The Pineapple Thief - Magnolia (2014)

Deze band blijft mooie albums maken, al haalt ook deze plaat niet het niveau van Tightly Unwound, wat mij betreft het tot nu toe beste werkstuk van The Pineapple Thief. De eerste paar songs zijn lekker bombastisch en meeslepend, maar jammergenoeg blijft dat niveau niet constant gehandhaafd. De ingetogen songs zijn weinig memorabel en helaas zijn dat er best veel. Gelukkig staat daar dan wel weer een reeks sterke, meer stevige songs tegenover die wel erg fraai zijn, zoals het prachtig opgebouwde The One You Left To Die.

"I've Led you to this darkened place
and now it's going up in flames"

Met What We Have Sown en Thightly Unwound als favorieten zijn het op die albums vooral de lange nummers die het maken. En eigenlijk geld dat voor het gehele oeuvre. Op de vorige twee albums zijn ze daar langzaam vanaf gestapt (langste nummers lagen rond de 8 á 9 minuten), maar op dit album komt er maar een nummer boven de 5 minuten en dat is maar met een aantal luttele seconden.

Maargoed de muziek, want daar gaat het om, heeft een aardig poppy randje eraan zitten. En toch blijven de prog elementen hoorbaar. Na meerdere (aandachtige) luisterbeurten vallen ze wat meer op en dan niet zozeer in de nummers zelf maar meer in het geheel.
Hetgeen wat dit voor mij allemaal zo mooi maakt is de 'in your face' stijl van de muziek. Waar er op de oudere albums altijd een lange (en prachtige) opbouw werd gebruikt blijven die hier bijna geheel achter wegen. En juist dat maakt dit album zo lekker. We krijgen waar we om vragen, alleen dan in een net wat ander jasje dan verwacht.

muzikaal is het allemaal wat steviger en harder, zonder afbreuk te doen aan het melodieuze wat we gewend zijn. Ook zitten de nummers boordevol met geluiden en instrumenten. Toch krijg ik nergens het gevoel een zogenaamde 'wall of sound' op me af te krijgen. Alles is een perfect geheel.
Waar de nummers tekstueel soms wat zwaar zijn is de muziek dat nergens, hoogstens wat emotioneel maar niet zwaar of dramatisch, sterker nog de muziek heeft een hoopvol karakter. En dat zorgt ervoor dat dit album het gevoel geeft dat het niet uitmaakt hoe erg iets is er altijd nog een sprankje hoop blijft. Echte uitschieters heeft het album niet, maar dat komt alleen maar omdat alle nummers van een constant hoog niveau zijn.

Als groot liefhebber van de langere nummers hoop ik dat ze dat in de toekomst nog weer eens gaan doen (en uit interviews blijkt dat dit zeker tot de mogelijkheden behoort). Maar als ze tot die tijd muziek blijven maken zoals hier dan is dat zeker niet erg. Sterker nog dit album krijgt een gedeelde eerste plaats (samen met What we Have Sown) als beste album van The Pineapple Thief. en verdiend daarmee 4.5*

Mijn kennismaking met 'The Pineapple Thief'. En een erg fijne ontmoeting. Afgelopen dagen het album vaker geluisterd en is inmiddels zelfs kandidaat geworden voor mijn eindlijst 2014. De muziek doet me erg denken aan iets anders, maar kan mijn vinger er nog niet op leggen. Soms neigt het naar 'Ours'. Maar dat is het niet. Ahgrr erg irritant.. Met name bij de titeltrack Magnolia krijg ik zo'n déjà vu gevoel van; 'dit heb ik toch eens eerder gehoord?'. Soms hebben het stemgeluid en de melodieuze zanglijnen wat weg van 'Lost In The Trees'. Is verder geen directe muzikale vergelijking (op de stemmige violen na dan misschien).

Naar aanleiding van Magnolia ga ik zeker andere albums terugluisteren van de band, want wat ik hier beluister vind ik erg fijn. Van wat ik lees zouden de nummers op Magnolia korter zijn dan op voorgaande albums en er wordt gesproken over progressieve muziek. Ik beluister wel een zekere progressieve basis. Het heeft er de elementen van, maar de muziek wordt nergens complex of nodeloos lang uitgerekt. Iets wat me toch regelmatig stoort bij het luisteren van progressieve muziek. 'The Pineapple Thief' heeft - met dit album - niet de drift gehad om te experimenten of iets vernieuwends (in algemene zin) te maken maar zet met 'Magnolia' een heel erg lekker en strak album neer.

Wat me nog opviel. In het tweede nummer 'Alone at Sea' slaat de drummer in de refreinen uit de maat! Of ligt dit aan mij? De band klinkt verder zo retestrak dat het niet bedoeld lijkt om er bewust tegendraadse percussie in te gooien. Maar goed, toch springt de percussie er op deze manier wel lekker uit. Het is niet 'spot on' te zijn maar ook weer niet te ver uit de maat om je er echt aan te storen!? En nu ik dit type hoor ik in het nummer 'The One You Left To Die' ook een a-ritmische percussie die wel duidelijk zo is bedoeld'. Bedoeld tegendraads dus ) Hou ik wel van, maar in 'Alone at Sea' klinkt het wat 'dubieus'.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Pineapple Thief - Magnolia - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Magnolia van The Pineapple Thief zie ik hier en daar opduiken in jaarlijstjes. Ik geef toe dat het vooral obscure jaarlijstjes zijn, maar een jaarlijstje is een jaarlijstje.

Nu heb ik de plaat zelf al een aantal weken of misschien zelfs wel een aantal maanden in huis, maar het was er nog niet van gekomen om er naar te luisteren, waarbij het etiket progrock op de cover vast een rol van betekenis heeft gespeeld.

Progrock is voor mij vooral een jeugdliefde (of jeugdzonde) en als ik er naar moet luisteren beperk ik me bij voorkeur tot de gevestigde namen uit het verre verleden, waardoor Magnolia tot dusver buiten de boot viel.

Dat is om meerdere redenen onterecht. Magnolia is om te beginnen een verrassend sterke plaat die absoluut aandacht verdient en is hiernaast een plaat die niet zo gek veel met progrock te maken heeft, althans niet met de progrock uit het genoemde verre verleden. Op Magnolia zal je tevergeefs zoeken naar songs van vele minuten, naar een aaneenschakeling van onnavolgbare tempowisselingen of naar ellenlange solo’s vol spierballenvertoon.

Op Magnolia maakt The Pineapple Thief voornamelijk redelijk toegankelijke popmuziek met hier en daar een stevige rockimpuls. Het is muziek die hier en daar doet denken aan die van collega Britse bands als Muse en Radiohead of zelfs Coldplay in haar jonge jaren. Het is muziek die vaak sfeervol en ingetogen begint, maar vervolgens incidenteel wordt voorzien van stevige riffs of veel vaker van betoverend mooie intermezzo’s.

Het is de muziek waarmee de genoemde andere Britse bands wereldberoemd zijn geworden en The Pineapple Thief verdient niet anders. Alle songs op Magnolia zijn even aantrekkelijk een aanstekelijk, maar wat zitten ze allemaal ook knap in elkaar.

The Pineapple Thief heeft een rijk verleden in de progrock. Dat hoor je niet direct terug in de songstructuren, die allemaal zijn voorzien van een kop, een staart en betoverend mooie melodieën, maar je hoort het wel wanneer je wat beter naar de muziek van The Pineapple Thief luistert en alle subtiele details naar de oppervlakte tovert. In deze details hoor je wel degelijk invloeden uit de progrock, maar het zijn wel invloeden die zijn meegegaan met de tijd.

Het knappe van Magnolia is dat de twee uitersten, aan de ene kant aardse toegankelijke popsongs en aan de andere kant zweverige invloeden uit de progrock, steeds meer samenvloeien wanneer je de plaat vaker hoort, waardoor The Pineapple Thief met een steeds specialer of zelfs unieker geluid op de proppen komt.

Omdat Magnolia nog steeds in het hokje progrock wordt gepropt, dreigt de plaat tussen wal en schip te belanden. De progrock liefhebber vindt het teveel pop en rock, terwijl de liefhebber van pop en rock bang is voor teveel prog. Magnolia is de perfecte synthese van beiden en is een plaat die inderdaad jaarlijstjeswaardig is, zoals een enkeling inmiddels al heeft geconcludeerd. Zet alle voordelen en verwachtingen overboord en geniet. Ik weet bijna zeker dat Magnolia van The Pineapple Thief niet tegen zal vallen. Erwin Zijleman

Het geluk is aan mijn zijde. Ik hou zowel van pop/postpunk/wave als progressieve rock/metal. Wellicht zijn de songs op dit album stukken minder episch en eenvoudiger van structuur dan het oudere werk. Wat blijft - en dat is een kunst - zijn goedgeschreven, melancholieke, mooie popliedjes en bovenal altijd herkenbaar als... juist ja!

Als dit 'schooljongensdagboekromantiek' zou zijn, doe mij dan toch maar mooi de hele reeks!

Trouwens... ik ben al hard op weg.