Ride - Going Blank Again (1992)

Hahaha! Dat is bijna eng Maar voor mij de logische uitschieters op deze plaat inderdaad. Zal eens kijken of ik ze bij Nowhere kan noemen (of heb genoemd..)

Beste Ride plaat, punt.

Ik zie dat ik de eerste ben die een vinkje bij Not Fazed plaatst. Eén fantastische riff draagt het hele nummer. De andere is voor OX4, waardoor Chrome Waves net buiten de boot valt. Het bewierookte Leave Them All Behind laat ik maar aan de shoegaze-diehards over.

Ik blijf bij m'n eerder standpunt. Going Blank Again is van een totaal ander niveau dan Nowhere. Hier is niet veel te merken van de wat sombere sfeer van hun debuut, dit is meer een reeks alledaagse popliedjes. Nu is de opener Leave Them All Behind nog een ferme uitschieter, maar daarna verzandt het allemaal in degelijke dikgelaagde poprock. Niet slecht, maar ook niet bijzonder goed.

Het album begint ijzer ijzersterk, met misschien wel één van de beste shoegaze nummers die ik ken, Leave them all behind. Dat nummer bevat voor mij alles wat het genre zo mooi maakt. Maar is het nummer afgelopen en dat begint Twisterella, wat een afknapper. Er staan nog wel een aantal aardige nummers op. Zeker het laatste nummer.

Toch wel iets van een tegenvaller, zeker na Nowhere.

Maar Leave them all behind jongens jongens wat een nummer.

Ik vind de afsluiter toch niet veel onderdoen voor de opener. Alleen Twisterella vind ik alledaags.

Ik heb altijd mijn neus wat opgekrult bij de term shoegaze. Heel wat opgezocht indertijd maar niets dat me echt kon vastgrijpen. Heel wat shoegazeplaten gingen dan ook aan mijn neus voorbij zonder te beluisteren. De plaat Nowhere van Ride was daar 1 van. Dit jaar maar es alle bekende Shoegaze platen terug opgezocht. Van deze keer zat Nowhere er wel bij. Enkele maanden geleden dus de plaat Nowhere van de bib gehuurd en wat gebeurde was bijna niet mogelijk. Een haast verbluffende magie die mijn oren als het ware terroriseerden. Er zat dus wel iets goeds bij De single Only Shallow van Bloody Valentine is ook zeer goed maar spijtig van de plaat Loveless

Maar wat met deze hier? De moeite waard? Te vergelijken met Nowhere?

Lijkt niet heel erg op Nowhere.. is wat meer richting gewone rock ipv shoegaze vind ik, al staan er nummers op die ook op Nowhere hadden kunnen staan.

En zo is dat. Om die reden bevalt hij mij ook juist beter dan Nowhere.

Wel, dan zal ik deze zeker es gaan opzoeken.

Heeft even geduurd maar nu de volle 5*

beste ride plaat ik moet wel met mijn avatar maar vind ik echt....... qua intensiteit echter is de today forever ep ahemm net ff intenser

de beste Ride plaat vind ik the today forever EP is nog ff beter (intenser), maar dat is ahemm een EP..., jammer dat Andy Bell hierna zijn talent vergooide in Oasis

Opnieuw gezever en volledig uit de lucht gegrepen.

Met de ijzersterke nummers Leave Them All Behind, Chrome Waves en OX4 tapt Ride hierzo uit hetzelfde vaatje als op zijn essentiële voorganger Nowhere. Toch mag dit Going Blank Again daar niet aan tippen. De - in eerste instantie ontoegankelijke - muur van drums en gitaren van het vorige album hebben een wat toegankelijker geluid gekregen in de drie genoemde nummers. Nog steeds krachtig, je omver blazend, creatief. Maar de niet genoemde nummers zijn helaas wat minder omvattend, wat meer dertien uit een dozijn gitaarliedjes. De angel is er uit, de noise is weg, een verpletterende ritmische begeleiding ontbreekt, de diepgang is zomaar spoorloos, de verbeelding gestorven. Een aandoening die bij de albums hierna pijnlijk genoeg chronisch zou blijken. Als de mannen van Ride destijds geweten zouden hebben dat ze met Nowhere en in mindere mate deze Going Blank Again geschiedenis zouden schrijven als pionier in het interessante shoegaze-genre, zouden ze dan niet wat meer bij hun rumoerige oerkracht gebleven zijn? Waarom is deze band niet doorgegaan met het maken van betoverende noise? Voor degenen voor wie Nowhere te rauw op de maag is, luister eerst eens naar Leave Them All Behind, Chrome Waves en OX4.

Ik ben het met je eens, prima plaat dit met genoeg nummers die niet zouden misstaan op Nowhere, maar wel stukken braver en vlakker vooral. Deze ervaring blijft je niet erg lang bij, terwijl je bij Nowhere blijft grijpen naar een replay van die plaat!

Goed nieuws voor de liefhebbers van het album Going Blank Again de 20th anniversary edition met als extra´s een 36 pagina´s boekwerk met unieke foto´s, en een geremasterde dvd van de Brixton show uit 1992 is vanaf augustus eindelijk verkrijgbaar in de betere platenzaak.

Mijn eerste indruk na een paar nummers is dat het klinkt als een mix tussen REM en The Stone Roses, met het orgeltje van The Charlatans ergens op de achtergrond.

Afgezien van het feit dat een (tweede) keer de volledige plaat luisteren geen kwaad kan, is deze beduidend traditioneler dan het debuut, Nowhere. Dat is imo hun claim to fame; de twee na Going Blank hebben dat 'traditionele' nog sterker. Dit album is zeker 30% - 40% minder shoegaze.
Nowhere is dus de aanrader.

Stone Roses klinken qua geluid sprankelender, meer helder - dit is gruiziger. Dit sluit evenwel niet aan bij R.E.M. uit 91 en 92 die maakten toen ook al meer sprankelende muziek (Out Of Time, Automatic for the People) - eerdere REM albums mogelijk, maar zo heb ik er nog niet naar geluisterd.

Nowhere heeft mij nooit zo kunnen overtuigen; ik heb ook minder met een band als My Bloody Valentine.
De eerste indruk van dit album is juist heel positief, maar ik heb dan nog niet het geheel gehoord.

Het is een wat toegankelijker geluid dan Nowhere, staan ook zeker prima nummers op (Chrome Waves, Leave Them All Behind, OX4), maar de intensiteit en authenticiteit van Nowhere haalt ie niet, laat staan Loveless Dat is toch wel de über-shoegaze plaat, een overvloed aan ideeën en geluiden. Maargoed, ik klop aan de verkeerde deur.

Eigenlijk ben ik het hier woord voor woord mee eens. Een heel verschil. Dit album mist een bepaalde magie die er op het debuut wel is. Het is allemaal wat flauwer, nogal gewoontjes. Niet al te briljante droompop met een shoegazelaagje, zo klinkt het ook meer. Wat overigens niet wegneemt dat het prima popliedjes zijn en het album wel degelijk een paar erg mooie momenten kent.

Ik heb de remaster aangeschaft met als bonus de tracks van de Grasshopper EP.
Helaas geleverd in, letterlijk, een kartonnetje (geen digipack of i.d.). Dat is wel jammer. Gelukkig gaat het grotendeels om het schijfje.
Weet iemand waar de Nowhere remaster als jewelcase verkocht wordt ?

Inmiddels een paar keer beluisterd. De opvolger van Nowhere is toch wel zeker een klasse
minder. Mis hier het authentieke. Nowhere is rauwer en origineler.
De hoes is werkelijk verschrikkelijk Terwijl Ride doorgaans mooie hoezen uitkiest

De openingstrack (Leave Them All Behind) en Cool Your Boots kunnen zich m.i. prima meten met het werk op Nowhere. OX4 en Chrome Waves zijn wat rustiger voor Ride begrippen maar passen prima tussen de tracks.

Ook goede bonustracks van de Grasshopper EP. Zou ik eigenlijk niet mee mogen / moeten nemen in de waardering. Vooralsnog 4*.

Als je meer houdt van de rauwe Ride sound dan is de 8 tracks tellende verzamelaar Smile een aanrader. Die plaat is een samenvoeging van 2 eerdere E.P´s die niet meer verkrijgbaar zijn. De 20th anniversary edition van Going Blank Again is ook de moeite waard. Een cd met boekwerk vol mooie foto´s, tekst en uitleg over het ontstaan van alle songs op GBA, en natuurlijk het toffe live at Brixton concert uit 1992 voor het eerst op dvd.

Dankje voor de tip. Ik zal em es opsporen

Goede opvolger van Nowhere. Een beetje anders qua stijl, maar met een iets betere productie.

Pr8 plaat, beter nog als Nowhere vind ik, veel te laat ontdekt. Maar beter laat dan nooit.

wat is een P8 plaat... En nee, zoals alle voorgangers hier is aan Nowhere niet te tippen! Hoewel Leave them all behind een meesterstuk is.

Draait, ondanks alle zwampelpraat hier, lekker weg - toegankelijker ja, goed in het gehoor liggend, ook dat - en niet simpel rock als in eerste instantie gedacht. Verdient zijn plaats,echt wel.