Kensington - Rivals (2014)

Erg fijne plaat van een band die bij mij doet denken aan een lichtere versie van Kings of Leon. Iets minder rock en iets meer pop.
Elk nummer heeft wel iets pakkends en het album kent genoeg variatie om te blijven boeien. Voorlopig 3.5, maar ik zie er nog wel een halfje bijkomen.

Uitgerekend het nummer Rivals doet mij het minst.
Words You Don't Know, Riddles, Streets en Little Light springen er wat mij betreft uit.

Het gaat hard met het Utrechtse Kensington. Het eerste album deed niet heel veel, maar opvolger Vultures ging als warme broodjes over de toonbank. En het optreden op Pinkpop vorig jaar maakte de 'zegetocht' compleet: het ideale optreden op het meest geschikte moment. Vanaf dat moment is Kensington een grote Nederlandse band. Voor dit nieuwe album is een club-tour aangekondigd (stijf uitverkocht trouwens) en zelfs een optreden in de HMH. En dan is er nu ook daadwerkelijk de release van het nieuwe album: Rivals.

En dat begint met een bekend nummer: Streets. De eerste single van het album, wat al gelijk behoorlijk wat airplay kreeg op de Nederlandse radio. Een groots stadion geluid wat we ook al kennen van Vultures, maar hier iets gelikter, beter uitgewerkt. Vooral de zang en galm in het refrein zorgen voor dat 'grootse' geluid. Een erg leuk nummer, en geschikte eerste single. En de lijn van Streets wordt doorgezet op All For Nothing. Net zo catchy, met ook hier weer het stadion-geluid. Hetzelfde geld eigenlijk voor alle nummers op het album. Nummers die gemaakt lijken te zijn voor de grote festivals en stadions, en die allemaal lekker weg luisteren. Het is niet heel bijzonder of uniek, maar wel goed uitgevoerd. Voor mij mist het echter wel wat spanning. De afwisseling tussen de nummers had groter gekund, waarbij nu alle nummers wel erg op elkaar lijken. Ook is het album wel erg gelikt, waarbij alles precies op de plek zit waar je het verwacht. Handig, praktisch maar daardoor ook voorspelbaar.

Kensington doet dus waar ze goed in zijn. Dit album is dan ook een logisch vervolg op Vultures. Gelikte, grootse nummers die fijn weg luisteren. Perfect geschikt voor op de radio, waar ze dan ook al veelvuldig te horen zijn. Alleen is een heel album wel een beetje te veel van het goede. Iets meer onvoorspelbaarheid zal voor mij geen kwaad kunnen.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Ik zag de limited red vinyl staan en wilde dit toch eens luisteren, ook omdat ze uit mijn statsie Utreg komen. De opener viel mij niet bepaald mee, Streets is toch wel behoorlijk gladde pop. Daarna volgt het betere All For Nothing, waar wat meer rock is te horen. De rest van side A is wel aardig.
Maar dan begint side B van de plaat nog slechter: het ultra-glij-nummer War doet mijn tandglazuur barsten, zeker als je bedenkt dat de titel anders zou doen vermoeden. De rest van side B is weer wel aardig, waarbij Words You Don't Know nog het beste nummer is. Ook de titelsong is best leuk.
Overall dus toch te glad, een bijpassende te galmende productie: nee, dit is niet voor mij weggelegd. Zo klinken ze echt teveel als Kings of Leon wannabies en die maken al jaren geen goede platen meer.

Fijn rock/pop album van wat naar mijn mening de beste Nederlandse rockband van het moment is (hopelijk zie ik even niets over het hoofd). Streets en All for Nothing zijn heerlijke singles; Streets weet meer te pakken, en All for Nothing brengt de echte rockkant van Kensington naar voren. Ook War vind ik aardig, al is die wel wat gladder en had daar wel wat meer rock bijgekunt.
Kensington brengt op dit album een verzameling slimme composities; de nummers zijn catchy, waardoor het minder uitmaakt dat de nummers relatief veel op elkaar lijken. Ik weet m'n aandacht er goed bij te houden, en kan genieten van de fijne rock/pop die Kensington hier uit de hoge hoed tovert.
Misschien niet de origineelste band, maar het klinkt allemaal waanzinnig lekker.
Overigens vind ik ze live ook erg goed, dat levert pluspunten op.
4*

De opener Streets geeft meteen het beste en het slechtste wat deze band in huis heeft prijs: een slim gecomponeerd nummer, uitstekende produktie, mooie doorzeurende eighties-gitaar en een tamelijk onweerstaanbaar refrein, dus wat mij betreft in alle opzichten een ijzersterke popsingle die me echter tegelijkertijd vanwege het schaamteloze stadion-appeal vreselijk tegen de haren in strijkt. Dat gevaar signaleerde ik al bij hun vorige plaat, waar het echter nog werd ondervangen door de sterke nummers en de grote variatie, maar op Rivals lijken vele nummers al met Lowlands en Pinkpop in het achterhoofd geschreven te zijn, want op Streets volgt All for nothing dat ook al om een climax smeekt, en na de eerste refreinregel van Riddles "Where we will go, we'll be lost in the middle" begin ik automatisch "Calling, calling!" te blèren, en dan moet War (dat "doet mijn tandglazuur barsten" zoals west treffend opmerkt) met dat stompzinnige "HEY!" nog komen... Neemt niet weg dat het allemaal weer klinkt als een klok en probleemloos naar binnen glijdt, hetgeen ook ontegenzeggelijk een kwaliteit is, maar een gevaarlijk randje of een onvoorspelbare wending zou een nog veel grótere kwaliteit zijn (en dan bedoel ik niet die er met de haren bijgesleepte laatste twee minuten van Little light).

Geen bijzondere plaat, maar Little Light is prachtig. Words You Don't Know is ook een lekkere track.

Nou, ik kan mij het wel deels vinden met de recensie van 80's man. Een gitaarmelodie uit de hit 'War' lijkt degelijk op 'Call it love' van Poco, die ikzelf als zeven-jarige jongen zo'n beetje op het plein zong van de school, waar ik destijds leerling was. De melodie is inderdaad pakkend.
Daarnaast vind ik 'Little light' verrassend een van de beste nummers op dit album, na deze voor het eerst in zijn geheel te hebben beluisterd

Kensington is toch wel in mijn ogen 1 van de beste NL bands die in het Engels zingen in het rock genre. Lekkere platen die nooit of niet snel vervelen, maar niet echt mijn favoriete klasse en toch wel wat liefjes bij sommige andere bands!

Hun beste album! Het album met ook de meest bekende nummers. Eigenlijk zitten er geen slechte nummers tussen al vind ik Don't Walk Away het minst interessant. De singles blijven nog steeds ontzettend goed.