Radiohead - I Might Be Wrong (2001)

Hele vette EP en na In Rainbows mijn favo Radiohead-plaat. Idioteque en Everything in its right place zijn waanzinnige uitvoeringen. *4.

De piano-versie van Like Spinning Plates alleen maakt deze CD al geweldig. En dan nog nummers als Idioteque en Everything in It's Right Place, beiden naar mijn mening ook schitterend uitgevoerd. Met als afsluiter het heerlijke True Love Waits. 4*

Ook deze woorden beschrijven precies wat ik er ook van vind.

wat een kippenvelmomenten bij I Might Be Wrong! onbeschrijfelijk

het geheel klinkt niet als dat het een happening is om erbij aanwezig te zijn, maar dat staat los van dat het geheel uitstekend wordt uitgevoerd.

Terwijl ik niet zo heel veel heb met het album Kid A, vind ik de nummers van dat album die live op deze live EP worden gespeeld juist weer wel goed. Het rockt dan ook meer dan op de plaat. De piano versie van Spinning Plates is juist weer wat rustiger, maar erg mooi.

Alle nummers zijn erg goed gespeeld en geweldig neergezet. Dat vind ik juist ook sterk aan deze EP: de sfeer. Die is bij vlagen haast betoverend te noemen. Ik vind deze EP horen tot het allerbeste wat Radiohead gemaakt heeft en dat wil toch wat zeggen.

Er is onlangs een (fangemaakte) full band versie van het prachtige nummer True Love Waits opgedoken op het internet.

YouTube - Radiohead - True Love Waits (band version)

AANRADER, vind ik zo

The National Anthem is live zo krachtig, terwijl ik hem op de plaat een beetje vervelend vind.

En dan heb ik het nog niet eens over de rest van de nummers, toch wel ongelooflijk hoe veel bands live gewoon beter klinken dan op de plaat.

Radiohead is live is misschien nog beter dan op hun platen.
Zo weten ze hun nummers volledig anders te spelen, maar ze blijven even sterk en soms zelfs sterker: Morning Bell. Thom Yorke brengt zijn stuk beter dan op de platen zoals de zang in The National Anthem. Een schitterende track trouwens.

Maar ook het ontroerende Like Spinning Plates mag zich als live versie bij het rijtje toevoegen van "Beste Radiohead songs". Idioteque is ook schitterend, hoe ze van een electronische song zo iets origineels en krachtigs hebben kunnen maken is fantastisch. Ook de verlengde versie van Everything In It's Right Place is weer compleet anders. Maar zeer sterk gebracht opnieuw.

Deze Live EP mag zich gerust na Kid A de sterkste plaat noemen, volgens mij.
Krappe 4,5*.

Dit vind ik geen bevredigend album. Ik bewonder Radiohead om datgene wat ze in instrumentaal opzicht te bieden hebben, maar de vocals van Thom Yorke stoten mij hier erg af. Ik ben trouwens toch al geen liefhebber van zijn stem, en dan wordt het beluisteren van dit album een beproeving. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Lekkere plaat ! Maar toch mis ik in de collectie van Radiohead een goede weergave (dubbele live bv) van wat ze allemaal gedaan/gemaakt hebben.

Natuurlijk, 'The Basement Tapes' zijn mooi, maar niet relevant voor hun repertoire.

Misschien ligt dit aan de eigenzinnigheid die deze band zo eigen is.

Ik heb ergens gelezen dat ze weer opnames gaan maken en van mij mogen ze dan langskomen.

En ik hoop niet in de Ziggo. Maar een stuk of wat in Paradiso ofzo. Helaas zijn ze daar te groot voor.

True Love Waits nu eindelijk ook officieel opgenomen voor LP9...

Dit blijft toch een van de mooiste liveplaten aller tijden. Dat moment waarop de melodie erin komt in Everything In Its Right Place: kippenvel.

Deze versie blijft onovertroffen. De studioversie reikt nog niet eens tot aan de enkels. Velen zijn het niet met me eens, denk ik.

Mee eens hoor. Kippenvel, die onvaste, pure stem.

'Like Spinning Plates' is live echt tranentrekkend mooi

Radiohead speelt dit nummer al vanaf '95, lange tijd was deze live-versie de enige die ik kende (had dat op zo'n gebrand cd'tje staan met allemaal 'rarities' die ik via Limewire had gedownload, zoals dat ging in die tijd): Radiohead - True Love Waits - 12/5/95 - [2-Cam/Tweaks] - Song Debut - Luna Theatre, Belgium - YouTube

Toen TLW in 2001 op dit live-album eindelijk officieel werd uitgebracht, was ik enigszins teleurgesteld en wel om twee redenen. Ten eerste leek daarmee de kans op een volwaardige studioversie, waar ik zo enorm naar hunkerde, aanzienlijk verkleind (zeker toen het niet op HTTT kwam te staan). Ten tweede, hoe prachtig het in al z'n breekbare kaalheid is, Jonny's keyboard-arpeggio's (zoals te horen in het clipje hierboven) miste ik er wel behoorlijk bij. Die maakten voor mij het liedje helemaal 'af'. Toch ben ik de I Might Be Wrong-versie wel steeds meer op zichzelf gaan waarderen.

Toen ik A Moon Shaped Pool voor het eerst beluisterde, raakte ik totaal in de war toen ik de tekst van TLW herkende (bij het beluisteren van een nieuw Radiohead-album check ik altijd heel bewust van tevoren niet de tracklist, omdat er standaard wel één of twee nummers uit de 'vault' op terecht komen en ik de sensatie zo heerlijk spannend vind om niet te weten wat er komt). Inmiddels had ik dat nummer natuurlijk écht nooit meer op een studio-album verwacht.

Het fascinerende aan deze versie is dat melodie en tekst nagenoeg hetzelfde zijn als een kwart eeuw daarvoor (een zeer veelzeggende keuze, daar de band vaak genoeg zulke dingen in de loop der tijd verandert), maar het totale gevoel (de manier waarop het gebracht wordt) werkelijk het tegenovergestelde genoemd kan worden. Zong Thom het toentertijd vanuit de prille breekbare wanhopige liefde die hij voelde en de existentiële angsten die dat met zich meebrengt, nu over de liefde die achter hem ligt, het verleden dat voor altijd in het verleden zal blijven en de onmogelijke noodzaak tot berusting, daar diezelfde jeugdliefde nu de moeder van zijn kinderen en zijn ex is en (zoals later bleek) spoedig zou sterven. Veel mensen zien dit als een teken dat A Moon Shaped Pool Radiohead's laatste album is. Dat geloof ik niet, maar zeldzaam rond voelt de weg die dit nummer heeft afgelegd zeker wel.

En ook wel grappig dat de door mij zo gemiste arpeggio's, uiteindelijk toch nog een plekje kregen op extra track Ill Wind.

Wat ik maar wil zeggen: voor mij zijn de beide versies van True Love Waits die de band uitbracht, eigenlijk onvergelijkbaar. Dat vind ik zo waanzinnig mooi, maar goed, deze band (en de keuzes die ze maken: alles moet altijd helemaal kloppen, zowel qua idee als gevoel) is natuurlijk ook niet van deze wereld.

Leuke CD en een prima aanvulling op de collectie van Radiohead.
Het nummer "Everthing in Its Right Place" springt er voor mij uit op dit album.

Prima live album waarop de muziek in een aantal gevallen behoorlijk anders is gearrangeerd dan op Amnesiac en Kid A.
Ideoteque en Like Spinning Plates zijn mijn favorieten. LSP als een 'ballad' met piano begeleiding met bas en wat synthesizer ondersteuning klinkt een stuk toegankelijker dan de studioversie.
De live uitvoering van True Love Waits is ook zeer de moeite waard.

Hoe moet ik dat zien, een fangemaakte full band versie ? Fans zijn de studio ingedoken ? Heb het opgezocht op YouTube en klinkt op zich niet verkeerd. Ik ken deze live versie op IMBW en de prachtige versie op A moon shaped pool. Maar ben benieuwd wat “fangemaakt” betekent