Prince - Art Official Age (2014)

Opener Art Official Cage is Prince house met een vleugje disco, doordrenkt met rock, funk, pop en weet ik het wat.
Ja het is wat chaotisch, maar het is ook Prince zoals we hem kennen qua veelzijdigheid. Het nummer an sich is best even wennen maar waarom toch weer zo'n rap? Zijn we eindelijk van Tony M. af, krijgen we dit.
Hoe dan ook bevalt dit nummer me toch wel. Er gebeurt weer eens wat op een Prince album en dat is al heel wat.

Het nummer vormt de opmaat voor heel wat moois denk je dan.... ja denk je... want het tempo gaat alras naar beneden en we belanden in de gezapige midtempo r&b van de man waar ik het nooit zo op heb begrepen. Mij te dreinerig af en toe en het is hier al niet anders helaas.

Breakdown doet het goed bij de fans, maar deze ballad raakt mij nauwelijks (te veel volgens het bekende Prince recept: bijna automatische piloot) en zo gaan we voort op Art Official Age..... saaie midtempo r&b, niet al te bijzondere ballads en af en toe dan toch een heerlijke opleving zoals The Gold Standard of Funknroll (waarom hij dit nummer nu op beide albums heeft gezet is me overigens een raadsel: het past beter op het 3rdEyeGirl album, dus de aanwezigheid op dat album lijkt me genoeg ook al zijn het iets verschillende versies).

Dit is een soort Musicology nummer 2 wat mij betreft en die beschouw ik niet bepaald als één van zijn betere zullen we maar zeggen. Iets te veel automatische piloot, iets te weinig dampende blazers.
Er had meer in gezeten luisterend naar de nummers die ik persoonlijk wel goed vind en dan is het toch een beetje een kwestie van 'he, jammer'.

Maar ach...... van Prince verwacht ik al jaren niks bijzonders meer. Wanneer komt ie weer op bezoek in Nederland?

Welcome Home Class! begint dit eerste album van Prince in 4 jaar. De opener zet gelijk de toon voor het album: een funky guitar met een moderne beat. Echte Prince klanken gemixt met een moderner sausje. En om eerlijk te zijn, het was even wennen, maar verkeerd klinkt Art Official Cage niet.

Clouds is een aardig popliedje tot de gitaarsolo volgt, die is erg fijn. Op Breakdown horen we zowaar een klassieke Prince ballad, echt een fraai nummer. The Gold Standard is werkelijk een echte en een heerlijke klassieke funky Prince song, alsof we terug gaan naar die goede gouden tijd. Ook leuk om de stem van Le Grind terug te horen. Het is toch geweldig dat de grote kleine man weer zo'n fantastisch nummer heeft gemaakt.
Het tempo gaat dan terug. U Know is toch weer een prettige r&b slowsong en inmiddels vind ik de wat meer popballad Breakfast in Bed toch wel aardig. Nog een langzaam nummer erachteraan, een soulballad met piano en later gitaar: This Could Be Us, met een mooie melodie en (natuurlijk) sterk gezongen door Prince. What It Feels Like is minder bijzonder.

Way Back Home is een apart nummer, maar het heeft een sterke beat. Toch is het wachten op het geweldige Funknroll: wat een fantastische harde lekkere funksong is dat. Prince op zijn best. De ballad Time is lekker zeurend, zoals Prince dat zo goed kan. Ik vind de synthesizer klanken hierop fraai. Alleen duurt het nummer net te lang.
Prince heeft het in 2014 dan toch weer voor elkaar. Hij levert een album af dat meer dan de moeite waard is, sterker nog: er staan een aantal echt mooie en ook een paar lekkere funky tracks op, naast wat niet meer dan aardige songs. Prince in een wat moderner jasje: het staat 'm best goed.

Eindelijk nieuw werk van de Grote Kleine Man.
De laatste platen (na het briljante The Rainbow Children) waren allemaal erg wisselvallig, maar bevatten altijd minimaal 1 dijk van een song die de hele plaat goed maakte.
Qua wisselvalligheid is het hier weer raak.
De eerste luisterbeurt laat een fris, modern geluid horen, maar je blijft wel een beetje met een "is dit alles-gevoel" zitten. Na een paar luisterbeurten durf ik nu mijn mening wel te tikken.

Art Official Cage
Het eerste wat opvalt is het matige geluid. iets wat bij Prince platen niet nieuw is, maar het valt wel op. Gek genoeg valt dit met de koptelefoon op juist wel weer mee. Het nummer heeft een beetje een fout jaren '90 gevoel (Dead Or Alive). In deel 2 van het nummer wordt het meer Prince en sluit het dus naar tevredenheid af.

Clouds
Is een relatief simpel R&B nummer dat dankzij de gitaar een Prince twist krijgt. Een aardig nummer.

Breakdown
Het hoogtepunt van de plaat, maar niet het briljante nummer waar ik op hoopte.
Het is een echte powerballad zoals alleen Prince die kan maken. De vocalen zijn briljant, maar ik mis de gitaar. Ik kan niet wachten op een live uitvoering met gitaar, want dat kan dit nummer klassiek maken.

The Gold Standard
Heerlijk funky nummer dat een beetje de sfeer van de jonge Prince uitademt (zal wel door de synths komen). De synths, rhythm gitaar en de blazers maken een lekker feestje van dit nummer.

U Know
Standaard R&B nummer. Wel lekker, maar niet echt mijn ding.

Breakfast Can't Wait
De enige echte filler op de plaat. Nu is een filler van Prince nog boven het niveau van veel andere artiesten, maar dit nummer heeft ie volgens mij slapend opgenomen.

This Could Be Us
Hele mooie zang en typische Prince verleiding zit erin. Ik moet de tekst nog goed beluistern, maar dit nummer kan een mooie avond losmaken.

What It Feels Like
Prince laat horen dat hij ook goede, moderne R&B kan maken.

Affirmation I & II
Segue voor het verhaal....

Way Back Home
Heel mooi gezongen, mar muzikaal verder erg simpel. Geen bijzonder nummer.

Funknroll
Lekker dynamisch feestnummer uit Prince zijn funkschool. Deze remix is zeer dansbaar en ik krijg er poitieve energie van.

Time
In het begin krijg ik het idee dat ik naar een slap aftreksel van Love Song (met Madonna) zit te luisteren. Echter naarmate het nummer vordert, wordt het beter en beter. In deel 2 zorgt met name de bas ervoor dat je in een heerlijke flow terecht komt. Lekker nummer!

Affirmation III
Vage afsluiter die zo onder een S/F film kan.

Het schijnt een soort van een concept album te zijn en er zit iets van een verhaal in, maar ik snap er helemaal niets van.
Voorlopig mag ie het met 3.5* doen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Prince - Art Official Age / Prince & 3rd Eye Girl - Spectrum Electrum - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Hoeveel artiesten durven het aan om twee platen op één dag uit te brengen? Het zijn er waarschijnlijk niet heel veel, maar er zijn er nog veel minder die het kunstje een paar jaar later nog eens doodleuk herhalen.

Prince bracht in 2009 al eens twee platen op één dag uit (MPLSound en LotusFlow3r) en deed er toen bovendien een plaat van zijn toenmalige protegé Bria Valente bij. De dubbele release van Prince in 2014 zal daarom niet heel veel opzien baren, al is het maar omdat Prince op zijn platen al lang niet meer in de topvorm verkeert die hij in de jaren 80 etaleerde.

De afgelopen jaren bracht de muzikant uit Minneapolis zo af en toe wel eens een aardige plaat uit, maar platen van het kaliber 1999, Purple Rain, Around The World In A Day, Parade en vooral Sign 'O' The Times heeft Prince al meer dan 25 jaar niet meer gemaakt of zelfs maar benaderd. Dat gaat Prince niet veranderen met de release van Art Official Age en PlectrumElectrum; hoe graag we dat ook willen. Toch was ik nieuwsgierig naar de twee nieuwe Prince platen, want met Prince weet je het immers maar nooit.

Laat ik eens beginnen met Art Official Age. De plaat opent met een opvallend kitscherige disco stamper, die klinkt als Daft Punk met Nile Rodgers, maar dan in een heel fout jasje, inclusief Duitse sample. Het klinkt stiekem wel lekker, maar met Prince in topvorm heeft het niets te maken, tot hij er aan het eind nog even een gitaarsolo tegenaan gooit en er toch nog een Prince track van weet te maken.

Art Official Age klinkt vanaf dat moment als een echte Prince plaat en het is zeker geen slechte. Art Official Age leunt zwaar op funk en R&B en sleept het jaren 80 geluid van Prince het nieuwe millennium in met opvallende en soms bijna futuristisch aandoende elektronica en een geluid en een productie die aansluiten bij de hedendaagse R&B en rap.

Art Official Age is een plaat van momenten. Af en toe hoor je een gedreven Prince die er toch weer in slaagt om muziek te maken die er toe doet, maar minstens net zo vaak hoor je muziek die aangenaam voortkabbelt maar zeker geen onuitwisbare indruk maakt. Art Official Age valt uiteindelijk vooral op door de bijzonder mooie productie en door de ballads op de plaat, die nog het meest herinneren aan de grote Prince uit het verleden.

Kortom, een dikke voldoende, maar niet meer dan dat.



PlectrumElectrum is een totaal andere plaat. Op deze plaat wordt Prince bijgestaan door zijn all-female en powerband 3rd Eye Girl; de band met wie Prince het afgelopen jaar ook toerde.

PlectrumElectrum is een stuk steviger dan Art Official Age en leunt niet op R&B, rap en funk, maar op (glam)rock. Iedereen die Prince graag als gitarist aan het werk hoort komt op PlectrumElectrum aan zijn trekken. De plaat bevat bij vlagen fantastisch gitaarwerk en schaart Prince definitief onder de grote rockgitaristen.

PlectrumElectrum is voorzien van een moddervet geluid, maar Prince neemt op de plaat ook met enige regelmaat gas terug, wat een lekker dynamisch geluid oplevert.

Toch is ook PlectrumElectrum niet zo goed als de platen die Prince in zijn beste jaren maakte. Instrumentaal en vocaal is het allemaal dik in orde, maar de memorabele songs die Prince een jaar of 25 a 30 jaar geleden schreef, ontbreken toch op deze plaat, zeker wanneer Prince en 3rd Eye Girl de rock later op de plaat toch weer zo af en toe verruilen voor funk en R&B.

Conclusie 1: Prince is er wederom niet in geslaagd om een plaat af te leveren die kan concurreren met zijn beste werk.
Conclusie 2: Prince heeft twee aardige platen afgeleverd die allebei hun momenten hebben.

Goed genoeg voor een plekje op de krenten uit de pop. Ja, net als je het mij vraagt, als is het maar vanwege het gitaarwerk op PlectrumElectrum en de productie van Art Offical Age. Erwin Zijleman

Nu het album een weekje uit is heb ik er goed naar kunnen luisteren en heeft goed op me kunnen inwerken:

1.Art Official Cage (3:41)

Mijn 1e indruk van dit nummer was: WTF Real music for real music lovers was Prince zijn credo voor jaren, en dan opent ie een album met een nummer als dit? Maar het einde verPRINCEt ie t toch weer met een heerlijke gitaar, en eerlijkheid gebied te zeggen dat dit nummer steeds beter wordt met elke luisterbeurt.

2.Clouds (4:34)

Dit nummer was al "los" voor de release van het album, en het deed me toen niet zo heel veel. Nu vind ik het wel leuker dan voorheen, maar meer dan gewoon aardig vind ik het niet.

3.Breakdown (4:04)

Dit nummer werd in Paradiso 2013 al gespeeld, en was meteen favoriet bij velen. Het doet erg denken aan de oude Prince, en die horen "we" graag. Ik ook, en vind het dan ook de beste track van dit album.

4.The Gold Standard (5:53)

We zijn lekker op dreef. Het ene old school Prince nummer is voorbij, en we gaan verder in de volgende! Heerlijk nummer, lekkere beat, en heerlijk funky gitaartje! Goed bezig Prince!

5.U Know (3:56)

Ook dit nummer was al "los" voor het album uitkwam, en deed me weinig. Een sample van een R&B nummer er in, en een sexy nummer. Als geheel op dit album doet het me meer, en ga 't steeds lekkerder vinden.

6.Breakfast Can't Wait (3:54)

Ook een nummer wat al een tijdje uit was. Dit vond ik toen al niks, en nu nog steeds niet. Echt een paar niveaus te laag voor Prince. Te simpel... Eerste skip moment.

7.This Could Be Us (5:12)

Ook al eerder bekend, een ode aan Patricia Kotero. de dame mooie rondborstige dame uit Purple Rain, en natuurlijk Apollonia 6. Dit nummer groeit ook met elke luisterbeurt. Misschien is de wetenschap van "de ode aan" wel de reden dat het nummer vanwege nostalgische redenen leuker wordt. Het is in ieder geval een typische Prince ballad. Maar waar de ballad vooral op de laatste 2 albums veel te mierzoet waren, is dat bij dit album naar mijn idee niet het geval. Het blijft mooi!

8.What It Feels Like (3:53)

Met breakfast can wait samen een skip moment. Dit nummer doet me denken aan het niveau wat Prince de laatste jaren liet horen op 20ten en Lotusflow3r.

9.Affirmation I & II (0:40)

Tja, een interlude voor een verhaal... skip..

10.Way Back Home (3:05)

Leuk nummer, niks bijzonders, leuk dat Andy Allo er op te horen is.

11.Funknroll (4:08)

De remix van het nummer wat ook terug is te horen in originele staat op Prince & 3rdEyeGirl - Plectrumelectrum (2014). Toch vind ik de remix ook erg lekker klinken. Een feest nummer zoals Prince ze kan maken.

12.Time (6:49)

Dit nummer begint wat tam, maar als na een minuut of 3 die heerlijke bas erin begint is het een super lekker nummer als geheel.

13.Affirmation III (3:27)

Dit nummer staat gelukkig op 't einde, en kan dus makkelijk overgeslagen worden. Het is het einde van het verhaal, maar niet echt boeiend. Kan zo op een New Age of Relaxing moments verzamelaar terecht komen.

Eind conclusie is dat het toch wel een lekker album is geworden, maar wat na de helft wel even een inkak moment heeft, en bij Funk n Roll weer wat aanspoort tot boeiend luisteren. Opvallend voor een Prince album vind ik dat hij hier heel veel ruimte laat voor andere zangeressen om ook hun ding te doen, misschien wel iets te veel naar mijn smaak. 2 skipmomenten midden in het album, en nog een aan het einde en een interlude die eigenlijk geen aparte track is te noemen geeft me een album waar 9 lekkere tracks op staan, en die tracks zijn van een hogere standaard dan zijn voorganger 20ten.
Lotusflow3r vond ik als album ook erg goed, ook al lees ik veel fans die dit het beste werk vinden sinds Gold experience. Ik vind dit, samen met Plectrumelectrum het beste werk sinds Lotusflow3r (niet MPLSound, want dat vind ik een matige plaat)

Als fan ben ik zeker tevreden met 9 nummers op een plaat die ik lekker vind... en dan hebben we ook nog Plectrumelectrum. Prince kan het gelukkig nog! 3,5 ster voor dit album is naar mijn mening een terechte en goede beoordeling!

Als Prince een nieuwe plaat uitbrengt is dat natuurlijk immer en altijd groots nieuws. Dit jaar is er dan dubbel zo groot nieuws, want de kleine grote man uit Minneapolis komt zelfs met twee albums op de proppen. Tegelijk uitgebracht en de één met een volledige vrouwelijke band. Die plaat komt later, we beginnen met Art Official Age. En natuurlijk ben ik benieuwd of hij de gloriejaren in 2014 doet herleven…

Opener Art Official Cage komt in ieder geval binnen, op een ietwat verwarrende manier. Het klinkt mij als een rommelige dancehit. Is dit hetgeen wat Prince ons gaat brengen met deze plaat? Dat is wel even wennen zeg!
Clouds is dan wel weer een stuk herkenbaarder. Hier horen we de relaxtere Prince, zoals we die kennen. Nummer hangt erg naar de R&B. Funky synths en catchy zanglijnen kleuren het in. Het fijne Breakdown kende ik al. Een erg fijne single. Nummer zit gewoon heel goed in elkaar. Nog een stukje fijner wordt het met het door blazers gedreven The Gold Standard. Opvallend toch weer hoe blazers een nummer zo waardevol kunnen opsmukken. Een persoonlijk favorietje is geboren.
Jammer is het dan ook om hierna de simpele R&B van U Know aan te moeten horen. Van top naar filler. Net zo’n filler als het wel heel simpele Breakfast Can Wait is. Omhoog met die kwaliteit!
Dat gebeurd dan ook met This Could Be Us. Ik ervaar dit als een intens nummer. Je wordt er echt in meegezogen. Ook leuk is het smoothe What if Feels Like. Leuke zangeres ook, goede toevoeging aan het geheel.
De Affirmations op deze plaat zijn interlude. Eerst is er ruimte voor deel 1 en 2, aan het einde voor het spacy deel 3. Daartussen de rest van de songs. Way Back Home is de bewuste Prince. Een nummer voor de teksten. Nummer met het verhaal. Swingen doen we met nog een persoonlijk favorietje. Ik heb het over FunknRoll, die we op die andere plaat in een andere mix terughoren. Nummer straalt veel energie uit. Time, als laatst, is dan wel aardig te noemen.

Nee, Prince haalt het dus niet bij zijn muzikale gloriejaren. Maar dat levert ook geen slechte plaat op. Met Art Official Age heeft Prince een bijzonder fijn, funky R&B-plaat gemaakt. Wat me wel altijd opvalt aan zijn platen is de vaak wat slechte muziekkwaliteit. Fijne plaat verder.

(bron: Opus de Soul )

De laatste paar dagen van het jaar weer eens alle voor mij relevante albums van het afgelopen jaar aan het herbeluisteren.
Dat deze worp van Prince geen top 10 materiaal zou worden stond al wel vast maar heb hem toch met 0.5* verhoogt naar 4* omdat hij eigenlijk niets onderdoet voor dat andere album dat hij dit jaar heeft uitgebracht Prince & 3rdEyeGirl - Plectrumelectrum (2014).

2 Albums die van een even constant nivo zijn (het is jammer maar Prince is wat studio albums betreft wel over zijn hoogtepunt heen), neemt niet weg dat beide albums best wel de moeite waard zijn deze de Funky R&B kant de andere de Funk-Rock kant.
Gelijkwaardig tweeluik dus beiden 4*