Simon and Garfunkel - The Concert in Central Park (1982)

Twee goede artiesten, een stapel mooie nummers, maar zo slecht uitgewerkt! Het moet je smaak zijn, maar dat laaaangzame gezang zonder enige mooie muziek op de achtergrond vind ik echt niks. Helaas...

Mooie plaat deze "comeback" toen van Tom& Jerry.

O ja, Tom & Jerry zo wilden ze zich origineel gaan noemen, gelukkig werd het Simon & Garfunkel.

Mooie liveregistratie, met heel wat solowerk van Paul Simon wat ertussen is geslopen en de plaat toch weer sterker maakt.

4 stars guys ! ****

Bestaat ook een dvd versie van die ik toch verkies, ik ben nogal visueel ingesteld, vandaar!

Fantastisch concert van twee fantastische zangers en inderdaad verkies ik ook de dvd boven de cd.
Ben ook behoorlijk visueel ingesteld

Uit sentimentele overwegingen een 3.5 zeker niet een goede live registratie vind ik, maar wat een hype zeg! Gans alle babyboomers op hun kop.

Moet toch zeggen dat the sounds of silence me altij weer kippenvel bezorgt, zeker als het publiek zo begint te gillen en schreeuwen bij de eerste tonen!

Bridge over troubled water vond ik als studio-single nooit zo spannend maar deze live-uitvoering is werkelijk geweldig. Met name in het laatste stuk waarin Art Garfunkel met zijn stem voluit gaat. Je voelt de de spanning bij de lange hoge noot. Kippevel.

Eigenlijk staan hier alleen maar topnummers op en het is natuurlijk fantastisch om deze nummers in het Central park te bespelen.
Mijn favoriete nummers:
1-late in the evening
2-Sound of silence
3-the boxer
4-bridge over troubled water (fantastische Art Garfunkel)

DIt is zooo mooi! Absoluut hoogtepunt van samenzang. Die twee stemmen worden gewoon één. Erg sfeervol ook en veel mooiere uitvoeringen dan op hun studio platen die ik meestal nogal gedateerd, te snel en niet mooi geproduceerd vind. Van begin tot eind een aaneenschakeling van hoogtepunten.

Op de dvd versie staat trouwens ook nog het toen net nieuwe nummer The Late Great Johnny Ace. Waarschijnlijk niet op de lp/cd vanwege de man die tegen het eind van het nummer het podium opkomt en Paul bijna aanvliegt. Paul ontwijkt 'm nog net en de song hapert even. Bizarre situatie, maar wat een mooie song ook.

En dan die 3 laatste songs hè, alleen een gitaar en die twee stemmen... Oef!

Met recht één van m'n favoriete albums!

Een sfeervol en symphatiek optreden, gemoedelijk en heerlijk om te luisteren op een mooie lentedag. Toch goed hoor, die twee stemmen bij elkaar. Dat is toch echt de meerwaarde geweest van die Garfunkel. Qua inbreng van nummers, getuige de uitvoeringen op dit album, is dat van generlei waarde. Paul de componist grand prestige en Art als het zingende nachtegaaltje.
Alleen op Heart in New York is er even een lichtje op Art, zoals hij het zelf ook al benoemd...het enige nummer tijdens dit concert dat geen Simon nummer is. Wel een mooi nummer.

Mij spreken vooral de rustige en ingetogen nummers aan. De up-tempo nummers komen m.i niet altijd even goed tot zijn recht.
Maar edoch genoeg moois om van te genieten. Leuke aanwinst op lp van de rommelmarkt jl.

Prachtige cd van hun live optreden in Central Park. Staat ook regelmatig bij mijn moeder op, als ik wel eens onverwacht binnenwip. En mijn moeder is 73, forever young, zullen we maar zeggen. Ik hoop dat ze dat op deze manier nog lang mag blijven.

Een opmerkelijk comeback concert van 2 Old Friends , die eigenlijk helemaal niet zulke goede vrienden meer waren , maar Central Parc was even het paradijs op aarde die gedenkwaardige 19 September 1981 .
Alle hits komen voorbij , er is wat Art Garfunkel solowerk en ook Paul Simon laat wat solosongs voorbij komen . In feite maakt dat weinig verschil , want zodra die twee samen gaan zingen zou het niet eens vreemd zijn als het onder de S&G vlag uitgekomen zou zijn .
De stemmen zijn hier prachtig , kleurrijk en zelfs gerijpter . De band speelt routineus en volgens het boekje maar klinkt hedendage zelfs wat oubollig .
Maar de meeste liedjes blijven van een verbazendwekkende schoonheid .
Hoogtepunt vind ik eigenlijk als het duo met enkel de stemmen en de acoustische gitaar van Simon , naar het einde toe werkt , zeg maar van Old Friends t/m The Sound Of Silence .
Met deze troubadour stijl begon het allemaal voor hun , en hier weten zij ook echt de emotie los te maken . Puur en passioneel .
In ''82'' gingen het gelouterde tweetal weer op tour , maar er bleek toch nog veel oud zeer te zijn . Dit weten zij overigens perfect te verbloemen als je de dvd van dit concert bekijkt .

Dit is echt een heerlijk muziek DVD. Vrijwel al van hun beste werk gecombineerd op een schijfje! Met name Late In The Evening, The Sound of Silence, Slip Sliding Away en America klinken fantastisch als het geluid op zijn hardst staat. Ik geef het dan ook een ruime 4,5 ster!

Gisteren de DVD gekeken, heel erg mooi. Simon & Garfunkel zongen hier nog net zo goed als voorheen. Scarborough Fair en Bridge over Troubled Water zijn nog beter dan de studio-versies, en zijn hier de hoogtepunten voor mij.

Raar gedoe met die gast die het podium opkwam trouwens. Pa zei dat dat gewoon gespeeld was, maar ik zie op Internet dat het echt was.

Still Crazy After All These Years vind ik een beetje te zwijmelend en verder zijn de andere nummers die ze ook niet met z'n tweeën zingen ietsjes minder.

Aan de reactie van Simon te zien lijkt het me niet gespeeld of hij is ook een zeer goede acteur. Geweldig live album toch ben ik een groter fan van het hieropvolgende Live in Central Park Concert. Niettemin een bescheiden... 5.0. Sfeer, band Paul en ook Art Garfunkel zijn fantastisch hier.

Als je van live concerten houdt mag deze niet ontbreken in je collectie. Ben niet zo gek op beide artiesten maar deze 2 samen maakten er een mooie avond van in New York daarom een dikke 4,5 !!

Dit stond heel vaak op vroeger thuis. Heeft bij mij de liefde voor muziek aangewakkerd. Vanaf A heart in New York ben ik echt wakker. Schitterende samenzang, goede arrangementen en helemaal live. Superplaat!

De onverwachte reunie van dit zwijmelduo, 11 jaar na Bridge over troubled water staan ze plots in de zomer van 1981 in central park New York, en blijken niets aan kracht te hebben ingeboed. Simon & Garfunkel staan erbij alsof ze nooit uit elkaar zijn gegaan. Natuurlijk zijn de meeste nummers van Paul Simon en zitten er ook een paar solo nummers van beide heren tussen, maar die worden op de ouderwetste Simon & Garfunkel wijze uitgevoerd en klinken daardoor beter als de orginele solo nummers. Hele sfeervolle registratie. Helaas ging de voor 1983 geplande studioplaat Heart and bones niet door, aan het eind van de tour die volgde op dit concert hadden de heren alweer de grootste ruzie waarna het nooit meer tot een studio plaat is gekomen.

Zojuist op LP gekocht en ik ben het nu aan het beluisteren. Klinkt tot nu toe erg goed. 500.000 man waren er toen aanwezig volgens de info op de hoes, maar dat is gelukkig niet terug te horen, tijdens de mooie ingetogen nummers is het muisstil en heb je soms zelfs bijna het gevoel dat je naar een studio album aan het luisteren bent. De nummers worden namelijk erg sterk gespeeld.

Wat laat vooral Steve Gadd weer van zich horen . Fantastisch drumwerk hier . Volkomen in functie van het geheel , maar ondertussen met een sublieme feel en groove gebracht .

Helemaal eens. Zelfs wanneer Gadd alleen de maat op zijn bassdrum speelt boeit het nog. Ook toetsenist Richard Tee valt hier op, zijn groovy stijl geeft sommige nummers iets extra's. Magisch concert, één van mijn favoriete platen.

The Sound of Silence: The Boxer: Gehele plaat:

Jammer van het ontbreken van de nummer 1 hit El Condor Pasa maar verder erg goed gezongen .Prachtig om zo nu en dan de dvd te bekijken die ik boven de cd verkies .
4 sterren.

Je moet ze horen als ze zingen; "and in the naked light i saw, tenthousend people maybe more"
Dan laten ze even weten dat het er daar op dat moment iets meer zijn (500.000 "slechts")
Echt kippenvel.

Heb nu de lp opstaan. Prachtig hoor! Heb het destijds (net) niet bewust meegemaakt maar m'n ouders zorgden ervoor dat ik deze opnames vaak hoorde
Wat een rits klassiekers hebben deze mannen toch op hun repertoire staan! Sta je (ik althans niet) niet vaak bij stil maar je kunt bijna elk nummer moeiteloos meezingen. Wel mooi trouwens dat ze middels Wake up little Suzie een eerbetoon inbouwen voor hun voorbeelden; The Everly Brothers. Die ik overigens nog net ietsje beter vind als het op samenzang aankomt maar soit.

man oh man. Dit album was destijds bij ons in de buurt een hit onder de ouders. Je kon nergens binnen komen zonder dat dit album op stond. ook ik werd ermee besmet en kreeg een cassettebandje van een van de ouders, maar echt veel gedraaid heb ik hem niet, omdat ik hem toch al overal hoorde. en om nu te zeggen dat ik er kapot van was: "Nee"niet echt. Later nog eens de albums Sounds of Silence en Bridge over troubled water aangeschaft, maar daar laat ik het toch maar bij.

Ik verkies de dvd ook boven de cd. Het geeft een mooiere sfeerimpressie. Dat The Late Great Johnny Ace en Late In The Evening reprise ontbreken is jammer, maar zo goed vind ik The Late Great Johnny Ace niet.
Ik vind het echt een prachtig en ontroerend concert. Ook schitterend hoe Art April Come She Will zingt. Ik was 4 toen deze heren in Central Park zongen, dus ik had er nooit bij kunnen zijn. Maar als ik de dvd bekijk, zou het mij fantastisch lijken om dit meegemaakt te hebben.

Een en al prachtige muziek, en heel mooi uitgevoerd. Minimaal 4,5 ster.

Flink wat mensen hebben het hier over de dvd, maar dit is toch echt oorspronkelijk een prachtig uitvouwbare dubbel lp. Ik heb 'm behoorlijk grijs gedraaid, terwijl deze muziek eigenlijk toen al aan de softe kant voor mij was. Maar ja, wat een mooie stemmen, wat een lekker afwisselende setlist en wat een fraaie nummers. Echt vrijwel alle nummers zijn of heel mooi of echt heerlijk. Een prachtige sfeer, waarbij je ook zonder de dvd Central Park voor je ziet. Veel later pas zag ik die 'beeldregistratie' en je eigen fantasie zit er dan niet ver naast. Een tijdloos document dit Concert in Central Park.

Mijn dochter (vier jaar) vraagt in de auto tegenwoordig nog wel eens of die ene meneer (Mark Knopfler) op mag, of dat de muziek (Wishbone Ash) wat harder mag.

Gisteren vroeg ze of de tv aan mocht met die muziek die laatst op stond. Ze had het over deze dvd.

Het gaat goed met de opvoeding!! K3 gaat het schudden!!!

Goeie zaak Rogier. Volgende keer Pink Floyd ?

Hahahaha!!!! Ja, dat is de volgende stap in haar ontwikkeling. Nu heeft haar moeder wat moeite met de gitaren van Gilmour (met bijna alle sologitaren eigenlijk...). Maar ze is er ook wel eens niet, dus binnenkort maar de PULSE dvd. Heeft ze gelijk een beeld!