Status Quo - Live! (1977)

Ricardo , 22 euro voor een enkele cd , want dit is geen dubbelaar .
Wel wat aan de dure kant .

Dan heb je het wel mis Ruud want het is een echte onvervalste dubbelaar.Kost maar 11 euro per cd dus,een koopje eigenlijk voor zo'n goed live album.Op cd 1 staan de tracks Junior's Wailing tot en met Forty Five Hundred Times(track nummer 7).En op cd 2 staan de nummers Roll Over Lay Down tot en met Bye Bye Johnny(track nummer 6) 13 nummers in totaal dus verdeeld over 2 cd's.De nummers Caroline en Bye Bye Johnny zijn 2aparte nummers vandaar dat ik op 1 track meer kom dan op de setlist hierboven aangegeven word.Als je dit album org gaat kopen Ruud dan wens ik je er veel luisterplezier mee.Groet ricardo.

Dank je , wist ik niet dat het hier om een dubbelaar ging , dan valt de prijs nog mee .
Probeer hem morgen te krijgen , luistergroeten . Rudiger .

Het mag simpel zijn . Maar wat een vakmanschap en wat een feestband is Status Quo . Dat blijkt vooral op deze live plaat van de in topvorm verkerende heren .
Ik neem nog een pilsje.

Caroline en Bye bye Johnny zijn met elkaar verbonden door een drumsolo van John Coghlan. Daarom heeft het wel zin om ze als één track te rekenen, net als Backwater/Just take me en Little Lady/Most of the Time.
En, maar dat had iedereen al begrepen, CD-2 is natuurlijk Roll over lay Down tm Roadhouse Blues.

Vreemde discussie over tracks die bij elkaar horen. Het zijn allen afzonderlijke nummers. Dat is op de LP ook goed te zien. Wanneer John Coghlan wat aanrommelt om toch vooral het publiek te bespelen (wat het overigens prima naar de zin heeft) wil dat nog niet zeggen dat Quo van Caroline en Bye Bye Johnny een medley tracht te maken. Dus ook hier 2 tracks.
Wat me licht irriteert is de volgorde op de cd. Die is anders dan op het origineel. Rain is verhuisd naar CD1 en Roadhouse blues is niet meer de uitsmijter van het album. En daar moet ik toch wel even aan wennen. Het zit toch op een of andere manier in mijn systeem. Een album wordt (als het goed is) ook zorgvuldig samengesteld. Ik gebruik de shuffletoets van mijn cd-speler ook nooit lichtzinnig. En daarom vind ik dat wat jammer.

Hoe bedoel je Wammel? Mijn 2cd heeft dezelfde volgorde als de dubbel LP hoor, ik heb ze allebei gehad.

isut intressant Bluebird welke volgorde de div tracks hebben?Dit is gewoon een steengoed live album van de Quo,en gelijk 1 van de betere uit de jaren 70.Ze klinken op dit live album veel zwaarder en terechter dan op de studio platen vind ik.

Daar is ie weer.... Tuurlijk is het interessant! Wat dacht je wat! Alfred Lagarde draaide de plaat grijs in zn betonuur en ik als 17 jarige puber als een haas op mn brommert naar de winkel hoor! Net zoals met de livealbums van de Earring en Rainbow die in dat memorabele jaar verschenen. De originele trackvolgorde vormt de chronologie van het concert en zo staat het ook in het geheugen van iedere kenner gegrift, dat spreekt voor zich!

P.S. Met de meest vriendelijke luistergroet!

Daar wassie weer Bluebird,en jij reageert natuurlijk weer,want wij weten hier op mu.me nu allemaal wel, hoe flauwer de kul hoe sneller jij erop reageert.Ik heb het volgens jou niet allemaal door denk jij,maar wil ik dat wel dan?Of heb jij mij soms niet door?Ik vind In my Chair,Don't Waste My Time en Roll Over Lay Down de beste nummers op dit album,wat een muur van geluid kunnen deze heren live neerzetten.Dan zijn er ook nog mensen die deze muziek eenvoudig vinden,dat is misschien ook wel een beetje zo,maar ik geniet altijd met volle teugen van deze jaren 70 live klassieker,beter dan alle studio versies bij elkaar vind ik.

@ricardo: Op een stomme vraag krijg je meestal een stom antwoord. Maar waar het om ging is dat de trackvolgorde van een klassieker wel degelijk van historisch belang is. Daar had Wammel het namelijk over en het leek me interessant daar op te reageren. Daarbij lijkt het me een normale zaak netjes antwoord te geven als men (jij in dit geval) mij een gerichte vraag stelt hetgeen de discussie ten goede komt. Dat jij daar misschien moeite mee hebt kan ik helaas niks aan doen. Maar probeer er dan liever wel inhoudelijk op in te gaan i.p.v. rare opmerkingen te plaatsen want het is een serieus onderwerp en voor je het weet gaat de bezem er weer door.

En voor de rest zijn mijn favo tracks: 4400 Times, Big Fat Mama en uiteraard Roadhouse Blues als je het graag weten wil. En jammer maar helaas, geen enkel bonusnummer op deze knalschijf. Heb je daar ook nog een antwoord op.

Vanwege de euforische stemming na de winst van het Nederlands elftal op Italie ben ik gisteravond niet meer toegekomen aan een reactie. Maaruh... heren, heren, wat een kif. Daar moet een hoop oud zeer aan ten grondslag liggen terwijl wij ons toch allen wentelen in het heerlijke warme bad wat we Rockmuziek in het algemeen en Status Quo in het bijzonder zouden kunnen noemen.

Waar het dus om gaat is de volgorde van de tracklist en die doet er m.i. wel degelijk toe. Te meer als die volgorde gelijk is aan de toenmalige concerten. Mijn LIVE-LP werd destijds uitgebracht op het Vertigo-Label en kent de tracklist zoals aangegeven door MM.
Mijn LIVE -cd heeft het volgende kenmerk 2005 Mercury Records 982 597-2 en kent de volgende tracklist:
Disc One
1. Juniors Wailing
2. Backwater/Just take me
3. Is there a better way
4. In my Chair
5. Little Lady / Most of the Time
6. Rain
7. Forty Five Hundred Times

Disc Two
1. Roll over Lay Down
2. Big fat Mama
3. Don't waste my Time
4. Roadhouse Blues
5. Caroline
6. Bye Bye Johnny

En nogmaals het maakt er de individuele nummers niet minder op maar doet m.i. wel afbreuk aan de authenticiteit van de concertregistratie.

Kijk, daar zit het verschil dan weer in. Mijn oude dubbelcd met het kenmerk Vertigo 510 334-2 heeft de tracks nog in de originele volgorde. De re-issue van Mercury heeft dat dus blijkbaar niet. Eigenaardige zaak. Misschien dat de Quo hier zelf de hand in heeft gehad omdat Caroline/Bye By Johnny later wel als uitsmijter werd gespeeld. En wat die 'kif' betreft: Niks aan de hand hoor. Sommige mensen dwalen wel eens wat af hier.

Ik vermoedde het al langer maar kon hem niet helemaal plaatsen.Maar vandaag heb ik het ontdekt. De riff die Quo vakkundig inpast tussen de 8e en 9e minuut in Roadhouse Blues is afkomstig uit Shakin´all over van Johnny Kid & The Pirates uit 1960.

Vandaag eindelijk orgineel tegengekomen en voor de prijs van 12.95 kon ik dit dubbel feest cd niet laten liggen .

Dan heb je hem niet duur in handen, ik heb hem een half jaar geleden nog voor 22 euro gekocht, maar zelfs dat vind ik geen cent teveel hoor, want het is 1 van de beste live albums uit de jaren 70.

Klopt helemaal Ricardo , waar ik hem vanmiddag kocht stond op het doosje 22.95 .
Ik stapte naar de verkoper en vroeg hem of dit wel de correcte prijs was , hij zocht het effe op en zei dat Quo live in de mid-price zat , zodoende kreeg ik hem goedkoper .

Weer zo`n weergaloos live album uit het lijkt wel een gedenkjaar 1977 , prachtige Quo nummers met de bekende gitaarrifs .
Ook het begin met de aankondiging is schitterend , als een plaat op die manier begint moet de rest natuurlijk goed zijn en dat is het .
4 sterren voorlopig .

Dit is toch één van mijn favoriete live-albums. Het live-geluid is krachtiger als op de studio-albums. Het is voor mij (bijna) 1 groot feest. Ik heb hem zelf nog op elpee en als ik het vroeger afluisterde keek ik als jochie vaak in de binnenkant van LP-hoes met die mooie collage van de Live foto's. Ik moet hem eigenlijk nog eens op CD kopen (ik hem hem eens zien liggen voor 10 euro bij de Mediamarkt, alleen had ik toen mijn geld vergeten )

Geweldige live registratie, van SQ, die op de planken eigenlijk altijd op z'n best was. Op dubbel vinyl.

Wie dit mooi vind moet proberen het debuutalbum van Steamhammer, Reflection genaamd, te pakken te krijgen. Junior's Wailing is oorspronkelijk van hun en sorry, Steamhammer doet het beter.
De groep is niet vermeld op deze site en digibeet die ik ben weet niet hoe ik een plaatje van de hoes moet importeren en dat is verplicht. Ik zal nog wel eens assistentie vragen.

Deze ben ik nu aan het draaien, maar wat een verschil met de studio versies eigenlijk. alles klinkt hier veel zwaarder op dan op de studio versies. ook klinkt de stem van Rossi hier een stuk zwaarder. de feest muziek van de studio versies lijkt hier plaats te maken voor een stuk serieuser geluid. dit is nou echt een band die live gewoon stukken beter uit de verf komt dan op de studio versies. van begin tot eind gewoon een super album, er staan geen zwakke momenten op vind ik. Don't Waste My Time, Roll Over Lay Down en In My Chair zijn voor mij de absolute hoogtepunten op dit album.

Deze draai ik niet vaak, maar ben altijd weer onder de indruk van dit magistrale live album. Wat een energie en wat een volume. Erg goede productie ook. Deze hoort gewoon in het rijtje thuis van Made In Japan, Uriah Heep live 1977, golden Earring live 1977, Live And Dangerous etc etc. Gewoon een top live klassieker zoals de jaren 70 wel meer mooi spul heeft uitgebracht. Jammer dat er geen aparte mu.me top 10 voor studio albums is en eentje voor live albums.

Simpel weg de beste Status Quo plaat, heb deze nog op lp gehad. Alleen jammer dat de hond hem ook lekker vond.

Er word op deze plaat een heel erg energiek concert gespeelt, waar mij ook nog best wel de rauwheid opvalt. En wat een opener trouwens prachtig!

........... voor zo'n dubbel lp moet dat wel een ''dog of two head'' zijn geweest........

Een soort van vinyl big mac volgens mij.

Ben weer even helemaal status quo aan het beluisteren, en natuurlijk ook deze (voor het eerst op mijn nieuwe fantaaaastische set ) en wat een geweldige plaatblijft dit toch, de opening alleen al is memorabel. De energie de passie en de solo's op en neer. Ja dit is toch echt een waanzinnige live plaat. Ben zeer benieuwd in oktober!

Ik denk dat je het hier over de stemmen van Parfitt en Lancaster hebt? Zij namen ook verschillende songs voor hun rekening, en live klonk dat dan idd een stuk zwaarder. Rossi's stem was altijd hetzelfde, vrij iel/nassaal, niet negatief bedoeld overigens , hun stemmen hadden allemaal iets bijzonders.

Ik geef deze plaat 4 sterren. Hij kwam op het juiste moment uit. De band had net Blue For You uitgebracht en was op haar creatieve hoogtepunt.

Simpel maar toch geniaal: dat is "Live! (1977)". Status Quo op z'n superbest!!
5*****

Beste Hans, ge hebt er verstand van!