The Pineapple Thief - Magnolia (2014)

Altijd iets om naar uit te kijken, een nieuwe TPT! Al ken ik All The Wars nog stééds niet zo goed, moet ik snel verandering in brengen.

Ah... ik verwacht niet echt een terugkeer naar de vorm van Tightly Unwound en eerder, maar toch maar even een bescheiden mental note.

Een instrumentale edit (dus korter dan wat op plaat zal staan?) van de titeltrack werd op 3 juli reeds vrijgegeven, maar ik ontdek ze nu pas: The Pineapple Thief - Magnolia (instrumental edit) (EXCLUSIVE PROMO 2014) - YouTube

Wel korte nummers allemaal. Ben benieuwd wat ze ons dit keer brengen. Met Tightly Unwound werd ik best enthousiast, laten we hopen dat het goed vervolg is.

Hier vind je de titeltrack in volle lengte zoals op deze pagina vermeld (4 minuten). Moet je gewoon je e-mailadres voor ingeven via Burning Shed. Op Youtube vind je een single edit van een drietal minuten.

Bij de download krijg ik niet het titelnummer maar het openingsnummer Simple As That.
En ik moet zeggen..ik vind het echt goed en heel anders dan die nummertjes op All The Wars. Vooral die samenzang. Wel wat poppy misschien maar beter dan alleen de stem van Bruce. Na tig CD`s heb ik het wel een beetje gehad met dat monotone geluid.

Als de hele cd zo is dan verplaats ik persoonlijk het concert van de Boerderij naar het Ziggo Dome.
Heeft het volk dan nog niet genoeg dan volgt een dag later een tweede concert.

Oeps, my bad, dat bedoelde ik ook. Openingstrack, niet titeltrack

Volledige albumstream! EXCLUSIVE: stream the new Pineapple Thief album - Classic Rock - classicrock.teamrock.com

Afsluiter 'Bond' is de Pineapple Thief waar ik geen genoeg van krijgen. Ze hebben na een handvol middelmatige platen weer een goed album gemaakt.

Dit is een zeer genietbare cd! Bij vlagen stevig, zonder dat het naar metal neigt. Een soort kruising tussen Porcupine Tree en Alter Bridge (met wat fantasie, toegegeven). Rustige, dromerige passages wisselt de band af met stevig gitaarwerk. De afwisseling zorgt voor het vasthouden van de spanning, nergens zakt het album in. Tot het einde toe bleef ik geboeid luisteren, en dat is niet elke band gegeven.

Mooi, hele mooie plaat hebben ze weer afgeleverd, iets rustiger dan de vorige heb ik het idee. Maar deze doet zeker niet onder die. Deze staat nog wel een tijdje op repeat vrees ik zo.

Hier is de LP ook eergisteren in de bus beland. Heerlijk dat ronddraaien op de draaitafel toch Eerste indruk: bijzonder degelijk album. Alles dringt nog niet meteen door op het eerste gehoor, maar die twee laatste tracks zijn alvast bloedmooi. Ook de titeltrack is prachtig. Zo hoor ik mijn TPT het liefst, zoals snarf349 al zei
Ik heb de indruk dat het kwartje sneller valt of zal vallen dan bij voorganger All The Wars.

Fantastisch album! Klopt van begin tot einde. Mooie stem, veel afwisseling in de nummers en een geweldige sfeer. Toppers zijn Magnolia, Seasons past, Bond en A loneliness. Komt mijn top 10 voor 2014 binnen en zal er niet meer uitgaan! 4.5 sterren!!

Fantastische plaat! Ben benieuwd hoe dit later dit jaar in W2 live gaat klinken. En bij de vinyl versie krijg je er nog een gratis download bij.

Wat een fijn album. Een stukje toegankelijker dan de voorganger, die ik ook al verre van onverdienstelijk vond. Het knalt meteen de speakers uit (of heeft dat met de volumeknop te maken? ) en het zijn goed opgebouwde nummers, die de spanning en aandacht goed weten vast te houden. Het titelnummer en Senegal of Fear zijn voorlopig favorieten, maar slechte of zelfs minder goede nummers staan er niet op. Ik begin met een dikke 4* na drie luisterbeurten en dat zegt veel. Ik denk dat dit album met Tightly Unwound de concurrentie aan zal gaan voor hun beste album.

De eerste luisterbeurt klonk erg lekker, het is allemaal wat zwaarder dan de vorige. Wel zitten er een aantal stukken in die zo van het vorige album kunnen komen. Zoals het er nu uitziet komt dit in het eindjaars lijstje terecht.

Dat zou nog eens een titel zijn!

Ik bedoelde natuurlijk Sense of Fear. Lang leve de woordenboekfunctie op je mobiel Nou lijkt Senegal me ook best eng...

Wat een fantastische plaat is dit geworden zeg.

Na 'Variations on a Dream' viel me eigenlijk ieder plaat toch wel weer tegen.
Alleen 'Tightly Unwound' kwam nog redelijk in de buurt, maar met deze plaat overtreffen ze zichzelf.

Toch maar de volle mep nu, omdat na een luisterbeurt on 25 er nog steeds groei in deze plaat zit.
Ook de bonustracks zijn fantastisch.

Plaat van het jaar?

Erg mooi album. Heel sfeervol en best mellow. Ik ken alleen Tightly Unwound en die kent toch wat hardere stukken. Ik mis de hardere stukken overigens niet. Zo'n nummer als Coming Home heeft zo'n mooie onderhuidse spanning.

TPT wordt vaak in het hokje prog rock geplaatst maar eigenlijk valt het progressieve wel mee. Het is gewoon erg mooi opgebouwde en gearrangeerde rock.

Wat een prachtig album is dit zeg! In dit geval is het artwork een goede indicatie voor de kwaliteit van de muziek. Het ene nummer is nog mooier dan het andere, zodat het vrijwel onmogelijk is om favorieten te kiezen.

Klein minpuntje misschien dat de band soms in de hardere stukken klinkt als 'generiek hard', maar voor de rest: prachtige melodieën en orkestrale arrangementen. Ben wel benieuwd of de albums met langere nummers ook zo goed bevallen.

Juist de langere nummers van The Pineapple Thief weten altijd indruk op mij te maken. Op alle albums steekt m.i. het langste nummer er altijd met kop en schouders bovenuit: Remember Us, What Have We Sown, Too Much to Lose en natuurlijk mijn all-time favoriet Reaching Out.

Stiekem is dat ook wel hetgeen wat ik op dit album een beetje mis, een echte epic. Maar om daar een definitief oordeel over te vellen zal ik deze eerst nog wat vaker moeten draaien en wellicht hun optreden in de Boerderij moeten afwachten.

Deze band blijft mooie albums maken, al haalt ook deze plaat niet het niveau van Tightly Unwound, wat mij betreft het tot nu toe beste werkstuk van The Pineapple Thief. De eerste paar songs zijn lekker bombastisch en meeslepend, maar jammergenoeg blijft dat niveau niet constant gehandhaafd. De ingetogen songs zijn weinig memorabel en helaas zijn dat er best veel. Gelukkig staat daar dan wel weer een reeks sterke, meer stevige songs tegenover die wel erg fraai zijn, zoals het prachtig opgebouwde The One You Left To Die.

Goede plaat met veel sterke nummers. Mooie sfeer die wordt neergezet. Goed spel ook. Gaat nog groeien deze plaat. Op zeker.

Ben net eindelijk toegekomen aan het lezen van de laatste iOPages, toch één van mijn favoriete muziekbladen. Maar heb me wel verbaasd over de recensie van dit prachtige album daar. Was duidelijk niet van Mindscapes, want de recensie was erg zuinigjes. Waar de recensent het heeft over niets verrassends, gebrek aan creativiteit en geen ontwikkeling, en de vergelijking maakt met Someone Here is Missing (wat mij betreft zeker geen topper in hun oeuvre), wordt dit album voor mij nog met iedere luisterbeurt beter.
Ik vind juist wel verrassing zitten in de composities, meer diepgang in dit album zitten, mede door de vele tempowisselingen en kracht in de instrumentale stukken. Het is echt een duidelijke stap vooruit en vergelijkbaar met Tightly Unwound qua kwaliteit.
Toch mooi hoe verschillend je tegen hetzelfde album aan kan kijken.

Mijn eerste kennismaking met deze band, en tot nu toe heb ik daar geen spijt van. Ik begin met een voorzichtige 3,5, er is nog veel te ontdekken dus hij kan nog stijgen.

"I've Led you to this darkened place
and now it's going up in flames"

Met What We Have Sown en Thightly Unwound als favorieten zijn het op die albums vooral de lange nummers die het maken. En eigenlijk geld dat voor het gehele oeuvre. Op de vorige twee albums zijn ze daar langzaam vanaf gestapt (langste nummers lagen rond de 8 á 9 minuten), maar op dit album komt er maar een nummer boven de 5 minuten en dat is maar met een aantal luttele seconden.

Maargoed de muziek, want daar gaat het om, heeft een aardig poppy randje eraan zitten. En toch blijven de prog elementen hoorbaar. Na meerdere (aandachtige) luisterbeurten vallen ze wat meer op en dan niet zozeer in de nummers zelf maar meer in het geheel.
Hetgeen wat dit voor mij allemaal zo mooi maakt is de 'in your face' stijl van de muziek. Waar er op de oudere albums altijd een lange (en prachtige) opbouw werd gebruikt blijven die hier bijna geheel achter wegen. En juist dat maakt dit album zo lekker. We krijgen waar we om vragen, alleen dan in een net wat ander jasje dan verwacht.

muzikaal is het allemaal wat steviger en harder, zonder afbreuk te doen aan het melodieuze wat we gewend zijn. Ook zitten de nummers boordevol met geluiden en instrumenten. Toch krijg ik nergens het gevoel een zogenaamde 'wall of sound' op me af te krijgen. Alles is een perfect geheel.
Waar de nummers tekstueel soms wat zwaar zijn is de muziek dat nergens, hoogstens wat emotioneel maar niet zwaar of dramatisch, sterker nog de muziek heeft een hoopvol karakter. En dat zorgt ervoor dat dit album het gevoel geeft dat het niet uitmaakt hoe erg iets is er altijd nog een sprankje hoop blijft. Echte uitschieters heeft het album niet, maar dat komt alleen maar omdat alle nummers van een constant hoog niveau zijn.

Als groot liefhebber van de langere nummers hoop ik dat ze dat in de toekomst nog weer eens gaan doen (en uit interviews blijkt dat dit zeker tot de mogelijkheden behoort). Maar als ze tot die tijd muziek blijven maken zoals hier dan is dat zeker niet erg. Sterker nog dit album krijgt een gedeelde eerste plaats (samen met What we Have Sown) als beste album van The Pineapple Thief. en verdiend daarmee 4.5*

Als ik zo naar de songs luister en de teksten hoor dan lijkt het hele album op 1 song. Volgens mij wordt er namelijk een verhaal vertelt. Concept?

Ik heb er nog niet echt een concept in kunnen vinden. Maar ze staan erom bekend om vooral dingen uit het leven, zoals dood, geboorte, verlies van een dierbare en dergelijke te zingen. Dus heel gek is het niet als je hier zo'n concept uithaalt. Maar wat voor verhaal haal je hieruit dan?

Een liefdesverhaal. De eerste twee songs zijn de start van een heftige liefde, daarna de breuk, daarna verlies, daarna wil hij haar terug. Zoiets hoor ik er wel in heb nog niet helemaal doorgrond.

Album groeit nogsteeds bij mij, heerlijke kennismaking met deze band!