Prince - Art Official Age (2014)

Dan moet ik je toch even corrigeren, want het laatste album waar Wendy & Lisa aan mee werkten was Parade uit 1986, en nog een nummer op Sign o the times uit 1987. Dus Lovesexy is Wendy & Lisa loos...

De samenwerking met deze dames doet me inderdaad wel denken aan de W&L sound, en ook neigt het soms naar Vanity 6 of Apollonia 6 (Boy trouble bijvoorbeeld)

Oops zou zweren dat Wendy & Lisa nog meededen op Lovesexy dat zijn dan blijkbaar Cat en Sheila E.

Yep... "Cat.. we need you to rap..."

De eerste luisterbeurt van PlectrumElectrum beviel me beter dan de eerste van AOA maar nu de tweede keer is het precies andersom...

Waarom eigenlijk 2 albums en niet 1 dubbelalbum? Is er een platencontract waar die van af wil?

Tja, dan verschillen wij vooralsnog van mening. Voor mij drie echt geweldige nummers is gewoon te weinig om te kunnen spreken van een lekkere plaat. Misschien zit er nog een halfje verhoging in maar dat is denk ik wel de max.

Ach, ik heb 'm naar boven afgerond, dus uiteindelijk zitten we misschien niet eens zover van elkaar.

Ik vind Plectrumelectrum leuker maar zie aan de reviews overal al dat ik in de minderheid ben. Dit album is de Prince kant die ik nooit zo geweldig heb gevonden dus erg verrassend is het niet.
Maar met The Gold Standard en Funknroll maak je me wel blij hoor.

Iets of iemand wil ons doen laten geloven dat Prince is weder opgestaan. Dat lijkt me toch iets te veel marketingpraat. Een poging tot onbevooroordeeld luisteren is toch wel degelijk positief.
Hij probeert weer te behagen en d at doet ze weer zo begeerlijk, dat ...... .
Voorbeeld: What it Feels like: ogenschijnlijk niemanddallig, vervolgens zo rijk aan details dat ik om ben.

Waarom hoor ik dat toch allemaal niet

Zou het nog moeten komen wellicht?

Zeer matige Prince plaat met voornamelijk voortkabbelende deuntjes. Opener 'Art Official Cage' is misschien wel het slechtste dat hij ooit maakte. Daar staat dan wel tegenover dat 'Breakdown' geweldig is en ook 'The Gold Standard' en 'Funknroll' zijn sterk, al vind ik het stuk tussen 2:55 en 3:25 vreselijk in dat nummer. Had er een gitaarstamper van gemaakt en het was een klassieker geweest.
Een van de minste platen die de paarse held ooit maakte in mijn optiek.

Het zeer zwakke 'Da Bourgeoisie' heeft het album ook niet gehaald zie ik.
Wel zonde dat het geweldige 'Extraloveable Reloaded' er niet op staat.

Tijd om plectrumelectrum op te zetten en je wens wordt ingewilligd.
De versie op dit album is namelijk de remix.

Draai dat album nu al voor de 2x achter elkaar. Zo wil ik Prince horen!

Als Art Official Cage iets niet is, dan is het een voortkabbelend nummer. Ook staan er naast Breakdown nog een paar hele aardige soulballads op. Daarom vind ik het wat makkelijk om bijna alles 'voortkabbelend' te noemen. Het is pure soul. En The Gold Standard, Funknroll & Time zijn natuurlijk al helemaal niet 'voortkabbelend'. Gelukkig niet.

Dat schreef ik ook niet west. Wel dat ik dat nummer misschien wel het slechtste vond dat hij ooit maakte.

Zojuist het album nog eens gedraaid om te kijken of ik had dan verkeerd had gehoord, maar ik blijf erbij dat het album op 3 nummers na (Breakdown, The Gold Standard en Funknroll) vol staat met nietszeggende, slome, voortkabbelende nummers waar ik helemaal niks mee kan. Helaas, want ik ben een groot liefhebber van de man. Ik zet Plectrumelectrum nog maar eens op

rkdev Je spreekt jezelf tegen bovenstaande post? Eerst noem je het het slechtste wat de man ooit heeft gemaakt (ik geef je overigens zo 10 veel slechtere songs) en vervolgens som je m op als een van de 4 goede nummers?

Overigens vind ik breakfast can wait het slechtste nummer van dit album. Al niks aan gevonden sinds ie digitaal beschikbaar kwam.

Deze album en singleversie van Breakfast Can Wait heeft inderdaad heel wat peper en zout nodig om er een lekker ontbijtje van te maken. Dan vind ik de Gritsngravy remix van The Breakfast Experience EP al een stuk beter. Die versie had hier beter op kunnen staan.

Aangepast

Zie je nou wel, nou noem je Art Official Cage toch sloom en voortkabbelend...

Haha .... lol.
Maar goed, hij wordt er nog steeds niet beter door
(en ik geef toe "misschien wel het slechtste dat hij ooit maakte" is wat overdreven, maar mijn ding is het absoluut niet met die hippe house beat (net het begin van Sunclub - Fiesta of iets in die trant) en die Moby "Go" stukjes)

Art Official Cage doet denken aan het 90's werk van Prince, wat dance beats in het begin (niet mijn favoriete muziek), een korte rap en wat gestoorde gitaar op het einde. Anders, niet mijn favoriete soort muziek maar het werkt wel, vooral het einde dan vind ik echt wel goed. Een volledig album als dit nummer was wel te veel van het goede geweest. Clouds is echt een goed nummer vind ik, voortgeduwd door de bas en fijn gezongen, alles zoals Prince moet zijn. Breakdown is de typische Prince ballad, heel erg goed gezongen, sterke bas, gewoon niks mis mee. The Gold Standard doet me wel heel erg denken aan The Black Album. Je hoort er ook de stem van op Bob George denk ik. Prima nummer. U Know is geen slecht nummer maar ook niets speciaal. Breakfast can wait kende ik al heel erg lang en heb het altijd een goed nummer gevonden. Het einde met de rare stem had van mij wel niet gemoeten. This Could Be Us klinkt uiteindelijk veel beter dan de korte snippet die ik al gehoord had op het internet en is gewoon een goede ballad, beetje meer emancipation stijl. Goed gezongen weeral. What it feels like is een heel erg goed duet met andy allo. Ik heb haar album niet geluisterd maar zij heeft wel een leuke stem. Goede beat. Affirmation is een skipper voor mij. Way Back Home is textueel echt wel heel erg sterk van Prince. Erg melancholisch zelfs droevig nummer. Erg persoonlijk. Overduidelijk het hoogtepunt van het album wat het hele album toch wel een niveau hoger tilt. Time is precies hetzelfde. Andy Allo is terug en de bas is hypnotiserend. de remix van funknroll ertussen was voor mij compleet niet nodig. zwakke dance beat in het begin. Het einde is wel aardig maar vind de versie op Plectrum electrum toch echt wel veel beter. Affirmation 3 borduurt verder op way back home en is een super manier om het album af te sluiten. Dit album zal ik zeker vaak van begin tot eind opleggen. Geen echte missers wat mij betreft. Goed om Prince terug te hebben na het toch wel wat te zwakke 20Ten

Eindelijk nieuw werk van de Grote Kleine Man.
De laatste platen (na het briljante The Rainbow Children) waren allemaal erg wisselvallig, maar bevatten altijd minimaal 1 dijk van een song die de hele plaat goed maakte.
Qua wisselvalligheid is het hier weer raak.
De eerste luisterbeurt laat een fris, modern geluid horen, maar je blijft wel een beetje met een "is dit alles-gevoel" zitten. Na een paar luisterbeurten durf ik nu mijn mening wel te tikken.

Art Official Cage
Het eerste wat opvalt is het matige geluid. iets wat bij Prince platen niet nieuw is, maar het valt wel op. Gek genoeg valt dit met de koptelefoon op juist wel weer mee. Het nummer heeft een beetje een fout jaren '90 gevoel (Dead Or Alive). In deel 2 van het nummer wordt het meer Prince en sluit het dus naar tevredenheid af.

Clouds
Is een relatief simpel R&B nummer dat dankzij de gitaar een Prince twist krijgt. Een aardig nummer.

Breakdown
Het hoogtepunt van de plaat, maar niet het briljante nummer waar ik op hoopte.
Het is een echte powerballad zoals alleen Prince die kan maken. De vocalen zijn briljant, maar ik mis de gitaar. Ik kan niet wachten op een live uitvoering met gitaar, want dat kan dit nummer klassiek maken.

The Gold Standard
Heerlijk funky nummer dat een beetje de sfeer van de jonge Prince uitademt (zal wel door de synths komen). De synths, rhythm gitaar en de blazers maken een lekker feestje van dit nummer.

U Know
Standaard R&B nummer. Wel lekker, maar niet echt mijn ding.

Breakfast Can't Wait
De enige echte filler op de plaat. Nu is een filler van Prince nog boven het niveau van veel andere artiesten, maar dit nummer heeft ie volgens mij slapend opgenomen.

This Could Be Us
Hele mooie zang en typische Prince verleiding zit erin. Ik moet de tekst nog goed beluistern, maar dit nummer kan een mooie avond losmaken.

What It Feels Like
Prince laat horen dat hij ook goede, moderne R&B kan maken.

Affirmation I & II
Segue voor het verhaal....

Way Back Home
Heel mooi gezongen, mar muzikaal verder erg simpel. Geen bijzonder nummer.

Funknroll
Lekker dynamisch feestnummer uit Prince zijn funkschool. Deze remix is zeer dansbaar en ik krijg er poitieve energie van.

Time
In het begin krijg ik het idee dat ik naar een slap aftreksel van Love Song (met Madonna) zit te luisteren. Echter naarmate het nummer vordert, wordt het beter en beter. In deel 2 zorgt met name de bas ervoor dat je in een heerlijke flow terecht komt. Lekker nummer!

Affirmation III
Vage afsluiter die zo onder een S/F film kan.

Het schijnt een soort van een concept album te zijn en er zit iets van een verhaal in, maar ik snap er helemaal niets van.
Voorlopig mag ie het met 3.5* doen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Prince - Art Official Age / Prince & 3rd Eye Girl - Spectrum Electrum - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Hoeveel artiesten durven het aan om twee platen op één dag uit te brengen? Het zijn er waarschijnlijk niet heel veel, maar er zijn er nog veel minder die het kunstje een paar jaar later nog eens doodleuk herhalen.

Prince bracht in 2009 al eens twee platen op één dag uit (MPLSound en LotusFlow3r) en deed er toen bovendien een plaat van zijn toenmalige protegé Bria Valente bij. De dubbele release van Prince in 2014 zal daarom niet heel veel opzien baren, al is het maar omdat Prince op zijn platen al lang niet meer in de topvorm verkeert die hij in de jaren 80 etaleerde.

De afgelopen jaren bracht de muzikant uit Minneapolis zo af en toe wel eens een aardige plaat uit, maar platen van het kaliber 1999, Purple Rain, Around The World In A Day, Parade en vooral Sign 'O' The Times heeft Prince al meer dan 25 jaar niet meer gemaakt of zelfs maar benaderd. Dat gaat Prince niet veranderen met de release van Art Official Age en PlectrumElectrum; hoe graag we dat ook willen. Toch was ik nieuwsgierig naar de twee nieuwe Prince platen, want met Prince weet je het immers maar nooit.

Laat ik eens beginnen met Art Official Age. De plaat opent met een opvallend kitscherige disco stamper, die klinkt als Daft Punk met Nile Rodgers, maar dan in een heel fout jasje, inclusief Duitse sample. Het klinkt stiekem wel lekker, maar met Prince in topvorm heeft het niets te maken, tot hij er aan het eind nog even een gitaarsolo tegenaan gooit en er toch nog een Prince track van weet te maken.

Art Official Age klinkt vanaf dat moment als een echte Prince plaat en het is zeker geen slechte. Art Official Age leunt zwaar op funk en R&B en sleept het jaren 80 geluid van Prince het nieuwe millennium in met opvallende en soms bijna futuristisch aandoende elektronica en een geluid en een productie die aansluiten bij de hedendaagse R&B en rap.

Art Official Age is een plaat van momenten. Af en toe hoor je een gedreven Prince die er toch weer in slaagt om muziek te maken die er toe doet, maar minstens net zo vaak hoor je muziek die aangenaam voortkabbelt maar zeker geen onuitwisbare indruk maakt. Art Official Age valt uiteindelijk vooral op door de bijzonder mooie productie en door de ballads op de plaat, die nog het meest herinneren aan de grote Prince uit het verleden.

Kortom, een dikke voldoende, maar niet meer dan dat.



PlectrumElectrum is een totaal andere plaat. Op deze plaat wordt Prince bijgestaan door zijn all-female en powerband 3rd Eye Girl; de band met wie Prince het afgelopen jaar ook toerde.

PlectrumElectrum is een stuk steviger dan Art Official Age en leunt niet op R&B, rap en funk, maar op (glam)rock. Iedereen die Prince graag als gitarist aan het werk hoort komt op PlectrumElectrum aan zijn trekken. De plaat bevat bij vlagen fantastisch gitaarwerk en schaart Prince definitief onder de grote rockgitaristen.

PlectrumElectrum is voorzien van een moddervet geluid, maar Prince neemt op de plaat ook met enige regelmaat gas terug, wat een lekker dynamisch geluid oplevert.

Toch is ook PlectrumElectrum niet zo goed als de platen die Prince in zijn beste jaren maakte. Instrumentaal en vocaal is het allemaal dik in orde, maar de memorabele songs die Prince een jaar of 25 a 30 jaar geleden schreef, ontbreken toch op deze plaat, zeker wanneer Prince en 3rd Eye Girl de rock later op de plaat toch weer zo af en toe verruilen voor funk en R&B.

Conclusie 1: Prince is er wederom niet in geslaagd om een plaat af te leveren die kan concurreren met zijn beste werk.
Conclusie 2: Prince heeft twee aardige platen afgeleverd die allebei hun momenten hebben.

Goed genoeg voor een plekje op de krenten uit de pop. Ja, net als je het mij vraagt, als is het maar vanwege het gitaarwerk op PlectrumElectrum en de productie van Art Offical Age. Erwin Zijleman

erwinz, ik heb jouw stukje gelezen en volgens mij maak je een denkfout. Jij vergelijkt deze 2 nieuwe platen van Prince met zijn beste platen uit de jaren '80, maar dat kan helemaal niet. Het is nu 2014 en ook Prince heeft zich enigszins aangepast aan de tijd. Dat is juist goed te horen en het is 'm te prijzen. Daarom gaat die vergelijking (ook uit conclusie 1) niet op.

Toch ook hier niet helemaal eens. Een album als Gold experience, of the Rainbow children komen toch aardig in de buurt van de bovengenoemde albums.. Maar blijft uiteraard iets persoonlijks

Mee eens dat het lastig vergelijken is. Ik vind het ook geen slechte platen, maar ik mis toch de magie die er vroeger wel was.

Snap wel wat je bedoeld... die magie vind je alleen nog tijdens de live shows

Ja precies. Toch wel gek dat het dan op de plaat niet lukt, al had hij van deze twee best 1 bovengemiddeld goede kunnen maken.

Magie heeft ook met de luisteraars te maken.
Zijn fans worden ouder en veranderen mee, wat het des te knapper maakt dat de door Lennon genoemde TGE en TRC weer zo aansloten bij de trouwe fanschare.
In het algemeen kan je best zeggen dat als Prince zijn releases meer had kunnen beteugelen dat hij tot zijn dood geniale albums had kunnen blijven uitbrengen. Dat had echter wel afbreuk gedaan aan het icoon dat hij nu is met de hoogte-en dieptepunten in de studio.

Op het podium blijft hij een icoon.

Och, ik denk dat Prince het niet meer interesant vindt om bv een album vh jaar o.i.d. te maken, hij wil gewoon lekkere muziek maken en leuke dingen uitbrengen.
Ik zie de albums ook wel als een geheel en ben tevrede met het resultaat.
Uiteindelijk zijn de "fans"dan toch de winnaar die krijgen 2 goede albums.