Kayak - Royal Bed Bouncer (1975)

Helemaal waar, vergeten pareltjes. We moeten er met enige regelmaat toch aandacht aan besteden.

Hoezo


?

Ik vind Werner een betere zanger dan Reekers durf ik rustig te zeggen. Hij bracht met zijn scherpere stem meer spanning en sensatie en was vocaal een prima tegenwicht tegen alle mooie symfonische geluiden. Zijn stem pastte er helemaal bij tot er in '78 de rare beslissing kwam dat hij (op eigen verzoek) ging drummen en er een aparte zanger met Reekers moest worden aangetrokken.

Dus daarom:


Ik had het niet beter kunnen zeggen

Eén keer keert Werner terug, op Close to the fire (2000). Gelijk weer een schot in de roos, muzikaal en vocaal.

Volledig met eens Musician

Here Today en Forever zijn geweldig. Max Op en Top.

Inderdaad, alleen heeft het ze geen windeieren gelegd. (Hoewel ik vind dat C.L. Schouten best behoorlijk zit te drummen op Starlight Dancer. Zij aanslag was ook wat lichter dan die van Pim.)
Echter, ik weet niet wat het is, maar het lijkt steeds of de verhouding Ton-Max wat moeilijker lag dan Ton-Edward. Heb altijd het gevoel gehad dat er wat meer speelde dan wij weten.

Ja, dat gevoel heb ik ook een beetje. Edward was aanvankelijk toch een Kayak groupie die later goed bleek te kunnen zingen?

Werner was vanaf de oorsprong een origineel lid van de band en gedroeg zich dan ook zo. Hij was de zanger dus ook nog eens de blikvanger. Misschien dat de meer introverte Ton Scherpenzeel dat met enige lede ogen aanzag.

Per slot van rekening verdiende Scherpenzeel ook meer credits voor het groepsgeluid en het merendeel van de composities niet te vergeten.

Maar dat soort scherpslijperij en onderlinge wedijver leidt over het algemeen wel tot de beste resultaten, kijk om je heen naar alle oude bands. Edward Reekers lijkt mij meer van het type "ik doe wat je zegt". En dat is wel handig voor Scherpenzeel maar geeft te weinig strijd en discussie.

Op Starlight Dancer staan ook de eerste paar ''solonummers'' van Max. Op gegeven moment betrok hij Rick v.d. Linden bij zijn composities en waarschijnlijk heeft Ton dat als toenmalige ''bandleider'' wat in het vaarwater gezeten. Tja, vervolgens geeft Max te kennen dat hij zijn oorspronkelijke vak als slagwerker weer wil uitoefenen. Op zich zou dat geen probleem hoeven te zijn want zijn naar mijn gevoel grote inspiratiebron Phil Collins deed het tenslotte allebei. Momenteel werkt Max samen met Johan Slager in diens studio heb ik begrepen. Ook die is helaas niet meer teruggekeerd.

.
Motown hits?

Iets minder erg. Popkoren en bluesrockhobbybandjes.

Ik kwam diit album tegen in een uithoek van de lokale platenzaak. Nieuw schijfje, kapot doosje: 5 euro. Toch wel een bijzonder koopje geloof ik. Op Amazon.com gaat het ding tweedehands voor meer dan 100 dollar de deur uit. Het gaat om de CD-versie uit 1994 op het Pseudonym-label met de vele bonustracks. Mooi terughoudend geremasterd met behoud van het oorspronkelijke geluid.

Ooit had ik het album op vinyl. Zeker 30 jaar niet meer gehoord en meteen herkenning. Gek is dat, ieder riedeltje ken ik nog. En riedeltjes zijn er genoeg. Het werk leunt nog sterk op Yes en de klassieke invloeden van de conservatorium-geschoolde muzikanten, met name Ton Scherpenzeel. Spitsvondig, met veel tempowisselingen, soms op het bizarre af, zeer melodieus, maar geen makkelijke deuntjes. Hier en daar is er een rustmoment zoals in Life Of Gold en de engelenzang van Patricia Paay in Patricia Anglaia, wat duidelijk de zwakke plek in de schijf is.

Ik kan dit tijdgebonden album niet in alle opzichten meer volgen. Het is allemaal een beetje te bedacht en gekunsteld. Ook tekstueel valt er wat op af te dingen. En het mist een belangrijk element: soul, of noem het groove. Nou ja, dat is ook teveel gevraagd van Kayak. De werelden van de blues, soul en progressieve rock waren in die tijd nog strikt gescheiden. We komen uit Nederland, niet uit de VS. Maar een beetje kruisbestuiving had geen kwaad gekund. Alquin en Solution, lukte het wel en ook Earth&Fire ging die kant op, hoewel later met catastrofale gevolgen.

Met de bonustracks is iets geks aan de hand. De samenstellers vonden het kennelijk nodig nog even de B-kantjes en minder bekende nummers van See See The Sun en Kayak II erachteraan te zetten om de 75 minuten vol te maken. Waarschijnlijk met de gedachte dat deze eerste albums niet meer op CD zouden verschijnen. (Er is inmiddels net een nieuwe uitgave verschenen van See See The Sun op het Esoteric-label. Zal ook prima klinken, verwacht ik)

Uniek materiaal, vooral het grappige Give It A Name en de demo van Bulldozer. De nummers van See See The Sun kende ik ook nog. Destijds hadden mijn zus en ik platen geruild. Zij nam See See The Sun, ik kreeg Deep Purple In Rock. Nadat zij in 1977 het huis uit ging, heb ik de plaat niet meer gehoord. Nu, 35 jaar later ken ik het dromerige Lovely Luna nog van A tot Z. Toch wel indruk gemaakt.

De titeltrack Royal Bed Bouncer was ooit de begintune van de O-show: een programma van Theo Stokkink op Hilversum 3. Wie kent dat nog?

Dit album zal naar verwachting rond november ook op het Esoteric label verschijnen. Met de overbodige bonusmeuk zal het dan wel gedaan zijn naar ik aanneem. Het schijnt trouwens aan de onwetendheid bij EMI te liggen die gemakshalve alle mastertapes van Kayak vrijgaf die ze nog hadden liggen. Zo zijn de 'bonustracks' dus min of meer per abuis op de Pseudonym versie van RBB terechtgekomen. SSTS en Kayak II waren overigens al eerder door hetzelfde Pseudonym uitgebracht, daarna lange tijd niet meer in de handel, en beide onlangs ook door Esoteric weer opnieuw opgepoetst.

Ik ben toch wel erg blij met je als tipgever!

Ik heb wel een wat oudere cd (Kayak Original hits van Disky) met heel veel nummers van See see the sun en Kayak 2 maar die albums zelf ontbraken nog aan mijn geluk. Vooral omdat beide albums ook nagenoeg niet waren te vinden.
Kon ze gelijk kopen via Amazon dus dat is dan ook al weer rond

Kan ik de leden van Kayak bij het komende concert tenminste recht in de ogen kijken.



Heel herkenbaar. Kip/ei vraag: ligt het aan de muziek van toen of aan ons? Vroeger draaide je een nieuwe LP (natuurlijk veel minder te besteden) ook veel vaker dan nu een nieuwe cd. Daar kan het ook nog aan liggen.
Daar staat tegenover dat Kayak ijzersterke nummers schreef die bovendien ook nog eens als typisch Kayak klonken. De beginseconden van If this is your welcome? Chance for a lifetime? Kayak is als band direct aan te wijzen.

Toch knap.

Ja, uniek geluid, ik verhoog toch maar met een halve ster. Vijf is net te veel, vanwege de genoemde bezwaren.

De plaat draaide ik grijs inderdaad. Zo kreeg ik in 1973 Focus At The Rainbow. Nog zo'n nederrockmonument. Ook die kan ik nog dromen. Ook de kleine foutjes van Akkerman. Eigenlijk hoef ik die niet meer op CD. Zit al muurvast in de grijze cellen gebakken. Ja, we waren nog jong en je was blij met elke plaat. Naast Deep Purple in Rock (Child In Time kan ik niet meer horen) had ik ook nog Ekseption met hun eerste verzamelelpee en een singeltje van Procol Harum's Grand Hotel. Ook finaal versleten. Tsja ...

Wij zijn van hetzelfde geboortejaar en zelfs maand, dus dat wordt nog elkaar vaak tegenkomen.
Met enige nuance verschillen in de verhalen, zo ruil ik qua oude ervaringen Focus At the Rainbow in voor Focus III, maar voor de rest komen we een heel eind...

We verschillen drie dagen in leeftijd, zie ik. Van de Q&Q-generatie, zeg maar. En daar hoort ook zeker Focus bij. Ik ga nog eens kijken naar Focus III.

Nog even een vraagje aan de kenners:

In het CD-boekje van de Pseudonym-uitgave staat in het rijtje engineers ook de naam van Alan Parsons. Wie weet daar meer van? Als het dezelfde AP is, moet dat een hele eer geweest zijn .... Voor dhr. Parsons, wel te verstaan.

Ik ga het album weer steeds beter vinden. Is mijn smaak toch niet zoveel veranderd.

Als ik het uit mijn hoofd doe: dat heb ik inderdaad ook gelezen.

Maar volgens mij was de 'touch' die Alan Parsons nog heeft gedaan in een studio in Engeland op een Kayak album van toepassing op het eerste album. Dan wordt het jaar 1972 interessant.
Kayak zou gaan debuteren en Alan Parsons was nog niet gestart met The Dark Side of the Moon van Pink floyd. Ook Pilot, John Miles en The Alan Parsons Project waren nog ver weg.

Heel erg bekend was hij nog niet. Dus dan mag hij ook bijna een debutant worden genoemd, bij wijze van spreken. En dan kun je elkaar natuurlijk per ongeluk wel treffen.

Wie dan vereerd moet zijn met wie is dan haast nog niet te beantwoorden. Maar nu je begint met mijmeren daarover: wellicht had Parsons bij de reïncarnatie van Kayak in de 21e eeuw een aardige productionele bijdrage kunnen leveren. Ik ben alleen bang dat het prijskaartje van Parsons buiten de begroting van elk Kayak album zal hebben gelegen...

Interessant. De toevoeging van Alan Parsons bij het rijtje engineers kan inderdaad ook slaan op de bonustracks, waaronder materiaal uit 1972.

Veel productionele inbreng is niet te verwachten, maar Parsons zal ongetwijfeld toen ook al een goede knoppenschuiver geweest zijn, met twee prima oren.

Ja, dat prijskaartje. Kayak heeft nogal moeten sappelen om de recente albums uitgebracht te krijgen. Grootmoedige EMI-bazen zijn er niet meer.

De te verschijnen Esoteric uitgave van RBB zal geen bonustracks bevatten waardoor men het aardige instrumentaaltje 'Bulldozer' gaat missen dat wel de Pseudonym versie siert. Dit was ooit een singlekandidaat maar werd aan de kant geschoven ten gunste van Chance For A Lifetime. En terecht.

Esoteric is verder prima bezig maar laat in dit geval helaas een relevante bonustrack achterwege die nu alleen nog op een niet meer leverbare cd staat.

Sterker nog, als ze de volledige versie (en niet de demo van de Pseudonym versie) erop hadden gezet was het helemaal een must.

Ik heb de Pseudonym versie van Royal Red Bouncer volledig en hard afgedraaid, maar ik hoor eigenlijk geen enkele aanleiding deze te vervangen door een nieuwe van Esoteric.

Bluebird heeft het over Bulldozer maar alle acht de bonustracks vind ik prima. RBB lijkt er wel een dubbel cd mee! En ten slotte: lang leve zanger Max Werner . RBB en opvolger The Last Encore zijn toch wel zijn finest hours bij Kayak...

Alle acht de bonustracks zijn alleen een beetje dubbelop en al te vinden op jouw onlangs aangeschafte eerste twee albums van Kayak. Maar verder heb je helemaal gelijk, de Esoteric uitgave is op dit moment alleen interessant voor wie de Pseudonym editie gemist heeft.

Jawel, maar Royal Bed Bouncer had ik eerder.

Ik begrijp overigens niet dat Kayak zoveel nummers had liggen uit hun hun eerste 10 jaar waar in die tijd of vlak daarna officieel niets mee is gebeurd. Blijkbaar nooit de behoefte gehad om er een mooie compilatie van te maken, terwijl het werk toch zeer acceptabel is. Misschien alleen wat onsamenhangend. Pas in het late cd-tijdperk worden ze dan als bonustracks toegevoegd.

Op de Kayak website is nu een cd single te bestellen met daarop een track van het nieuwe Cleopatra conceptalbum en een 10 minuten durend nummer dat nooit op plaat is verschenen. Dit nummer dat in het prille begin wel live werd gespeeld en tevens het langste is wat ze ooit hebben opgenomen heet Symmetry. Het is nagenoeg een kopie van het vroege Yes geluid.

Met Max op vocalen? En dan ook nog eens het geluid van de oude Yes..... Het is wel een verkoopmethode, natuurlijk. Alleen ben ik niet meer zo op zoek naar singles. Ik zal eens kijken op de site.

Ja, met Max en Pim op zang. Best een curiosum aangezien dat het langste Kayak nummer ooit is maar nooit geschikt danwel goed bevonden om op de plaat te zetten en tot voor kort dus volslagen onbekend bij het grote publiek. Alleen nu op die EP te verkrijgen in een opgepoetste versie.

Fragmentje:


http://www.kayakonline.nl/home_files/symmetrypreview.mp3

Minder succes dan met "Phantom of the Night", maar dit album is in haar geheel sterker. De nummers zijn minder commercieel en beter van opbouw dah het naar poppy achtig neigende album PhOfThNight

Heb jij de nieuwe uitgave op het Esoteric label? En zo ja, hoe klinkt die? Ben erg benieuwd.

Nee de gewone cd versie van Royal Red Bouncer (vond ik al goed klinken)

Mijn favoriete Kayakalbum en zelfs nr7 in mijn top10-albums. Er zit een energie en muzikaliteit van de band en geweldige zang van Max Werner in. Life Of Gold is een nummer die gedraaid wordt, mocht ik kassiewijle zijn. Hoewel de heer Scherpenzeel het nummer wellicht totaal anders bedoelt, interpreteer ik het als....hoe donker situaties mogen lijken. Er is altijd a Life Of Gold. Er verschijnt een volgende dag met nieuwe kansen... Toen Classic Albums dit album onder de loep nam zong Max het ook al zo mooi. Verdere hoogtepunten? Euh...nummers 1 en 3 t/m 10.

Het beste album van 'onze' Kayak, dat vind ik ook wel. Even diep nadenken nu ... euh, ja, Said No Word is het beste nummer en juffrouw Paay (nog niet zo blond toen als nu) zingt best aardig Patricia Anglaia vol, al was het een commercial, maar dat is dan toch de zwakke plek in het album. Al met al wel een plaat om trots op te zijn.

Overigens hoop ik dat edje1969 nog lang in levende staat mag genieten van Life Of Gold. De tekst betekent volgens mij inderdaad zoiets als licht aan het eind van de tunnel. Alles vergaat, je wereld stort in, maar dat Life Of Gold blijft. Het lijkt wel wat religieus maar het eindigt heel aards en tastbaar:
Many a morning you'll wake up and find
That it's right
Only you by me side
Needing me, say you do,
Let me see you through
Inderdaad, zonder een geliefde aan je zij is zo'n gouden leven niet zo aantrekkelijk.

Mijn favoriete Kayak album. Al de albums voordat ze van zanger verwisselde vind ik prachtig.
Kayak zonder Max Werner op zang is geen Kayak voor mij.
Maar hoe dan ook werden ze vanaf het Phantom album een stuk meer toegankelijker voor het grote publiek, dat was voor mij de reden om toen af te haken.

Dank voor de tip van " Symmetry" Luister nu via Spotify.