Anderson, Bruford, Wakeman, Howe - Anderson Bruford Wakeman Howe (1989)

Heb deze eens gekocht vanwege het feit dat er op het hoesje stond dat het leden van Yes betrof.

Bleek alleen de stem je aan Yes te herinneren, de rest was een beetje electronischer dan Yes, het is zeker niet slecht maar het lijkt, op de stem na, niet op Yes. toch een 3.

Waarom is dit gewoon geen yes-album???

Volgens mij (maar ik kan me vergissen) mochten ze de naam Yes niet gebruiken omdat Chris Squire niet meedeed.

Ja, zou wel eens goed kunnen. Want op het volgende yes-album, union, was hij weer van de parij.

Ook weer een goede plaat van Yes zonder onze bassist die de rechten heeft, maar goed vindt hem meer dan acceptabel.

Veel beter dan ik had verwacht, maar er staan een paar verschrikkelijke stukken op. Toch is 'The Meeting' een van de beste Yes-nummers (ook al is dit officieel geen Yes plaat). Hij wordt beter als je 'm vaker draait.

Het is absoluut Yes wat je terughoort,maar wat klinkt dit album beroerd.Die vreselijk klinkende electronische drums van Bill Brufford,de man is 1 van de beste drummers ter wereld en dan krijg je dit voorgeschotelt......echt zonde.De nummers zelf hebben een aardig peil,maar door de opgepompte sound verzand het vaker in een brei.
En dan nog het geval Teakbois.Leuk feestnummertje hoor,daar niet van,maar meer geschikt voor een Jon Anderson soloalbum of iets dergelijks.
Het is hoofdzakelijk de produktie die dit album muzikaal om zeep helpt en daarbij hebben ze wel eens sterker spul geschreven.Ik kan er niet meer warm voor lopen.

Nou, dat vind ik toch kort door de bocht hoor want dit is toch best wel een plaat die veel op Yes lijkt. Het is alleen allemaal wat geupdate naar wat toen in 1989 als state-of-the-art doorging. Bruford dus op z'n Simmons SDX drumset (die net zo veel kost als een topauto), Wakeman die de nieuwste keyboards van ik meen Korg ter beschikking kreeg en Howe die zijn geluid door nieuwe digitale effectenbakken haalde.

Stukken als Themes, Brother Of Mine en The Order Of The Universe vind ik toch wel een hoog Yes gehalte hebben. Probleem was echter dat de heren hulp nodig hadden met het schrijven van songs en zodoende dus dat bijv. ex-Yes lid en Asia-maatje van Howe, Geoff Downes meeschrijft aan ik meen Birthright (en het kon nog wel eens een nummer zijn dat tot ABWH kwam via GTR) en dat het laatste stuk gewoon een Jon & Vangelis nummer is.

Teakbois is het enige nummer dat ik echt heel matig vind op deze plaat voor de rest is dit best wel een fris album.

Dit is gewoon Yes maar 2 leden doen niet mee en daarvan heeft een de rechten op de naam van Yes vandaar dus de achternamen van de betrokkenen.

2 leden? Nooit geweten dat Yes een 6 mans-band is geweest.

Alan White en Chris Squire spelen niet mee, niet zo wijsdoen!
De rest is allemaal Yes en ex Yes.
Chris Squire heeft de rechten, als die niet mee speelt heet de groep geen Yes.
En Bruford is ex Yes.

Op het moment dat dit album uitkwam waren ze allemaal ex-Yes want de enige die daar nog inzaten op dat moment waren Chris Squire, Trevor Rabin en Alan White (plus als aanhangsel Tony Kaye).

Na het relatieve succes van de ABWH tour maar het onvermogen om er een vervolg aan te geven d.m.v. een tweede album en het feit dat Big Generator het lang niet zo goed had gedaan hadden de Yes managers + advocaten het lumineuze idee om wat er lag aan materiaal van de beide kampen op 1 album samen te voegen en onder de vlag Yes - Union uit te brengen.

Het album was een ramp, de toer een groot succes... baal er nog van dat ik daar NIET heen ben geweest.

Ik heb het toen gezien in de Ahoy.Ze speelden op een ronddraaiend podium.Alan White speelde op zijn acoustische kit en Brufford op zijn electronische.De Union stukken werden veelal met z'n allen gespeeld.Tijdens de oudere stukken kwamen en gingen de Yesleden.(afhankelijk van welk nummer uit welk tijdperk)
Jammer inderdaad dat je het gemist heb.Het was erg goed.Ze hadden er erg veel lol in.

Moest je ook dubbel betalen voor het kaartje, met 8 of meer leden lijkt mij dat bij Yes een redelijk argument.
Sterk afwisselend album van ex, enigszins verongelijkte Yes leden. Hebben aangegeven, beduidend ander werk te spelen dan het laatste Yes album toen (Big generator). Vanwege Big... was ABWH voor velen een opluchting, vooral voor het klassieke Yes kamp. Toch vallen heel wat minuten van de cd niet mee, zoals The meeting, Quartet, Teakbois (wat een draak) en Let's pretend.

Een lekker album van ex Yes leden die de muziek van Yes alive hielden, toendertijd ging het niet goed met Yes

Toch klinkt live de nummers beter dan in de studio. Tony Levin is een goede bassist maar je mist toch die typische Squire bass

Luister eens naar Order of the Universe op hun live album An evening of Yes music and more, dat klinkt veel beter en agressiever dan de studio versie

Erg goed album van Jon Anderson en zijn ex-Yes vrienden. Op het nummer Teakbois na klopt elk nummer. Persoonlijk vind ik The Meeting het hoogtepunt van dit album. De stem van Anderson is zóóó apart en mooi. Voor elke Yes liefhebber zou ik zeggen, luister deze eens. Is heel erg de moeite!!!!!!!!

Dit album destijds op lp gehaald. Het voelt alsof er ik 20 jaar na dato nog steeds in moet komen. Het heeft mij nooit in zijn geheel kunnen betoveren en toch..en toch..heeft het wel iets over zich.
Bij Themes moet ik toch wederom wennen aan die drums. Het lijkt alsof er een kras op de plaat zit, telkens als Bruford op zijn SDX kit slaat. Maar gaanderweg komt de vaart erin.
Fist of Fire heeft een marcherend gevoel over zich en zou zo ook van Jon & Vangelis afkomstig kunnen zijn.
Brother of Mine kan bij mij niet eenzelfde impact maken als dat ze bij pakweg een Roundabout deden.
Birthright heeft een mooi begin a la Pink Floydiaanse structuren, zonder al teveel synth poeha en dat SDX gedoe.
The Meeting is een rustig intermezzo, dat een prima overgang bied voor kant B.
Quartet begint heel fris en klinkt prettig in mijn oren en behoord samen met Birthright tot mijn favorieten van dit album
Dan krijg je Teakbois en voel mij -als wel eerder tijdens dit album- bij de aftiteling van een film uit die tijd bijv. Cocktail met Tom Cruise. Eenieder verlaat al de Bioscoop en terwijl je wacht tot je jezelf ertussen kunt wringen, klinkt op de achtergrond zulks soortige muziek, dat gevoel. Das nie goe, nee.
Order of the Universe heeft wel zijn momenten, maar net als bij een Brother of Mine, ik heb het toch wel een stuk beter gehoord.
Let's pretend is dan een klein afsluitertje en ach laten we dan ook maar pretenderen dat het an sich niet echt verkeerd is. Maar qua score zit ik toch op dezelfde golflengte als een Fragile....dat bij menig Yes liefhebber raar kan overkomen, kan ik mij indenken, want echte uitschieters als Heart of the Sunrise en Roundabout zijn hier niet op te vinden. Maar aan de andere kant vind ik deze wel een stuk meer klinken als een geheel.

dit is een zeer goed album van 4 echte yes medewerkers !

alleen squire en white ontbreken maar bruford is beter op drums ,

de nummers zijn heel goed en dit is ( in tegenstelling velen beweren ) een zeer goeie plaat , een dikke aanrader zelfs !!!

Hoewel het geheel nogal electronisch klinkt is dit een prima plaatje

Maar goed, wie was toen niet van de partij

Gelukkig ontbrak Patrick Moraz.....

Ondanks dat ze de naam YES niet mochten gebruiken van Chris Squire, is dit toch een prima YES album geworden. Grijs gedraaid in de tijd dat het uitkwam. Ik heb de heren tijdens deze tour ook bezocht in Ahoy en dat was zeker geen verkeerd concert! Oude krakers als And You and I en Heart of the Sunrise klonken in deze ABWH bezetting meer dan prima live!

Na dit album ben ik de band helemaal uit het oog verloren, volgens mij komen ze af en toe nog bij elkaar voor een album en een tourtje of zitten de mannen tegenwoordig in Avondrust??

Anderson & Wakeman hebben recent met elkaar een studio en een live-album uitgebracht. Anderson solo ook nog in 2011, die volg ik beter dan Rick Wakeman.
Maar beide projecten zijn niet te vergelijken met ABW&H.

Die live concerten van ABW&H waar je aan refereert, hebben ze natuurlijk ook een keer prima op een dubbel cd gezet. Ik weet niet of die registratie een beetje overeen komt met wat je zelf hebt gezien.

Brother of Mine behoord tot 1 van de beste Yes-nummers! Alleen daarvoor al de aanschaf waard!

Update Yes voor the crook:

De ABWH formatie heeft na deze plaat + tour, alleen nog een vervolg gekregen op het album Union, en ook weer een tour met de andere Yes.
Union is gewoon onder de naam Yes uitgebracht, maar er spelen 2 formatie's op dit album (volg je het nog ?)
Het hele gezeldschap ging op tour, en Anderson sloot zich daarna weer spoedig aan bij de West Yes.
Dus met Kaye, Rabin, Squire en White.

Ondertussen heeft Yes alweer heel wat bezettingen gehad. Feitelijk zijn alleen Squire en White altijd vaste waarden gebleven.

Yes is nog altijd actief en gaat in het voorjaar weer op tour. Anderson is al een poosje uit beeld en de leadzanger is momenteel Jon(!) Davison (ex Glass Hammer.)
Naast White en Squire zijn Steve Howe en Geoff Downes aanwezig.

Dit is een prima prog-rock plaat van een aantal Yes (en King Crimson, Asia) veteranen. Naast de 4 heren die de band- en albumnaam vormen was de 5e man bas-legende Tony Levin (King Crimson, Peter Gabriel).

Het klinkt duidelijk dat dit een late jaren 80 plaat is, maar ik vind dit veel beter te verteren en minder gedateerd klinken dan bijvoorbeeld Big Generator van Yes van net daarvoor. De meeste nummers (behalve Teakbois) zijn van degelijk tot zelfs hoog niveau. Gewoon een prima progplaat dus!

Zit weer eens in een Yes periode en ook deze komt natuurlijk weer even naar voren. Man, wat hebben die gasten van Yes ( en alles daaromheen) veel uitwassen gemaakt.

Ik moet echt weer even luisteren. Had hem toen wel in bezit, maar het lijkt alsof ik hem nooit echt beluisterd heb.

Ik durf 'm niet meer op te zetten. De sound die hier gehanteert wordt ( lees overdosis electronica) is zo griezelig steriel.
Waarschijnlijk hun meest slecht geproduceerde plaat. Terwijl er toch een paar aardige nummers opstaan in mijn herinnering.

Dat heb ik nou ook. Door die overdaad aan, zoals al eerder gezegd, electronica heb ik geen enkele keer het idee dat ik naar Yes luister. Union is ook niet bijster goed geproduceerd maar klinkt in mijn beleving meer naar Yes dan dit.

Produktie stoort mij niet. Is echter geen album dat bijblijft. Op 1 uitzondering. Het wonderschone Brother Of Mine. Zelden een nummer waarop de stem van Jon Anderson zo goed naar voren komt. En prachtige opbouw.