Interpol - El Pintor (2014)

ah toch nog iemand die niet begrijpt waarom die vierde plaat zo afgekraakt wordt. daar werd zogezegd te veel krampachtig naar sfeer gezocht. niets van aan.

die plaat lijkt me iets experimenteler, minder rechtoe rechtaan. want heb de indruk bij deze dat die té toegankelijk is. heb hem iets te snel door
dit is wellicht hun minste van de 5, maar het zegt veel over het niveau van interpol dat dat nog altijd een aanvaardbaar niveau is.

Dit kon wel eens een groeiplaatje voor mij worden. Ik kende niets van de band, maar Interpol klinkt best interessant. De eerste indruk was minder dan het gevoel dat ik nu heb, de nummers bezitten toch wel een zekere spanning. De eerdere albums zal ik ook eens gaan proberen de komende weken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Interpol - El Pintor - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik durf wel te zeggen dat alle bands uit de tweede en derde postpunk golf voor mij niet veel meer zijn dan een ‘guilty pleasure’.

Dat heeft alles te maken met het feit dat ik de platen uit de eerste postpunk golf van de late jaren 70 en vroege jaren 80 nog altijd koester. Waarom luisteren naar Interpol, Franz Ferdinand, Editors en White Lies, als je ook de klassiekers van Joy Division, Echo & The Bunnymen en Gang Of Four uit de kast kunt trekken? Ik weet het eerlijk gezegd niet.

Ik doe het toch af en toe omdat de nieuwe lichting postpunk platen zo geweldig klinkt en er af en toe natuurlijk ook wel eens een plaat tussen zit die meer doet dan het reproduceren van de klassiekers uit het verleden.

De uit New York afkomstige band Interpol, één van de pioniers van de tweede postpunk golf, deed dat wat mij betreft in eerste instantie niet, maar de vier jaar geleden titelloze vierde plaat van de band wist me te verrassen met een geluid dat nadrukkelijk teruggreep op de klassiekers uit het verleden, maar ook iets toevoegde aan deze klassiekers.

Het is de afgelopen vier jaar stil geweest rond Interpol, maar met El Pintor is de band terug. El Pintor doet eigenlijk hetzelfde als de vorige plaat van de band met me deed. Interpol maakt nog altijd geen geheim van haar belangrijkste invloeden (naast bovengenoemde bands ook zeker The Sound en voormalig stadgenoten Television), maar het heeft inmiddels ook een geluid dat los kan worden gezien van de postpunk uit een inmiddels ver verleden.

Toch is El Pintor geen logisch vervolg op zijn vier jaar oude voorganger. Waar deze voorganger echt nieuwe wegen in sloeg, laat El Pintor toch meer het bekende Interpol geluid horen. Het is een groots geluid dat gemaakt lijkt voor grote stadions of nog grotere festival weides. Het is een geluid dat makkelijk verleidt met zwaar aangezette bassen, diepe drums, heerlijk atmosferische gitaarloopjes en de altijd wat weemoedige vocalen die inmiddels nauw zijn verbonden met het genre.

Interpol grijpt op El Pintor terug op een oud kunstje, maar de plaat is zeker geen overbodige herhalingsoefening. Zeker wanneer de band wat gas terug neemt maakt Interpol indruk met geweldige songs, maar ook als de gashendel weer wordt opengedraaid houdt Interpol een buitengewoon hoog niveau vast en weet het, meer dan de meeste van haar soortgenoten, iets toe te voegen aan het klassieke postpunk geluid.

Ik ben er nog steeds niet uit of El Pintor nu een bijzondere plaat is of gewoon een goede plaat, maar waar maak ik me druk om als de plaat iedere keer weer net wat trefzekerder uit de speakers komt en keer op keer garant staat voor veertig minuten veel luisterplezier?

Interpol heeft met El Pintor een oerdegelijke postpunk plaat van hoog niveau gemaakt. Er zijn genoeg redenen te bedenken om uiteindelijk te concluderen dat dit niet genoeg is, maar deze keer laat ik het gevoel spreken: Heerlijke plaat! Erwin Zijleman

Weinig woorden nodig, prachtplaat enkel All the Rage Back Home weet me minder te bekoren.
als je deze vergelijkt met de laatste Customs Wereld van verschil.

Ik ga dit album steeds beter vinden, gelukkig maar want ik had m op voorhand al besteld. Vandaag lag hij in de brievenbus en door een goede set komt de muziek pas echt goed tot zn recht. My Desire is tot nu toe mn favoriet.

Idem hier via Wow

Vind ik zo bizar dat ik even wil quoten. Waarom zou je dan wel nog naar andere muziekstijlen luisteren (Rock, Rap, Elektro)? Tenslotte werden deze muziekstijlen ook reeds tientallen jaren geleden gelanceerd. Waarom Post-punk dan wel bekijken als tijdsgebonden fenomeen en deze denkwijze niet toepassen op andere stijlen?

Overigens ben ik ook benieuwd welke bands voor jou de 'tweede golf' kenmerken.

Hij noemt zelf Interpol al, verder Editors vermoed ik.

"El Pintor" mag dan, volgens sommigen, de enige echte opvolger van "Turn on the Bright Lights" of desnoods van "Antics" of “Our Love To Admire” zijn geworden en grijpt de band, volgens sommigen, gelukkig weer terug naar het "oude vertrouwde" Interpolgeluid; dit album blijkt bij nader inzien tóch ook veel overeenkomsten met het in 2010 uitgebrachte en in het algemeen o zo verguisde album “Interpol” te hebben. De band heeft dus simpelweg niet alleen de letters door elkaar gehusseld.

"All The Rage Back Home" deed mij, in de eerste instantie, met een feest der herkenning, wel heel even omhoog veren, doch ik hoopte tegelijkertijd van harte dat dit niet de maatstaf voor het vijfde album van Interpol zou gaan worden. Ze waren juist zo lekker op weg naar een nog donkerder, hartstochtelijker en een meer imaginaire Interpol! Er ging echter een zucht van verlichting door de massa: "Gelukkig, want we trekken echt geen tweede Interpol - Interpol meer"! Daar kan ik mij ook wel wat bij voorstellen, want het vierde album is nu niet bepaald een genot om bij af te wassen of om andere klusjes bij te verrichten.

Om het zwakke "Ancient Ways" en "My Blue Supreme" zou ik "El Pintor" in feite ook wat lager moeten beoordelen dan bijvoorbeeld "Antics", ware het niet dat de resterende tracks meer dan dik in orde zijn. Het introotje/refrein van "Everything Is Wrong" doet mij zelfs aan U2 denken, maar ik weet niet of dit nu positief is of niet.

De echte uitschieters, zoals het meeslepende "Anywhere", het hartverscheurende "My Desire" en de kraker "Breaker 1" zijn wederom van grote klasse, terwijl "Tidal Wave", "Same Town, New Story" verder heel fraai in dit plaatje passen. “Twice As Hard" lijkt daarentegen meer een vette knipoog naar het vorige album.

Waarom ze ook deze keer een wonderschoon liedje als “The Depths” weg hebben gelaten, is mij echter een compleet raadsel. “Malfeasance” daarentegen, klinkt weer zó rommelig dat ik blij ben dat ze dit nummer vergeten zijn.

Tja - "guilty pleasure" staat voor mij als muziek die je draait met de gordijnen dicht, vrouw in bed (of niet thuis), in de auto - maar je zorgt ervoor dat er geen getuigen van zijn. Je foefelt de cd's ook goed weg - kortom er is weinig van te merken.

Welnu als echte OW'er vallen de genoemde Editors, Interpol, Franz Ferdinand, White Lies etc. daar niet onder. Muv White Lies - wat een posersbentje - kan ik ze alle waarderen. "Guilty pleasure" - pleurt op! Der Franz maakte zeker met de eerste twee een uitermate actuele soort muziek: retescherp, hoekig en - jawel ik kop 'em wel in - bestendig. Gang of Four ontbeerde dat ter dege (3 en 4 van hen zijn echt niet goed, de laatste zelfs met een dipsosaus). Weeg je de totaliteit van het oeuvre dan maakt der Franz een sterkere indruk - oja in de waveneurotentempogitaar/funk zijn natuurlijk Josef K en Medium Medium onovertroffen.

Deze laatste Interpol herstelt de link met de eerste twee nr 3 en 4 waren gewoon klote.

Editors en White Lies mogen de schoenen van Interpol nog niet eens likken - die hebben nooit een meesterwerk zoals TOTBL afgeleverd

Welles

The Back Room?

Interpol, Franz Ferdinand etc.

Verder heb je gelijk, ik weet ook niet waarom het voor postpunk anders voelt.

Beetje vreemd om over "tweede en derde golf postpunk" te willen spreken - geeft blijk niet voldoende geïnformeerd te zijn over essentiële begrippen als aesthischer Distanz en receptiecontext.

Bovendien is het dubbelop-extra-label. Postpunk is al een meta-label; door het hanteren van een term als "tweede golf postpunk" maak je er ahw een metalabel van.

Zou je iets zinvollers willen zeggen dan moet je de opkomst van originele postpunk verankeren, te beginnen in zeg 79. Al snel evolueert de oorspronkelijke postpunk zich tot een breed spectrum van cold wave, synthpop, industrial tot new romantics.

Stijlmatig zou je met enige welwillendheid een verwantschap - het leunen op een stuwende bas - kunnen ontdekken tussen Interpol en Joy Division. Grappig genoeg zei Joy Division's Peter Hook: "I Applied for Carlos D's Position and Interpol Turned Me Down!" - had je alle golven 'rolled into one'. Bij der Franz zie ik eerder verwantschap met XTC - de eerste drie album - en met Josef K.

Ik vind postpunk al een klote label, een loos containerbegrip, spreken van tweede golf of derde golf postpunk vind ik de overtreffende trap daarvan. Op zich aardige stukjes op die blog, maar soms te veel wishful thinking.

zo, deze welbekende quote hebben we bij dit album van Interpol dan ook alweer gehad.

Mijn groeiproces met El Pintor is geloof ik tot stilstand gekomen.
Gitaren: zalig. Zang: prima. Drums: saai tot eentonig. En dat is toch jammer.
De beukende drums maken dat ik halfweg per song, wil door skippen naar een nieuw ritme . Wat er meerdere keren niet blijkt te zijn. Een avontuurlijkere drummer zou wonderen kunnen doen. nu hebben de drums zelfs iets drammerigs in tegenstelling tot de gitaren die overal op avontuur zijn.

Daarom ben ik wel fan van Ancient Ways Met naar achter gemixte drums en een echo aan gitaren.

Debuut van White Lies en alle albums van Editors overtreffen TOTBL.

Veel gekker moet het toch niet worden.

Dat lijkt me eigenlijk best tof, een metalband die alleen maar nummers van Abel covert.

Ik heb je normaal best hoog zitten, maar dit?

Kan ik me wel wat bij voorstellen! Zoveel nummers staan er niet op TOTBL...

+1 - als ik 'em vandaag nog bij AH zie vraag ik Gijsbert Kamer om even naar Deric te gaan voor inzichtelijk muzikaal onderricht.

White Lies? Dat vervelende 3FM-bandje dat eigenlijk alleen andere bands kopieert? Ga je mond spoelen.

Interpol haakt net zo goed in op de postpunk van eind jaren 70, begin jaren 80.
Maar ik vind ze een stuk eentoniger.
In het vorige album hoorde ik ontwikkeling, maar die hoor ik nu minder terug.

Ik vond het vorige (4e) juist typisch een voorbeeld van stilstand, eigenlijk eerder achteruitgang. Wel haakt Interpol idd meer aan bij de zgn Doom Wave dan White Lies - maar ook in het meest eufemistische geval kan ik die laatsten niet anders betitelen dan als 'nu wave lite' - al is er met name productietechnisch heel goed gekeken naar illustere voorgangers/voorbeelden als Sound of JD zullen never, aldrig, niemals, ne jamais - wat zeg ik NOOIT - ook maar in hun schaduw mogen staan; daarvoor is het gebrek aan authenticiteit te groot. White Lies, met rechte

Een band als Interpol die op het gelijknamige album na constant hetzelfde lijkt te doen blijft helaas niet heel lang interessant voor mij. Heren: Is dat ook het geval met deze? Zo nee, wat zijn de nieuwigheden?

Ik verwacht dat je hier geen zinnig antwoord op zal krijgen.

Vanwaar dat? Ik ga geen geld neergooien voor een album die ik al heb gehoord. En nee ik download nooit iets. Ook niet om het te proberen.

Ik hoor namelijk weinig nieuws in het geheel.
Vond het vorige album wel een stap vooruit.