Pendragon - Men Who Climb Mountains (2014)

Het is inderdaad een album dat moet groeien. Waar ik af en toe nog wel eens een nummertje skipte bij de vorige platen is dat hier nog niet het geval geweest. Het is voor mij zeer consistent en coherent gebleken en vrij van geforceerde pogingen om 'modern' voor de dag te willen komen. Verhoogd naar 4,5.

Nu één keer gehoord. Geen doorkomen aan eerlijk gezegd! Vind het allemaal erg gezapig en langdradig. Zeker als je het vergelijkt met de paar albums hier voor. Maar met dit soort muziek moet ik het altijd een aantal maal hebben gehoord voordat het kwartje wel of niet valt. Er is dus nog geen man overboord zogezegd

Ik begrijp werkelijk niet waar vielip het over heeft. Heerlijk album, schuurt qua feeling 'n beetje tegen de prog van Steven Wilson en Porcupine Tree aan, vind ik.

Iedereen die Steven Wilson een warm hart toedraagt en net als ik lyrisch is over de laatste 2 van hem, The Raven en Hand.Cannot.Erase, zou voor de gein ook eens naar deze van Pendragon moeten luisteren. Vind 'm voor mijn gevoel, net als eerdere parels Pure en Passion, niet veel voor heer Wilson onderdoen.

Maar weer eens een halfje erbij gedaan. Album blijft groeien voor mij...

Ik kan dus niks tot weinig met die soloplaten van Steven Wilson.

Porcupine Tree vind ik echt een paar platen waanzinnig en Blackfield vind ik ook gaaf.

Ik vind eerder dat Pendragon in het straatje van IQ en Threshold verkeert.

Okee... Ik heb eerder al eens gelezen dat je een beetje moe werd van Steven Wilson, maar heb je The Raven en zijn laatste al gehoord, Ozric Spacefork? Zou toch helemaal spekkie voor jouw bekkie moeten zijn. Wat mij betreft zijn die gelaagder en spannender dan de beste Porcupine Tree albums die ik ken (Fear of a Blank Planet en Deadwing bedoel ik dan).

Natuurlijk snap ik je verwijzing naar IQ. Maar omdat Steven Wilson momenteel behoorlijk hot is hier op MuMe en ook daarbuiten (headliner Bospop) steeds bekender en belangrijker lijkt te worden, refereer ik juist even aan hem.

Die hordes nieuwe Wilson fans, die nu "het genre" via Hand.Cannot.Erase ontdekken, probeer ik zo ook met Pendragon te laten kennismaken. Gewoon, omdat dat de moeite waard is. Datzelfde geldt uiteraard ook voor een IQ, Saga, Riverside, Anathema, Oceansize en wie je daar allemaal nog meer bij kunt vermelden. (Threshold ken ik nog niet, staat bij deze op de to do lijst... )

Ik vind het adoreren en fanatiek volgen van een persoon gewoon altijd een beetje eng. Steven is een prima kerel en een hard werker, maar ook gewoon een mens.

Dat ik veel werk van hem zeer gaaf vind, betekent voor mij nog niet, dat ik alles blind aanschaf en de grond kus, waar hij op loopt. Daarom was ik het allemaal een beetje zat. Ik bedoel: die hele hype rond die remasters, waar gaat dat om? Maar goed, ieder zijn hobby.

Ik zal de soloplaten van Wilson eens luisteren, maar ik kan me herinneren dat ik het allemaal nét even te zwaarmoedig vond.

Heb het album van Pendragon nu een aantal maal gehoord. Het is wel iets gestegen in waardering maar er echt van ondersteboven ben ik nog steeds niet. Vergeleken met Passion en Pure vind ik het een aantal klasses minder. Er zitten wel mooie stukken in elk nummer maar op de één of andere manier kabbelt het me teveel voort. Te weinig 'to the point'.

Nick Barrett kan een beetje arrogant overkomen in de omgang en zijn stem, tsja... Dat is geen rockstem, al zou je dat op grond van de muziek verwachten en/of (misschien) willen. Kan me voorstellen dat sommige mensen er op afknappen, maar Ik vind het zeer prettig om naar te luisteren, ook al zit er niet veel variatie in. Nieuwe drummer Craig Blundell speelt misschien niet zo in your face/ear als Scott Higham, maar is wel degelijk een topper. Verder niet echt vernieuwende dingen qua composities, maar in het instrumentale gedeelte hoor ik toch wel weer wat leuke vondsten. Meneer Barrett trekt de muziek nog meer naar zichzelf toe, speelt zelfs een uitstekende keyboardsolo op In Bardo en heeft meer keyboardpartijen gedaan. Toch blijft hij voor mij vooral de meester op de gitaar. Degelijk album, al is het moeilijk om de klasse van Passion en Pure voorbij te streven.

Weer eens geprobeerd maar het wil maar niet lukken om dit album op waarde te schatten.

Het kabbelt maar door en ik kan er (nog) niet zoveel mee. Halverwege het album komt pas een noemenswaardige gitaarsolo voorbij in Faces Of Light. Want laten we eerlijk zijn, Nick Barrett horen we toch liever spelen dan zingen. En dat laatste doet hij nogal veel op dit album. Gesteund door Tiggy.
Geen idee wie dat is maar het had van mij niet gehoeven.

Deze zonet nog eens beluisterd in aanloop naar hun optreden morgen. Was misschien wel 2 jaar geleden. En nog langer geleden dat ik in de Boerderij was. Er was een tijd dat ik bijna maandelijks die 2x200 km aflegde. Geen spatje magie kwijtgeraakt, deze parel. Straks nog eens The Masquerade Overture luisteren en morgen ears, heart & beautiful soul on, world off. Hmm...