gaat het gas er voor Interpol begrippen behoorlijk op. De nummers en de plaat lopen als een tierelier door een stemmig en enigszins donker klankenpallet, zoals we dat kennen van deze band. De typerende stem van Paul Banks is toch wel weer echt prettig om naar te luisteren. Instrumenteel staat het ook weer als een huis, waarbij de bas naast de gitaar nu ook door Banks wordt gespeeld. Er zijn vele mooie details te horen en er wordt ook van de synthesizer goed gebruik gemaakt.

Opener All The Rage Back Home is echt een prachtnummer, My Desire een typische en sterke Interpol song. Opvallend mooi is het intro van het mooie Same Town, New Story, wat je daarna door het hele nummer heen hoort. Wat een mooie gitaar en klankenpallet zeg! Ook prettig om naar te luisteren is het 'catchy' Everything Is Wrong. Echt heel mooi is Breaker 1. Een ander hoogtepunt is tot slot Tidal Wave. Opvallend is dat er geen minder nummer op dit album staat. Het is zeer verzorgd, fraai gedetailleerd en ijzersterk neergezet.

Je zou je wel eens kunnen vergissen...

Denk je? Nou vooruit, omdat ik de minste niet ben, zal ik er minstens eenmaal naar luisteren als m'n pet weer 'ns in wave/postpunk-mode hangt. Ben onlangs nog lichtelijk onpasselijk geweest nadat ik tweemaal die kitscherige meuk van la Gerrard (bekend van DCD) had aangehoord

Wow ja. Interpol kan ik rekenen tot, en misschien wel de, één van mijn favoriete bands. Turn On the Bright lights is sowieso mijn meest geluisterde plaat ooit. Als ik even geen zin in dat album heb, zet ik met veel plezier het iets toegankelijkere Antics of OLTA op. Bij de selftitled had ik toen de plaat net uit kwam niet het idee dat ik het vaak zou luisteren en het mij zo zou pakken als de voorgangers. Een paar uitschieters, bijvoorbeeld Lights, konden voor mij het geheel van het album niet redden als een kwalitatief eindproduct. Gek genoeg heb ik dit album de laatste maanden het vaaktst opgezet van alle albums en heb ik het idee dat het kwartje echt gevallen is. Ik betrapte mijzelf er op dat ik wakker werd met de melodieën van nummers van dat album die ik voorheen bestempelde als saai of filler. Well done Interpol!

En nu dit nieuwe album. Bij de aankondiging van het album had ik een dubbel gevoel; enigszins het verlies van Carlos D en anderszins "gewoon" toch weer een nieuwe plaat van mijn favoriete band. Ik was benieuwd hoe Banks de basspartijen op ging pakken en hoe hij de vaak zo intelligente basslijnen van Carlos D op kon vangen. De studioversie van All The Rage Back Home werd online gezet. Ik werd meteen enthousiast en hij pakte mij meteen. Ook de liveversie van Anywhere heb ik enorm vaak afgespeeld en kreeg ik niet meer uit mijn hoofd op een gegeven moment. Ancient Ways duurde enkele luisterbeurten voordat ik de schoonheid van dat nummer kon doorzag. Stiekem was ik ondertussen regelmatig op lekwebsites aan het kijken of de plaat misschien al via de achterdeur het internet opgeknald was. Toen NPR gisteravond berichtte over de volledige stream op haar website, heb ik deze meteen opgezet. En ja; ik ben zeer te spreken na de eerste luisterbeurt! Normaal heeft een album minimaal 4 luisterbeurten nodig voordat ik hem begrijp, maar bij deze plaat viel mij meteen de goede sfeer op. Ze liggen aan de ene kant vrij toegankelijk in het oor, maar aan de andere kant zijn de donkere elementen van de band nog goed hoorbaar. Ik had nergens het idee dat een nummer misplaatst of een filler was. Nu ga ik deze de komende dagen op repeat zetten en vervolgens waarschijnlijk wel een uitgebreidere review plaatsen.

Deze was anders al behoorlijk uitgebreid!
En leuk om te lezen.

Eerste indruk: ik hoor wel een aantal goede nummers maar opname-gewijs zijn ze helaas opnieuw in OLTA-territorium, maximaal onderhevig aan "loudness wars" qua mastering en veel te veel agressieve distorted gitaarpartijen die alles ondersneeuwen. Krijg er kortweg een beetje hoofdpijn van, dan was S/T toch wat genuanceerder opgenomen.

Ze hebben duidelijk ook geluisterd naar de critici die hun 4e LP wat te letargisch vonden (wat een beetje een lege kritiek was aangezien dat nou eenmaal de artistieke insteek was), El Pintor klinkt opvallend energieker en directer. Op sommige nummers werkt dat beter dan op andere: All the Rage Back Home, Tidal Wave en Everything is Wrong zijn catchy genoeg om dat tot een goed einde te brengen maar b.v. Anywhere vind ik een nogal flauw Antics-afleggertje en rond nummers 7 & 8 begin ik qua dichtgeplamuurd gitaarwerk aan Deftones te denken wat ik liever niet doe. Hoogtepunt is evenwel My Desire, neemt een soortgelijke riff als Safe Whitout maar doet er iets veel interessanter mee.

Tidal Wave is in ieder geval het beste Interpol nummer in 10 jaar. Album als geheel valt me erg mee. Redelijk onverwacht na de matige laatste plaat.

Ik verwachtte er eigenlijk niet te veel van van dit album, maar wat is dit goed zeg. Ik denk zelfs huns beste album, ik ben namelijk ook geen écht grote fan van TOTBL.
Op deze El Pinter staat geen enkel slecht nummer, wel enkele uitschieters. Zo zijn Tidal Wave, Breaker 1 en My Desire echt geweldig.
4,5* prachtplaat

Volledig mee eens.
Vermoeiend om naar te luisteren. Veel erger dan OLTA vind ik.

Interpol doet waar Interpol goed in is en daar ben ik best tevreden mee. De nummers zijn iets punchier dan we gewend zijn en leunen minder op sfeer. Dat zorgt ervoor dat de echte topnummers ontbreken, maar dat zorgt er ook voor dat het nergens langdradig of zelfs zagerig wordt, wat wel eens gebeurde op hun vorige albums. Ik vind hem iets minder dan hun vorige omdat die echt een sterke sfeer neerzette en wel enkele topnummers had. Anderzijds is dit hun meest constante album sinds het debuut. Zeer vermakelijk.

Dit is ook mijn puntje van kritiek. Alle sporen klinken totaal niet dynamisch als geheel. Het klinkt heel modderig en doet jammer genoeg een beetje af aan het luisterplezier. Terwijl ik de songs en instrumentatie heel erg goed vind.

Misschien dat het zinvol is om de officiële release af te wachten alvorens statements over de productie te maken? Het zou zomaar kunnen dat er simpelweg 'verkeerd' geript is.

De officiële release van All The Rage Back Home en Ancient Ways klinken net zo vlak.

Wat is my desire trouwens een geweldig nummer zeg.

Hopelijk ligt het daaraan.

Staat nu voor de derde maal op en voor mij is het herkenbaar Interpol. Goed gemaakt, met songs die ergens naar verwijzen. Alleen draai ik momenteel dit soort muziek weinig; binnen het idioom is hier nixmissmee; ik vind het ook redelijkerwijs klinken zoals het zou 'moeten' klinken - vocals voorin de mix, drums en bas erachter, als draaglaag en dan een weef-tapijt (pun intended!) van gitaar. Zou ik nu moeten waarderen, kom ik op 3,25 en da's al hoger dan ik - eerlijk gezegd - vooraf verwachtte.

Morinfen misschien kan/wil je dit even toelichten met tracks/fragmenten, met time stamps:


Zoals het er staat kan ik het verfiëren noch falsifiëren en ik vind het als kip-zonder-kop napraten, wat inmiddels al gebeurt, niet bijdragen tot inhoudsvolle discussie. Imho is er - zo op het gehoor - weinig mis mee en klinkt het bij tijd en wijle net zo geëxalteerd/extatisch als Editors (2) of Bloc Party (1) bijv en dan denk ik energie, extase enfin ..

Cd is zeker niet slecht maar ook ik mis echte uitschieters.
De gitaarpartijen zijn meestal aangenaam aanwezig, helaas vind ik de zang nogal opervlakkig.
"All The Rage Back Home" is een prima begin en met "My Desire" hebben we daarna gelijk het beste nummer.
De overige nummers vind ik veel van hetzelfde met alleen "Breaker 1" en "Twice As Hard" als zijnde iets opvallender.
Een degelijke cd maar kan niet tippen aan "TOTBL"of zelfs "OLTA".

Misschien vind jij niks mis met de productie of het geluid van de plaat maar ik vind dat het veel beter kon. Het is 1 grote drukke geluidsmuur geworden met weinig dynamiek. Ik weet niet goed hoe ik het nu precies moet uitleggen maar het lijkt alsof er geen ruimte tussen de verschillende instrumenten is. Het is vermoeiend om naar te luisteren. Ofdat het nu precies "loudness" is of niet. Goed is het niet gedaan imo.

Ho ho - even vasthouden, dear Watson! Ten eerste ben ik in blijde afwachting van feedback van Morinfen - dat maakt discussiëren op inhoud eenvoudiger; ten tweede moet je niet een andere draai aan mijn woorden geven. Inmiddels heb ik het album driemaal gehoord en voor zo'n kort tijdbestek vind ik dat even voldoende.

In eerste instantie viel het geluid mij niet direct op als storend, matig etc - ik snap je kritiek, al vind ik die wel erg generiek verwoord. Nogmaals ik zou dit niet in eerste instantie als een matige productie willen typeren - het geluid is op sommige momenten welllicht ietwat 'overpowerend' - maar mij irriteert het niet. Geef dan zelf aan hoe je luistert (wat/waarop je draait) en wat je wel goed geproduceerd vindt - Blaudzun, Arcade Fire?
Met alle liefde wil ik je een paar voorbeelden geven van ronduit vervelende geproduceerde albums The Mary Onettes - Islands (2009) veel te veel hoog en middentonen (erg storende hi-hat), daardoor erg vermoeiend aan het oor of The Raveonettes - Lust Lust Lust (2007) (gruizig, veel te veel overstuurde gitaren).

Dit heeft niets met de zgn 'loudness wars' uit begin jaren 90 te maken. Inzet was toen om m.n. singles op elk apparaat - dus ook een my first Sony - goed te laten klinken; dynamic range compression en equalization (het afkappen van een signaal boven of onder een bepaalde range) horen daarin thuis.

Vergelijkenderwijs zou je ook kunnen luisteren naar bijv iLiKETRAiNS - Elegies to Lessons Learnt (2007) om te horen wat voor indruk dat album geeft.. Live speelt die band soms met 4 gitaren en dan heb je ook regelmatig een soortgitaarstorm.

Nogmaals ik wacht op feedback

Ik heb hier de doos van Pandora geopend blijkbaar... Ik ben helaas net iets te vermoeid op dit moment om echt lied per lied die zaken eruit te halen dus ik sluit me voorlopig aan bij Dikkop. Die Loudness Wars zijn trouwens niet enkel iets van begin de jaren 90 maar kenden een revival vanaf midden de 00s, bv Jacknife Lee is daar een prominente adept van, idem een type als Flood: luister naar R.E.M. - Collapse Into Now (2011) of Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008) en je zal wel begrijpen wat ik bedoel. Als het over loudness wars gaat in de hedendaagse context dan betekent dit bands die proberen hun nummers radiowaardig te maken door op elk volume de belangrijkste instrumenten opdringerig luid te laten klinken. Wat nu precies de technische uitleg daarachter is kan ik ook niet precies duiden, heb dat ook al aan verschillende mensen uit Belgische bands gevraagd en zelfs die moesten mij meestal het antwoord schuldig blijven, zou vooral te maken hebben met de mastering maar ik ben dus geen studio-technicus en ga vooral af op mijn gehoor.

Los daarvan heb ik het album nog een aantal keer beluisterd en vind ik de songwriting (nog altijd de kern der zaken) sterk genoeg om te blijven bekoren, een aantal nummers vielen ondanks het feit dat dit op het eerste gehoor een bedrieglijk eenvoudig poppy album betreft zelfs wat meer op hun plaats. Wat dat betreft denk ik gelukkig meer aan Antics dan aan de lauw opgewarmde kost die OLTA was, op zich lijkt deze plaat qua rockende post-punk me gewoon oerdegelijk en daar is niks mis mee.