R.E.M. - Fables of the Reconstruction (1985)

Mysterieus album waarop de dynamische punkfolk van Murmur en Reckoning een harde landing maakt. REM klinkt dof en gelaten, maar de topcollectie songs is van een kloosterlijke schoonheid. Het album scoort over het algemeen niet zo hoog als de andere top of the range REM-platen (1983-1988) maar is toch een favoriet van velen. Misschien wordt op Fables de essentie van REM gevangen. De som is meer dan de delen; het is een 'onbewuste' droomplaat die zich in trance lijkt voor te slepen. Toch staan er enkele klassiekers op. Feeling Gravity's pull - hoewel live vele malen beter - markeert een belangrijke overgang van folk- naar meer feedback-geörienteerde rock en Driver 8 is een van de meest gedreven REM-nummers.

Inderdaad een mysterieus klinkend album. Het is allemaal wat minder puntig als de 2 voorgaande albums. Toch hoor je er al dingen in die op latere, rustige albums doorklinken. En ondanks alles toch weer heel herkenbaar R.E.M. (zeker ook door de up-tempo nummers op dit album).

Samen met Lifes Rich Pageant toch een beetje moeilijk te plaatsen plaat in de REM geschiedenis. Zo'n nummer als Feeling Gravitys Pull vliegt alle kanten op, om overigens te eindigen in een werkelijk prachtige outro.

Soms folky, soms poppy, soms rock-georienteerd, eigenlijk is op de plaat geen labeltje te plakken. Een onbewuste droomplaat, zoals ratfish stelt, is inderdaad een aardige samenvatting.

Favorieten aan deze kant: de klassieker Driver 8, het lieve Green Grow the Rushes en het rustige sluitstuk Wendell Gee.

Al met al geen favoriet album van de Atheners, maar goed genoeg om zo nu en dan weer op te zetten: 3*.

Feeling Gravity's Pull maakt direct duidelijk dat het gitaarwerk ook produktioneel prominenter naar voren is gemixt. Daar ligt al 1 verschil met de eerdere 2 albums. Map and Legends maakt óók duidelijk dat de songs meeslepender zijn gearrangeerd, niet in het minst door Buck's (soms hemels) gitaargeluid. Old Man Kensey: prachtig, Green grow...idem. Kohoutek, mooi, mooi, maar wat is Stipe weer onverstaanbaar (dus verhoogt de magie). En zo is er veel meer dat REM hier kenmerkt in hun groeiperiode.
Album dat de 4 verdient.

Met dit album leerde ik REM destijds kennen. Het nummer Can't get there form here stond hoog in de Verrukkelijke 15 van de VARA. Sindsdien volg ik REM op de voet. Het niveau van dit album en de opvolger Life's rich pageant hebben ze echter nooit meer gehaald.
Duistere mystieke klanken, bijna onverstaanbaar, een groot contrast met het toegankelijke brede-publiek werk van de laatste 10 jaar.

Dit is een van mijn favoriete REM albums juist door die mysterieuze sfeer. Ook is dit het album waar ik REM mee leerde kennen en is mijn liefde voor de groep ontstaan. 5 Sterren voor dit pareltje.

De bandleden waren zelf ontevreden over deze plaat. Na het zware touren was de band uitgeput, zowel mentaal als fysiek, en de nummers voor deze plaat werden dan ook vlug vlug geschreven. Ze waren het er zelf over eens dat dit het werk was van vermoeide muzikanten en dat elk nummer uitdrukte hoe gedeprimeerd ze zich voelden.
Ook de perskritieken waren vernietigend over Michael's verhalenplaat.

Betekent dit dus dat je de plaat ten allen koste in de schappen moet laten liggen?

Zeker en vast niet! Dit is een prima plaat, vol geslaagde nummers. Vooral op het eerste deel van de plaat volgen de prijsnummers elkaar op; de mooie openingsnummers Feeling Gravitys Pull en Maps and Legends die meteen de thematiek van deze plaat aansnijden; gevolgd door wat een cult-classic is/had moeten zijn, namelijk Driver 8. Life and how to live it is een mooi popstukje en Old man Kensey (over een hondenrover) is een typisch dromerig Fables nummer. Na het mini-hitje Can't get there from here kabbelt de plaat verder op hetzelfde tempo, met onder andere nog het rustpunt Wendell Gee, het vreemde nummertje Burning Hell en het melodieuze Bandwagon op het einde. (deze laatste zijn wel bonustracks)

Fables of the Reconstruction (of was het nu Reconstruction of the Fables?) werd oorspronkelijk niet echt goed onthaald, maar op heden is het een plaat die zeker kan staan pronken in elke platenkast (en vooral gemakkelijk de weg naar de cd-lader weet te vinden).

Mijn favoriete REM-plaat.
Opgenomen in Engeland en geproduced door de legendarische Joe Boyd (Nick Drake, John Martyn, Richard Thompson, Anne & Kate McGarrigle en de eerste Pink Floyd single!)

Het is ook een van mijn favoriete platen. Na Lifes Rich Pageant misschien wel de allerbeste REM-plaat uit hun IRS-tijd.

Vind hem vooral erg herfstig klinken.

Misschien omdat ik weet dat ik weet dat de plaat in een koud en nat Londen werd opgenomen, terwijl de bandleden verlangen naar het warme Athens, maar ik hoor de heimwee die het album uitstraalt. Tegelijk is het ook een soort heimwee naar het oude mysterieuze zuiden van de USA, iets waar de titel naar verwijst.
Verder zijn alle nummers prachtig, met een paar die er nog boven uitstijgen, Wendel Gee bijv., en Green Grow the Rushes, en Maps and Legends. Eigenlijk vind ik alleen het hitje 'Can't get ther from here' iets minder.

Die vind ik wel leuk, maar het is een wat simpeler nummer dan de rest inderdaad. Iets uitbundiger...

Dit is mijn favoriete R.E.M. plaat uit hun I.R.S. jaren. Deze ligt nog een beetje in het verlengde van de vorige twee (met name Murmur) voordat ze met Life's rich pageant een andere weg opsloegen. Echt een heerlijk melancholieke plaat waar de invloed van The Byrds (met name Roger McGuinn) nog goed in doorklinkt.

Alle 11 nummers zijn goed, maar mijn uitschieters zijn Driver 8, Green grow the rushes, Kohoutek en Wendell Gee.

Ik vind dit een prachtig album, met 1 van mijn favoriete REM-nummers: life and how to live it. Prachtige intro, het verhaal achter het nummer (over een man die ze dood vonden in zijn huis, en zijn huis was ingedeeld in 2 identieke kanten, en de man leefde dan een tijdje aan 1 zijde, dan een tijdje aan de andere zijde, en bij het opruimen van zijn een huis vonden ze een kast vol boeken, allemaal van de man zelf, en naam van het boek was 'life and how to live it').

Live-versie van dit nummer is trouwens ook heel goed.

Plus dan nog driver 8, gravitys pull, maps & legends, wendell gee, auctioneer... een pak hele goeie nummers.

Minpuntjes: een wat vlakke productie, en can't get there from here vind ik totaal niet passen op dit album.

Als ik het goed onthouden heb uit een biografie werd de CD opgenomen in een koud en guur Londen, wat de bandleden deed terugverlangen naar het warme Athens, en volgens mij hoor je dat op deze CD. Het thema is het mystieke zuiden van Amerika in de vorige eeuwen. De sfeer is dus weemoedig, en dit gevoegd bij de perfecte liedjes (m.u.v. de Can't get there from her) maakt het tot een intense luisterervaring.

Volgens mij had je dit een paar berichtjes hierboven ook al gezegd.

jaja fables of recontrruction of tje fables of hoe dan ook...

waanzinnig album niet onder een nummer te vangen. te stellig om te zeggen: voorloper van..
Is een uniek album, van unieke band. dit is hun vierde plaat alweer, dus ik ben van mening dat probeerseels al achter de rug zijn. dit is een eindproduct van een era.
michael stipe, fantastisch kunstenaar...fables is een periode.

Blijkbaar het enige studio-album dat er nooit van gekomen is te kopen... nou, ik zet het alsnog bij op mijn "nog -aan-te-schaffen" lijstje. Want ik lees hier toch veel goeds over...

even een vraagje voor wie hem wil/kan beantwoorden.
is deze afbeelding van de hoes niet de achterkant van de originele hoes ipv de voorkant?
of is dit de hoes van de cd versie?
op mijn lp is dit dus de achterkant.

De elpee versie ken ik niet, maar dit is inderdaad het cd hoesje zoals ik hem ook heb.

ik weet genoeg, dan zal de achterkant van de cd hoes er denk ik precies zo uitzien als de voorkant van mijn lp met ''fables of the'' bovenaan.

Ik heb de CD, maar ik moet zeggen dat deze hoes me niet heel bekend voorkomt...

Deze heb je ook nog, nu weet ik het even niet meer.

http://content.answers.com/main/content/wp/en/thumb/9/91/200px-REM_Fables_Of_The_Reconstruction_cover.jpg

Op deze staat Fables of the en de hoes die hier staat Reconstruction. Lijkt mij dan de achterkant. Wel grappig

Heb jij soms een re-release?

Ik heb de hoes uit het linkje van Musicfriek. Zou best kunnen dat ik een rerelease heb. Heb de CD in '95 of '96 gekocht.

yep ik heb ook exact dezelfde hoes als uit het linkje van friek.

Is bewust zo gedaan van REM. Volledige album titel is eigenlijk 'fables of the reconstruction/reconstructionof the fables' of ook nog 'reconstruction of the fables of the reconstruction'.

En het albumconcept werd ook zo uitgedacht, met voorkant en achterkant (bij de LP) die elk volwaardige hoes was.

Ik had de andere hoes (die van de link) ook altijd als voorkant aanzien (die met FABLES als titel), maar die met RECONSTRUCTION is dus ook goed

Ik zie ook dat als je bij afbeeldingen zoekt in google dat je allebei de hoesjes ziet dus het zal wel zo horen dan.

Ik denk dat dit het moeilijkste REM album is om in te komen, maar als het kwartje eenmaal is gevallen, dan laat deze plaat je niet meer los... De mysterieuze sfeer is wat mij zo aantrekt in deze plaat. De titel is overigens ook prachtig! Het is bijna niet te verstaan wat Michael Stipe hier zingt (zelfs met de tekst voor je neus valt er geen chocola van te maken), maar deze plaat raakt bij mij toch op een of andere manier een gevoelige snaar. 'Maps And Legends', 'Green Grow The Rushes', 'Driver 8' (prachtig!) en 'Life And How To Live It' met name zijn werkelijk pareltjes. Dit is toch een ondergewaardeerd meesterwerk in het REM oeuvre. Ik kan hier niet anders dan de maximale score geven. 5*

Nogmaals beluisterd, deze van R.E.M. en ik sta versteld hoe ze pakkende en tijdloze popsongs uit de hoge hoed te voorschijn kunnen toveren alsof het niets is, terwijl vele huidige popidolen en eurovisiesongfestivaldeelnemers nog niet eens aan een halve fatsoenlijke song geraken.
Met name "Driver 8", "Life and How to Live It" en vooral "Wendell Gee" zijn popparels van zeldzame klasse, de rest is behoorlijk tot prima.

Het goeie van al die eerste REM-cd's is dat je ze kan beluisteren, je een reeks 'favoriete' tracks krijgt, en als je dan een eindje later opnieuw naar datzelfde album luistert, je plots een andere song voorbij hoort komen waar je van denkt: verdorie, hoe komt het nu dat ik dit pareltje nooit echt heb herkend als parel

en dat blijft zich maar herhalen, van dit album heb ik zo om het halfjaar wel een ander lijstje favoriete tracks, zo een tijdje compleet gek geweest van feeling gravitys pull, maps and legends heeft ook al hoog gestaan, wendell gee, driver 8. Can't get there from here is duidelijk een mindere song voor mij, da's de enige die ik eens zou durven skippen...

En life and how to live it blijft outstanding ten allen tijde. ik moet maar de eerste gitaarakkoorden horen en ik ben al in de 7de hemel