Op aanraden van Jonnie ben ik dit album ook maar eens gaan beluisteren. Nog never nooit niet van de band en het album gehoord, maar dat is in mijn ogen alleen maar positief. Ik bedoel dit in het algemeen: een 'onbekende' band met goede muziek. Als je dan weer eens muziek uitwisselt met iemand heb jij toch mooi even de primeur in huis

Nee, maar zonder gekheid, het is toch vaak leuk als je iets 'nieuws' (uit 1992

) ontdekt, wat bij het grote publiek niet zo bekend is en het nog goed blijk te zijn ook. Althans, dat vindt Jonnie aan zijn stemverhoging en de plaats in zijn top10 te merken. Nu vertrouw ik zijn muzieksmaak wel, maar toch altijd even afwachten

Ik heb
Going Blank Again nu een aantal weken opstaan, dus acht de tijd rijp voor een analyse.
Mijn eerste reactie was, goed album, 4*. Ik vond het niet écht speciaal of vernieuwend. Ik moet eerlijk bekennen, ik lig er nu nog niet wakker van

, maar na al die weken ben ik het album wel meer gaan waarderen. Het zijn mij de kleine dingen op dit album die mij erg aanspreken, maar voorlopig vind ik mijn eerste stem voldoende. Dingen die ik erg kan waarderen zijn bv. een simpel detail als een intro of een plotselinge uitbarsting etc. Nou special agent Ziggy, kom is to the point, wat is dit nu voor slappe hap

Voor die mensen volgt hieronder een nadere beschrijving.
Het eerste nummer, 1. Leave Them All Behind, noemde Jonnie hierboven meteen al een klassieker. Dat zijn nogal uitspraken natuurlijk, en ondanks zijn mooie praatjes over Engelse hitparades ben ik het er niet mee eens. De eerste 20sec keyboard (ofzo, weet ik ook veel

), dan voegt de drum zich erbij en bij 42sec begint het nummer. Op het eerste gezicht zou het zo een nummer van U2, REM kunnen zijn denk je dan. Qua tijd is dat geen eens zo'n gekke gedachte met
Achtung Baby (1991) en
Automatic For The People (1992) in dezelfde jaren. Tot 2:06 een min of meer opzwepend muzikaal gedeelte, rust en 10sec later begint de zang. Dit wordt dan telkens afgewisseld en herhaald en dat gedurende 6minuten. Nee, dat is niets voor mij. Maar het is vast niet toevallig dat ik (ondanks waardering voor het muzikale gedeelte) bij eerder genoemde albums van U2 en REM niet verder kom dan 4* Het blijft een gevoelskwestie en die klikt bij mij niet. Damn wat een boel voor het eerste nummer

Over het nummer 2. Twisterella kan ik kort zijn: lekker tempo, lekkere muziek (gitaar), een zoals dat zo mooi heet "feel good"-nummer en als na 2:10 ook de synthesizers mee doen is het een prima laatste anderhalve minuut.
Het nummer 3. Not Fazed lijkt qua instrumentaliteit en zang erg op het eerste nummer, maar heeft echter iets meer pit. Bij 1:10 blijft de zang een beetje steken maar zo'n 'uitbarsting' als bij 2:12 doet je dan weer wakker schudden. Dat gezang/geblèr hoeft van mij niet zo, dit nummer moet het wat mij betreft dan ook hebben van het muzikale gedeelte

Het nummer 4. Chrome Waves moet het toch eigenlijk hebben van de synthesizers. Het is allemaal goed bedoeld, maar het hele nummer draait in principe op de synthesizers die je 'mee moet nemen'. Sloom tempo, slome zang > alles in dienst van de syntesizers. Ik zou zeggen: een mooi rustpunt voor ... Inderdaad, het nr 5. Mouse Trap (hoogtepunt 1a). Heerlijk nummer waarbij je niet stil kan zitten, niet dat je je het laplazarus danst, maar het is in ieder geval een innemend lied

Heerlijk ongecontroleerd drum en gitaarwerk, waarbij de zang af en toe voor de rust zorgt, waarna het weer rustig doorrockt (ook mét zang btw). Toppie.
Bij 6. Time of Her Time was het de eerste keer dat ik mij een ietsie pietse hekelde aan de stem van de zanger, leek net of die een splaakgeblek had ofzo

Maargoed, niettemin een lekker nummer wat een beetje in hetzelfde tempo zit van Mouse Trap en goed wordt begeleid. Echter niet bijzonder. Datzeflde geldt wat mij betreft ook voor het nummer 7. Cool Your Boots. Prima tempo en begeleiding (vooral wanneer de syntesizers er overheen komen), maar zoals nr 6/7 zijn er zovelen

Niets extra's.
8. Making Judy Smile vond ik eerst eigenlijk een beetje een zweefteeflied

Dat is echt het eerste woord wat me te binnen schoot

. Ik vond het wel een erg lekker (kort) intro hebben, maar dan wat jodelwerk wat moet fungeren als "feel good", maar waar ik niet warm of koud van werd. Dit is na die paar weken toch wel wat bijgesteld. Het nummer moet het wat van details hebben, stukjes gitaar en muzikale uitbarstingen en dat soort shit.
Máár dan

>> een heuse klassieker. 9. Time Machine Absoluut (voor mij) het hoogtepunt van dit album. Wat een intro, zo simpel eigenlijk, maar o zo subtiel en goed. Een minuut lang soort 'pianospel', dan enkele seconden een bastoon erbij en dan stilte ... Daarna begint het nummer, en als er 3:03 minuten zijn verstreken begint de zang. Korte en lange tonen (zang) volgen elkaar op, en op de achtergrond steeds maar die herhalende beat en daardoorheen gitaarspel. Rond 5:00 en langer een solo en de basgitaar wat een voor een prima afsluiter zorgt

Het laatste nummer 10. OX4 is een passende afsluiting, en het intro klinkt ook als een afscheid op de een of andere manier. Net als de rest van het nummer eigenlijk

Wordt misschien ook wel versterkt door de syntesizers en de zang. Prima opbouw, goed nummer en goed eind.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Met voor mij enkele 3.5 nummers en 2x 4.5 en een paar 4 kom ik uiteindelijk, ondanks de lange analyse, toch 'maar' op een 4*album. In ieder geval, voor de mensen die albums als
Automatic For The People en
Achtung Baby op 5* hebben staan, zal dit een aangenaam album zijn wat ze erg zal aanspreken. Dan komen bepaalde nummers meer tot hun recht, zoals bv.
Leave Them All Behind. Ik ben net iets te jong en ben opgegroeid met net een iets andere inslag. Mijn persoonlijke pluspunten waren
Mouse Trap en
Time Machine 