The Flying Burrito Brothers - Burrito Deluxe (1970)

Deze wellicht een tikkie minder dan 'The Gilded' maarde combinatie van de 2 albums op 1 CD geeft een mooi en het beste weer van deze Unieke band olv Gram Parsons.

Inderdaad niet zo goed als hun magistrale debuutalbum, maar aangezien deze twee albums samen op één cd te koop zijn is het zonde om deze er niet bij te nemen. De versie met de twee albums erop kost volgens mij (bijna?) hetzelfde als de enkele versies, dus dan is de keuze makkelijk gemaakt.

Hun cover van The Rolling Stones' 'Wild Horses' is zeker de moeite waard, en 'Lazy Days' is ook sterk. Verder niet echt een uitblinker, maar ook geen echte missers.

Deze Burrito Deluxe heb ik eveneens samen het het debuut op één CD. Net als de vorige 2 users vind ik dit minder dan het zeer sterke debuut, de magie is wat minder mede omdat het bij momenten meer naar rock dan country neigt en hun samenzang wat minder naar voren komt. Maar dit album is zeker niet mis zonder noemenswaardige inzakkers, Man in the Fog en Farther Along bv. vind ik prima songs en ook hun cover van Wild Horses mag er zijn.

Er wordt gesproken over de cover van Wild Horses, maar die was nog niet op plaat verschenen toen dit album uitkwam. Ik weet wel dat de Stones het geschreven hebben, maar het is toch wel opmerkelijk dat een cover eerder wordt uitgebracht dan het origineel.

Overigens ook een schitterende versie van Gram Parsons cs.

Ja, als ik het me goed herinner heeft Parsons (die bevriend was met Richards) de Stones overgehaald dat hij het al mocht opnemen. Vind deze versie (Burritos) misschien sterker dan het origineel (Stones). Jaggers stem haalt het naar mijn mening niet bij die van Parsons. Parsons vind ik zeker een stuk oprechter klinken.

Toch een prachtplaat hoor! Cody, Cody vind ik ook heel mooi. Op Youtube kun je nog wat filmpjes bekijken, o.a. een clipje van Older Guys. Gram probeert daar enigszins belachelijk te "Mick Jaggeren". Grappig die oerclipjes.

Volgens wikipedia:

'Keith Richards and Gram Parsons wrote the melody and came up with the phrase "Wild Horses".'
(met een verwijzing naar: http://timeisonourside.com/SOWildH.html)

Volgens deze quote heeft Parsons dus ook bijgedragen aan de totstandkoming van de song (iets wat ik me vagelijk ook kon herinneren).

Dit 2e album van de Burritos kon eigenlijk alleen maar tegenvallen na het fenomenale debuut. Als je dat van te voren bedenkt dan is dit toch nog een alleszins verdienstelijk album geworden. Het is een plaat waarbij de countryinvloeden, die de vorige juist naar zo'n hoog niveau tilden, voor het grootste deel naar de achtergrond hebben gedrongen. Het is een meer mainstream rockplaatje geworden in de geest van de Byrds. Daarom klinkt het allemaal wat minder verrassend. Maar naarmate het album vordert vind ik het niveau toch weer steeds hoger worden. Daarom mag ik dit plaatje toch heel graag graag horen. Natuurlijk minder dan het debuut, maar dat kon ook niet anders. Jammer dat niet iedereen hierna gestopt is met de band. Dat had de band nog legendarischer gemaakt. Een paar leden gingen in allerlei wisselende bezettingen door, de platen werden hard minder en de magie verdween meer en meer.

De eerstvolgende platen met Rick Roberts waren juist beter dan deze (Flying Burrito Brothers en Live in Amsterdam). Last of the Red Hot Burritos vind ik ook nog best goed. Roberts was toch wel een talentvolle singer-songwriter die niet alles uit z'n carrière heeft gehaald.

Lang niet alles dat daarna verscheen is zo slecht als vaak gesteld wordt, maar echt bijzonder was 't niet meer en soms zat er echt troep bij.

Dit schreef jij bij de volgende plaat van de Burritos. Ik zal die in de herkansing gooien en wellicht dat het mij dan net zo vergaat. Ik herinner me die plaat namelijk als een commercieel getint album, wat inderdaad niet slecht is maar nergens verrast. Het solowerk van Gram Parsons vond ik bijvoorbeeld eerder ook nooit zo opzienbarend, maar ook dat is de laatste tijd behoorlijk bijgedraaid. We zullen zien. Live in Amsterdam ken ik niet.

Rick Roberts heeft solo een wat commercielere draai aan z'n werk gegeven. Op het gelijknamige Burrito album vind ik dat wel meevallen. Het gaat niet richting Eagles o.i.d. Live in Amsterdam is wat traditioneler, meer bluegrass.

Na twee luisterbeurten ben ik er wel uit, dit is een geweldige opvolger.

4*

Zeker niet minder dan de voorganger, want hier staat de draak Hippie Boy niet op.

Gilded Palace of Sin is de moeder aller country(rock) albums. Hippie Boy sluit dat album wat mij betreft op uitstekende wijze af. Maar goed, ik hoor wel vaker dat mensen dat nummer niet zo goed vinden. Ik kan echter niet begrijpen dat er ook maar 1 sterveling in de wereld dit album beter of net zo goed vindt als de voorganger. Zeker niet op basis van 1 minder nummer. Maar ook dat is maar een mening. Wat mij betreft is elk nummer van Gilded Palace beter dan welk nummer dan ook op dit album. Neemt niet weg dat dit nog steeds wel een aanvaardbaar album is, zeker wel. Op de Gilded Palace staat echter geen maat.

Het probleem met Burrito DeLuxe is vooral dat Parsons in de studio met z'n kop al ergens anders was waardoor de nummers er zonder echte overtuiging op staan terwijl de songs van Gilded Palace ( met uitzondering van Hippie boy dan ) "in your face" zijn

Toch wat minder dan voorganger Gilded Palace, ook al staan er hier wat nummers ook die zeker de moeite waard zijn, zoals Lazy Days (kende ik al van the Byrds) en Wild Horses, die de Stones versie zeker evenaart.

Samen met de voorganger op één CD, die ik nodig eens wat vaker moet beluisteren.

Voor mij echt een pak minder dan het debuut. Er staan te weinig hoogtepunten op, veel nummers kabbelen maar zo'n beetje voort, Farther along is tamelijk zeurderig, en de algehele indruk die ik krijg is dat niet iedereen er met z'n hoofd (of in dit geval dan misschien z'n hart) bij was. Het openingsnummer vind ik eigenlijk nog het leukst, en nu moet ik van mijn voorganger zelfs vernemen dat dat al door de Byrds was opgenomen...
        Al met al niet slecht maar ook niet echt goed; misschien is de voornaamste kwaliteit ervan nog wel dat ik het toch wel erg goede debuutalbum weer ben gaan draaien.
        Het valt MierenneukerOnHeavenHill trouwens op dat er voor Farther along op mijn 2-on-1-CD geen componist wordt genoemd. Voor de completisten onder ons: dat is een oude Christelijke hymne uit het Zuiden, geschreven door Jesse Randall Baxter Jr en de predikant W.B. Stevens.

Opgenomen voor Sweetheart Of The Rodeo maar niet op de LP terechtgekomen en pas zo'n 30 jaar later als bonus op de CD boven water gekomen ........ en geschreven door Parsons, dus ik zie het probleem niet zo .......... Een nummer als Brass Buttons schreef hij al dik voor hij bij de Byrds kwam en dat nam hij pas op voor Grievous Angel. Sommige nummers hebben de tijd nodig om de juiste vorm te krijgen.

Nou, het "probleem" is dat, wanneer blijkt dat je (mijn) favoriete nummer eigenlijk al op de plank lag, zoiets niet veel vertrouwen inboezemt in de mate van inspiratie waarmee dit "verse" album geschreven werd. Maar met je laatste zin ben ik het natuurlijk helemaal eens.

En daar ben ik het dan weer helemaal eens .........

Ik vind dit toch wel een zeer sterke plaat. Ok, het is geen Gilded Palace, maar naar mijn bescheiden mening verdient deze plaat toch meer krediet dan hij doorgaans krijgt. Het songmateriaal van Parsons/Hillman(/Leadon) is wat minder sterk dan op de eerste plaat, en er staat wat meer covers op, maar de covers zijn wel goed gekozen én uitgevoerd. Daarnaast was Wild Horses niet echt een cover omdat deze versie eerder op plaat uitkwam dan die van de Stones (al zal vast duidelijk zijn geweest dat die er ook aan zat te komen).

In eerste instantie was ik ook wat minder weg van het album, zeker de A-kant, maar na verloop van tijd ben ik het steeds beter gaan waarderen. Uiteindelijk staat de plaat wat mij betreft gewoon grotendeels vol met lekker strakke, catchy nummers als 'Lazy Days', 'If You Gotta Go' en 'Older Guys'. Deze versie van 'Farther Along' die hierop staat vind ik toch ook beter dan die van The Byrds, voornamelijk door de stem van Parsons en de tekst (meerdere interessante coupletten t.o.v. twee keer het refrein en een couplet in de versie van The Byrds). 'God's Own Singer' vind ik het enige echt mindere nummer hier. Gelukkig volgen er nog twee leukere nummers, 'Down in the Churchyard' en het klapstuk 'Wild Horses', die ik liever hoor dan de Stones versie.

Wat er zo deluxe aan dit album is ontgaat me. Zelfs Wild Horses kan het niveau van dit album nauwelijks een boost geven. Nee, absoluut niets voor mij.
2,5* voor #88 in de 100 Greatest Albums of 1970 en 168 in Best Ever Albums over 1970

Ik word er nou ook niet erg enthousiast van (helaas).

Ik mis wat instrumentale spanning. Muziek die puur gericht is op zang (hoe harmonieus en mooi het ook is) heeft gewoon echt niet mijn voorkeur.

Ik mis vuurwerk en jams en gitaarduels, drumsolo's, grooves, etc. Maar iedereen schiet wel eens mis, en deze band is dan voor mij een misser.

Lazy Days vind ik dan wel weer een leuk nummer.

Droombolus geeft in zijn bijdrage van 4 september 2013 al aan dat Gram Parsons' andere dingen aan zijn hoofd had, Mssr Renard. Zijn enthousiasme voor de groep was behoorlijk aan het verflauwen. Het gevolg was een album dat iets minder was. Maar, een debuut als The Gilded Palace Of Sin, evenaren was al mooi geweest. Overtreffen misschien nog lastiger.
Overigens heeft user koho bij Gram Parsons & The Flying Burrito Brothers - Sleepless Nights (1976) een goede toelichting gegeven over Parson's vertrek bij de Flying Burrito Brothers.