R.E.M. - Fables of the Reconstruction (1985)

Het is eigenlijk vreemd, gezien de grote status van Het Album Als Kunstvorm in de popwereld sinds Sgt Pepper's, dat er betrekkelijk weinig albums zijn die zo'n coherente sfeer weten te creëren, dat het alleen al daardoor de moeite waard is ze helemaal af te luisteren.

Bedankt voor de reacties mensen!

@Sandokan: schitterende recensie!

Heb deze plaat eindelijk op cd gekocht (heb de LP al sind hun optreden op Torhout/werchter lang geleden).
Altijd het allerbeste gevonden wat REM ooit heeft gemaakt (maar heb niet alles gehoord, da s juist)
Driver 8 is geniaal.
Constant in de auto momenteel.

Wat is R.E.M. toch een fantastische band. Hun eerste zeven albums zijn, op Out of Time na, allemaal erg goed, ik kan maar weinig bands bedenken die zo constant zijn. Ook daarna hebben ze nog genoeg goede dingen uitgebracht, hoewel ik nog niet alles kan. Kortom: een oeuvre om u tegen te zeggen. Dit album heeft daarvan eigenlijk altijd tot mijn favorieten behoord, sterker nog, ik denk dat het mijn R.E.M.-favoriet is.

Het sluit mooi aan op de twee voorgaande albums, maar heeft toch zijn eigen geluid. Op de eerste twee albums had de band laten zien dat ze erg leuke jangle-pop a la The Byrds kunnen maken. Maar luister eens naar het openingsnummer Feeling Gravitys Pull. Het klinkt veel puntiger, scherper. Michael Stipe is nog steeds enigszins aan het mompelen, maar we kunnen wel duidelijk wat mooie teksten horen: "Its a Man Ray kind of sky". Het sterke aan dat nummer is ook dat ik de hele tijd gevoel heb dat het een beetje blijft hangen, en dat het dan op een gegeven moment prachtig openbreekt, met wat mooie achtergrondzang erbij. Maar je wordt al snel weer bij de les gehouden met zo'n scherp gitaar-riffje. En dan die violen! Ja, een vrij a-typisch R.E.M.-nummer, maar wel ontzettend sterk. Het heeft altijd al tot mijn favoriete albumopeners behoord, het trekt je meteen het album in. Geweldig!

Zo scherp als de opener wordt het erna niet meer, maar zeker wel zo sterk. Ze laten een prachtig geluid horen, met nog steeds wat fijn gejengel van Peter Buck, mooie achtergrondzang die eigenlijk precies goed gedoseerd is. Het voegt altijd een hoop toe aan de nummers, en altijd op de goede momenten. De teksten zijn weer lekker vaag, en daar hou ik wel van.

Verder heb ik het idee dat Stipe (denk dat vooral hij de liedjes schrijft?) steeds beter wordt in het schrijven van liedjes en het bedenken van melodieën. Die zijn op dit album namelijk op bijzonder hoog niveau. Volgens mij is juist dat de reden dat dit album me het meest bevalt. Het enige liedje dat ik wat minder vind, is Auctioneer (Another Engine), die heeft me eerlijk gezegd nooit zo kunnen bekoren. Vind het wat drammerig, wat zeurderig.

Want wees nou eerlijk, Maps and Legends en Driver 8 zijn toch fantastische popsongs? Nummers waarvan je het niet erg vindt dat ze altijd maar weer in je hoofd blijven hangen. Life and How to Live It is zo'n nummer waarvan je altijd weer vrolijk wordt.

Met Old Man Kensey hebben ze als contrast dan weer een wat minder vrolijk nummer neergezet. Het klinkt zelfs heel erg onheilspellend, met een sterke rol voor het basspel, en Stipe zingt prachtig. En die tekst, ik vind het altijd interessant om er naar te luisteren. Wat er precies bedoeld wordt, ik weet het niet precies maar dat maakt het juist mooi. Prachtig melancholisch nummer.

Met Can't Get There from Here wordt het juist weer ontzettend vrolijk, en er worden wat blazers doorheen gegooid, die wel wat out of place aandoen. Hoewel de andere nummers ook wel wat catchy refreintjes zijn, is dit hét meezingnummer van het album. En dat vind ik ook altijd wel fijn.

Daarna krijgen we nog wat hele fijne popliedjes, in typische R.E.M.-stijl. Ik weet niet waarom, maar op de een of andere manier spreekt het me ontzettend aan. Zo'n liedje als Green Grow th Rushes, dat verveelt me nooit, ik kan het blijven luisteren. De hele combinatie, de typische zang van Stipe, het typische gitaarspel van Buck, het fijne basspel van Mills, en de ontzettend fijne liedjes. Het is een combinatie die absoluut tot mijn favorieten hoort. Ik denk dat het een soort magie is.

Dit album van R.E.M. behoort niet voor niets tot mijn meest beluisterde albums. Ik kan het altijd opzetten, en ik word er altijd vrolijk van. De band heeft zich ook mooi ontwikkeld wat je al hoort als je dit album vergelijkt met de twee voorgaande (en de EP). Ze weten hun geluid steeds meer te perfectioneren. Maar te perfect hoeft nou ook weer niet, en dat is het hier ook nog niet helemaal. Ze zouden de wereld pas veroveren met platen als Out of Time en Automatic for the People. Hier mompelt Michael Stipe nog, hier is de band nog wat zoekende. Maar oh wat is het mooi. 4,5*

Oh, en nu ik dit typ hoor ik een van de mooiste momenten van de plaat. Die wil ik nog even melden: het moment dat de banjo erin komt, in het nummer Wendell Gee.

Dit is toch echt een heerlijk album. Het is moeilijk te zeggen waarom het zo goed is. De meeste nummers zijn gewoon erg sterk. 40 minuten is ook een aangename tijdsduur vor dit album. Het is album datik helemaal even opzet. De warme sfeer werkt goed op een koude winteravond.

Ik hou zowel van het R.E.M. uit de tachtiger jaren, als het 'latere' R.E.M. En dit album is een voorzichtige mijlpaal, een klein meesterwerk. 'Life and how to live it' is mijn favoriet.

Fables Of The Reconstruction was de eerste CD die ik kocht van R.E.M., ergens in 1988.
Het album was hoog ge-eindigd in de lijstjes van 1985 en ik had hem nog steeds niet, dus dan maar meteen op CD gekocht. Hij kwam, 3 jaar later, net in de aanbieding voor 25 gulden.

Het heeft nog geen spat aan kracht ingeboet.
Misschien niet zo makkelijk in het gehoor liggend als Document, Green of Out Of Time, maar ook hier staan een aantal klassesongs op.
Wat opvalt is vooral de broeierigheid en warmte die van de liedjes afkomt en waarin je het zuiden van de USA bijna voor je ziet.
Heerlijke jengelende gitaren en spannende melodieen.
Vooral de eerste 5 songs zijn van grote klasse en horen tot hun beste.
Daarbij ook nog Kohoutek en het mooie afsluitertje Wendell Gee.
Mindere nummers zitten er niet tussen.

Dit is de eerste echte mijlpaal in het oeuvre van R.E.M.
En mij nog steeds bijna 5 sterren waard, na bijna 30 jaar.
En deze 250e stem is natuurlijk een hele kleine mijlpaal, maar er moeten er nog veel meer bij.

Wat is dit toch een fantastische plaat. Voor mij hét hoogtepunt in hun toch al indrukwekkende oeuvre. Vanaf de eerste draaibeurt in 1985 (vinyl) tot op heden, het blijft boeien. Een coherent geheel. Geen inzakkers. En aansluitend het concert in 1987 in Vredenburg, Utrecht was van grote klasse. Eerst de zaal helemaal plat spelen en vervolgens komt Michael Stipe met een kopje koffie in de hand nog even het concert doornemen met de nog nadampende zaal alvorens met de toegiften te beginnen. Dan heb je ballen.

Pas later gekocht maar deze viel me wat tegen. Stipe zingt onverstaanbaar en de nummers zij n prim maar missen de kracht van zijn opvolger. Muv Maps and legends.

Ok staan hier zat klasse nummers op..neem alleen al Driver 8 bv...

Wat Morrison Hotel is voor the Doors, Room to Roam voor the Waterboys en Tonight's the Night voor Neil Young, is dit album voor R.E.M.: hun beste album zonder dat hun beste songs er op staan. De algehele sfeer tilt de individuele liedjes naar een hoger plan. Ongekend hoog.

Album nummer 3 begint meteen met met z'n beste nummer, het dreigende 'Feeling Gravitys Pull'. Veel donkerder dan alles wat ze hiervoor maakten en ik hou ervan, erg mooi ook de violen aan het einde van het nummer. Sowieso staan de beste nummers van deze plaat op de oorspronkelijke kant A want ook het eveneens geweldige 'Maps and Legends' gaat in die mooie sfeer door. 'Driver 8' is iets opgewekter en had op Reckoning kunnen staan (mooi die toevoeging van de harmonica). 'Life and How to Live It' heeft dan voor het eerst die herkenbare jengelende gitaar van Buck weer. Kan A wordt afgesloten met het sfeervolle 'Old Man Kensey'.

Kant B begint in een opgewektere sfeer met het aanstekelijke 'Can't Get There from Here'. Als je dit nummer instrumentaal zou luisteren zou je zo maar kunnen denken dat het een nummer van The Smiths is. Voor het eerst zit de stem van Mike Mills wat meer op de voorgrond. 'Green Grow the Rushes' is een mooi popnummer. 'Kohoutek' en 'Auctioneer' zijn weer wat meer in lijn met de vorige twee albums.
'Good Advices' is weer een mooi sfeervol nummer in de stijl van de nummers op kant A. Het album wordt afgesloten met de ballad 'Wendel Gee' met voor het eerst een banjo.

De "ongrijpbare, mysterieuze, broeierige sfeer" (dank lebowski voor de perfecte woorden) van dit album (vooral op kant A) geeft het voor mij een meerwaarde ten opzichte van Murmur en Reckoning.

Wat een interessante combi; REM met Joe Boyd. Je voelt hier inderdaad een zekere verwantschap met Nick Drake en John Martyn. Je zou het het folkrock-album van REM kunnen noemen, bijna Engels ook. Toch was het ook helemaal REM, als ijzersterk collectief met hun kenmerkende meeslependheid. Tegen deze tijd vond ik ze beter dan U2, vanwege de nimmer aflatende kwaliteitsstandaard in al hun nummers.

De laatste van R.E.M's vroege albums zou je kunnen zeggen. Hierna zouden ze zich een wat vollere rocksound aanmeten. Ook heel mooi, maar dit album, vol kleine liedjes over oude excentriekelingen op het Amerikaanse platteland, is een werk op zich. De plaat werd opgenomen in Londen, geproduceerd door Nick Drake en Fairport Convention-producer Joe Boyd, en misschien daarom dat het hele album een soort weemoed uitstraalt die het tot een van mijn fave R.E.M-albums maakt.

Hun meest spirituele wat mij betreft. Past bij een miezerige herfst, nu dus . Maar er komt ook genoeg zonlicht doorheen, meer Indian Summer dus eigenlijk
Ultiem depri voelden ze zich he daar in het grauwe en koude Engeland, maar het heeft wel deze mooie plaat opgeleverd

Twijfel of ik deze verhoog naar 4,5 ster. De eerste zes tracks zijn voor mij de volle mep met als hoogtepunt Maps And Legends en Driver 8 maar de tweede helft kakt net ff teveel in.

Sinds wanneer hoort Driver 8 [Athens Demo] bij de reguliere tracklist?

Goede vraag van freakey. Ik heb geen enkele aanwijzing dat de demo van Driver 8 op de oorspronkelijke LP staat, Discogs denkt ook van niet: R.E.M. - Fables Of The Reconstruction / Reconstruction Of The Fables (Vinyl, LP, Album) | Discogs.

Op mijn heruitgave (oorspronkelijk uitgegeven in 1992) staat deze demo ook niet, wel vijf bonusnummers, waaronder een liveversie van Driver 8.

Kortom, mij lijkt het daarom logischer om Driver 8 [Athens Demo] ook aan te merken als een bonusnummer.

Ik denk dat iemand per ongeluk het vinkje heeft verwijderd terwjl hij iets anders aanpaste. Correctie ingestuurd.

Dat lijkt me inderdaad aannemelijk.

Hele bak beter dan zijn wat teleurstellende voorganger. De opmaat naar het geweldige Lifes Rich Pageant, maar doet er nauwelijks voor onder. De scherpte is terug, het rauwe ook maar af en toe heerlijk harmonieuze songs zoals het prachtige Wendell Gee. Dit is het R.E.M. waar ik verliefd op ben geworden .

Ik onderschrijf voor dit album de betiteling van herfstplaat die ik bij sommige gebruikers lees, maar daarbij voel ik dan niet alleen de regen, de vallende bladeren en de melancholie, maar ook de stormen die om de luiken gieren, zoals bij de donkere intro's van Feeling gravity's pull, Old man Kensey en Kohoutek. Dat de bandleden zelf bij deze plaat vanwege de sombere ontstaansgeschiedenis geen lekker gevoel hebben is goed mogelijk, maar zelf reken ik Fables (ook weer zoals velen hier) tot hun beste: de nummers zitten uitstekend in elkaar, de arrangementen zijn subtiel maar effectief "breder" (strijkers, blazers, piano, banjo), de emoties zijn schrijnender (als ik tenminste kan ontcijferen wát Stipe zingt en vervolgens ook nog kan begríjpen wáár hij over zingt), en het geluid is tegelijkertijd intiem en wijds. Omdat na de fantastische eerste helft kant 2 een paar mindere nummers bevat wil ik hier niet de maximale score voor geven, maar de (soms onbenoembare) gevoelens die sommige nummers losmaken maken hiervan toch een heel bijzonder album, van de onrustbarende openingsriff tot en met het ontroerende slotnummer.

R.E.M. - Fables of the Reconstruction (1985)

Een album per jaar, dat waren tijden zeg Na Reckoning wilde R.E.M. het roer een beetje omgooien qua manier van muziek maken en produceren, hence een andere producer en een andere locatie. Het werd het (altijd) druilerige Londen, waar de band later spijt van zou krijgen. Producer van dienst werd Joe Boyd (Fairport Convention/Nick Drake/Nico/Vashti Bunyan/John Martyn/Richard and Linda Thompson/10,000 Maniacs/Billy Bragg/Mary Margaret O'Hara) Een behoorlijke staat van dienst dus
Fables zou een concept album worden met naar verluidt 'Southern Gothic themes and characters', machtig interessant dus, echt wel up my alley. Het eerste album ook waar Michael Stipe aangaf echt over dingen/belangrijke dingen te gaan schrijven. Beïnvloed door de reizen door het land tijdens vorige tours. Een opmaat ook voor nog meer politiek en sociaal maatschappelijk bewustzijn op latere albums, te beginnen dus hier op Fables.
Het album begint meteen al met de misschien meest intrigerende track. R.E.M. zoals we tot dat moment nog niet kenden. Feeling Gravitys Pull is een nummer met flink wat gravitas. Duister, edgy, Buck's messcherpe en huilende gitaaruithalen, duidelijk hetgene wat de song maakt. Michael die hier (voor het eerst) klinkt zoals de Michael die we van later kennen. Hij heeft blijkbaar zijn stem na 2 albums echt gevonden Toch heeft deze song naast het scherpe iets van een zachte undercurrent en refrein. Dat wat de song drijft is echt prachtig te noemen. Meteen al een hoogtepunt. Met Maps and Legends meteen weer een hoogtepunt. Duidelijk waar bands als The Raveonettes en The Pains of Being Pure at Heart hun dreampoppy gitaarsound vandaan hebben, van Peter Buck Een wonderschone track, sowieso heb ik een indianenfeel bij de vibe en sfeer van dit album, heerlijk! Driver 8 heeft een iconenstatus bij vele vroege R.E.M. fans. Een song die nog steeds aan het groeien is bij mij. Heerlijke drive vooral in de verzen die ik erg prettig vind en nog mooier dan het refrein. Ik vind deze ook wel passen bij So. Central Rain van Reckoning. Dit album heeft sowieso, ondanks het een totaal ander album zijn, nog genoeg referenties naar Reckoning. Duidelijk de 'beste' single van het album. Life and How to Live It vind ik een passend vervolg op Driver 8 qua sound en vaart. Ook hier is Reckoning eigenlijk niet echt ver weg, ook wel verwant aan Pretty Persuasion. Fijne track! Old Man Kensey past wel een beetje bij Feeling Gravitys Pull, nog iets meer slowed down en ook wat geheimzinniger nog door de trage gitaar en uitgesponnen zang van Michael. Prachttrack imho. Cant Get There From Here is deffo een big fave van me. De eerste keer dat R.E.M. zich helemaal op zijn gemak voelt en de eerste keer ook dat ze een flinke dosis humor in de song gooien. In de eerste plaats in de muziek, maar vooral in de manier waarop Michael zingt en zijn stem gebruikt inclusief kreetjes, ik vind het heerlijk! Een voorbode van King of Comedy al? Wie weet Buck's gitaar ook hier, man wat zalig! Beetje zoals How Beautiful You Are van The Cure. Beetje Johnny Marr style ook wel. Green Grow the Rushes is een song in de stijl van Maps and Legends, in feite even wonderschoon. Nog ontroerender, dat wel. Kohoutek, vernoemd naar de komeet is ook gewoon weer een fave. Hier ook weer die typische R.E.M. sound in het intro. Michael is wat meer subdued hier, wat kan hij zoveel gevoel meegeven in zijn verhalende zang. En elke keer als hij de hoogte in gaat hier krijg ik kippenvel. En net als bij Murmur volgen er dan op het eind 2 iets mindere tracks. Auctioneer (Another Engine) nog steeds een goede song, dat wel. De meest drukke song van het album ook, toch ook wel weer een lekkere drive, inclusief een wat dissonant refrein. Good Advices is wel een fijne slowburner, waar vooral het 'home is a long way away' deel mij erg bevalt, evenals Michael's gedragen zang. Het album eindigt met het ontroerende Wendell Gee. Een perfecte, bijna acoustisch klinkende, heimweevolle afsluiter, inclusief heerlijke banjo. Een beetje onderschatte track wel.
Band en producer waren echter niet geheel tevreden met het eindresultaat en waren blij dat het desondanks zo goed deed bij pers en publiek. Later kwam de appreciatie bij de band wel meer, voor Buck is het bv een van zijn fave albums. En hoe beoordeel ik deze? Lastig, ik ben geneigd om deze tot nu toe het beste te vinden, maar dan zou ik Murmur (een totaal ander album) eigenlijk te kort doen. Ik zet ze daarom op gelijke hoogte, met een lichte edge voor deze

4,5 *

1. Fables of the Reconstruction
2. Murmur
3. Reckoning
4. Chronic Town

Mooie review weer, hun meest mysterieuze album ongetwijfeld.
Vanwegen Kohoetek en Auctioneer net geen 5 sterren voor mij.
Maar met Maps, Driver 8 en Rushes wel drie topfavorieten van me.

Wat ik nog vergeten was te vermelden: dat ik dit album op sommige momenten goed vind passen bij New Adventures in Hi-Fi dat bij tijd en wijle ook mysterieus is. Op een andere manier, dat wel... Beide albums hebben wel een soort roadfeel...

Alles goed en wel Luigi: waar zijn de 5 punten? En Automatic for the People komt er niet boven.

Auctioneer (Another Engine) en Good Advices zorgen voor een 4,5 *. Dat laatste zullen we nog wel even zien

Sowieso vraag ik me af wat de impact van pre of post I.R.S. instappen op de uiteindelijke voorkeur is...

Deze beide zijn natuurlijk de aanloop naar die hemelse melancholische bom die de prachtige afsluiter is.
Prachtig album wat zeer dicht tegen de ***** aan schurft, maar wij moeten verder.

Wat heeft deze man toch een prachtige stem zeg. Hij zingt alles ook zo mooi, best een kunst opzich.
Heeeeel stabiel album dit. Ik ken alleen automatic for the people en die met dat gele ( oeps naam kwijt) maar zo te horen moet ik is dieper in hun discografie gaan duiken!

Waarschijnlijk Out Of Time. Je hebt dan nog een hoop mooie albums te ontdekken zeg..., Life Rich Pageant, Monster, New Adventure In Hi-Fi, Collapse Into Now, Green, eigenlijk heeft elk album wel zijn hoogtepunten. Ik hoop altijd dat Michael Stipe nog eens met een soloalbum komt als een reünie met zijn voormalige bandleden er niet in zit.

Ik zie er toch vijf bij je