Justin Hayward & John Lodge - Blue Jays (1975)

Dit album staat nog altijd op mijn lijstje voor beluisteren. Ik ben alleen niet zo'n John lodge fan. Prima muzikant, aardige vocalist, maar geen hoogvlieger als componist.
Hayward heb ik hoger zitten. Altijd goed voor sfeervolle melanchonie.

De Ray Thomas albums werden toendertijd lauw ontvangen. Ik weet ook niet of die man mij een heel album kan boeien

..

Leuk!

Deze collectieve her-interesse in de Moodies. Ik word er helemaal enthousiast van

Misschien tijd voor een Moodymeter.nl ?

Sla je slag zou ik zeggen Ozric !!

Je spreekt over "her"-interesse, maar is die interesse ooit weggeweest dan? Bij mij niet i.e.g.!

Weet niet wat een Moodymeter is maar klinkt leuk. Ik doe bij voorbaat mee.

Nu ja. Sommige bands raken onder een dikke laag stof, en er wordt nooit meer over gepraat. Gelukkig zijn Moody Blues een band waar nog steeds flink naar wordt geluisterd.

Bij mij staan ook regelmatig de Moodies op. Maar ik ben gewoon blij, dat er mensen zijn die dit pas ontdekken. Of het nu 1975 is of 2014, er is altijd wel tijd voor Moody Blues.

Ja, mooi is dat!
Heb nu een zoontje van 3, zie het al voor me dat ik over een poosje onder de zoden lig en hij lekker mijn (vinyl)-moody lptjes draait

Moodies zijn tijdloos, dus ik zie het wel gebeuren. Meerendeel van hun beste werk is van voor mijn geboorte...

Hier nog zo een

Via mijn broer. Als zoveel muziek. Zeker al een jaar of 35 bekend met de Moodies.
Waarvan de periode voor Octave mij het meest aanspreekt. Van 1967 tot 1972 heeft louter goede tot uitstekende albums opgeleverd.

Daarom toch wel nieuwsgierig geworden naar deze duo-plaat.

Heb je 'm nou al gehoord?

Nope. Zit in een zonovergoten Kreta.Zodra ik thuis ben zal ik er eens in duiken.
Ik duik nu ff ergens anders in

de ballenbak?

Geprobeerd......maar verbannen.

Damn!

Duo-Project van Justin Hayward en John Lodge. De twee gezichtsbepalende leden van The Moody Blues.
Fraai album. Melanchonisch, sfeervol en melodieus. Verrassend ? Nee, dat niet.
In die zin dat het heel herkenbaar is en luid en duidelijk te horen is dat het hier om een soort van verkapt Moody Blues album gaat.
Conceptueel is het niet, maar dat was Seventh Sojourn ook niet.
Het orkest laat weer eens van zich horen ( erg fraai in Nights Winters Years) en is de opener This Morning van een indrukwekkende schoonheid.
De enige wat zwakkere broeder vind ik Saved By The Music van Lodge, die op één of andere manier I'm Just A Singer In A Rock' Roll Band in een orchestraler jasje dunnetjes wil overdoen.
Ben ook niet onder de indruk van zijn wat magere stemgeluid in dit nummer.

Verder deutelt het aangenaam voort. Voelt als een warme deken. Mist wel het avontuurlijke van de beste Moody Blues albums, maar het is vooral een aangename plaat voor de koude dagen en lange nachten geworden. Met heel mooie nummers.

Met bikkel2 eens.
Erg verrassend album in positieve zin. Ademt weer de sfeer van de vroegere Moody Blues albums.
Erg mooi nummer vind ik Remember me, my friend. De samenzang van Hayward en Lodge zijn wonderschoon!
Op You en Maybe doet Lodge het ook niet onaardig en het zijn mooie composities.
Minder vind ik Saved by the music en I dreamed last night.
Maar over het algemeen een heel behoorlijk goed album.
Ik geef een 4.0*

Humor: "All songs written by Justin Hayward/John Lodge, except..." en dan volgen er zes solotitels van Hayward en drie van Lodge, zodat er van die "all songs" slechts twéé overblijven die gemeenschappelijk zijn geschreven (Remember me (my friend) en When you wake up).
        Moeilijk om iets negatiefs te zeggen over dit album: voor mijn gevoel zijn Hayward en Lodge de twee meest op elkaar ingespeelde (en "ingezongen") Moodies, met vergelijkbare stemmen en temperamenten qua composities, en bij deze samenwerking kunnen ze hun gevoel van romantische popballades vrij spel geven. En in principe ben ik daar helemaal vóór, maar Blue Jays schiet wel èrg ver door richting romantiek. De nummers zijn van zichzelf al bijna zonder uitzondering zeer dramatisch, en wanneer sommige toch al topzware ballades dan ook nog eens een orkestraal arrangement krijgen beginnen ze bijna te kreunen onder hun eigen gewicht, zoals Nights winters years (met die enorme over-the-top-finale) en I dreamed last night (met die jubelende strijkers bij het refrein).
        Justin Hayward geeft met zijn gebruikelijke scherpe gitaarsound nog wel wat tegengas, maar dat is niet altijd voldoende. Bovendien vind ik de stem van John Lodge prima voor up-tempo-nummers zoals Tortoise and the hare en I'm just a singer, maar op ballades als You en Maybe klinkt hij gewoon vlak en karakterloos. Al die elementen, plus de vaak "gedubbelde" vocalen en het feit dat sommige nummers wat te lang doorgaan (de helft van de tracks zit qua speelduur ruimschoots boven de vijf minuten) resulteren in een plaat die soms een beetje veel van het goede is. Mijn favorieten zijn dan ook het wat kaler gearrangeerde Who are you now en het ijle Blue guitar waarbij de gitaarexplosie op het einde een lekker tegengif vormt voor de strijkes, net zoals het up-tempo-refrein van Saved by the music haast als een verfrissende duik in een koel zwembad aanvoelt.
        Zoals gezegd, het is heerlijk om te merken dat dit duo ook buiten de Moody Blues in staat is tot het afleveren van kwalitatief hoogwaardige en warmhartige muziek, en Blue Jays is en blijft een uiterst sympathiek project met diverse uitstekende nummers (met name van Hayward, naar mijn smaak sowieso de beste componist van de Moody Blues), maar de propvolle sound en de overdadige arrangementen benemen me ook wel een beetje de adem.

BoyOnHeavenHill

Jij vindt het duidelijk een veel mindere plaat dan ik.

Ik vind het echt een prachtige plaat. Minder mooi en rauw als Seventh Sojourn maar vele malen beter dan Octave.

Ik volg je wel in je kritiek op de bombast en volle instrumentatie. Het is inderdaad nogal overdonderd.

Mee eens met het bombastische gebeuren.
Nu waren de Moodies altijd wel van opfleuren met met name de mellotron en het herkenbare gitaarspel van Hayward, maar een onsje minder hier had wellicht op zijn plaats geweest.
Maar als tussendoortje in een periode dat er geen sprake is van aktiviteit betreft de band, is het beslist een heel aardig album.
Sterke punten zijn zoals altijd de mooie melodieën en vooral de zang van Hayward. Die snik in zijn stem doet het toch altijd goed.

Mooi album . De orchestrale toevoeging is soms wat over de top , maar aan de andere kant lenen de composities zich daar ook wel voor .Prima samenzang en muzikaal zit het gedegen in elkaar. Met mate consumeren dit , want anders verzuip je in de overdaad , maar zeker een prima plaat en 4 sterren waard .

Onbekend werkje voor mij. Deze moet ik maar eens verder ontdekken: op de playlist voor de komende weken!

En?

Vandaag vinyl kringloop score voor... €1,50.
Voor afgeragd vinyl van the Cure, oftewel andermans ellende waar bijna €25,- voor gevraagd wordt bij diezelfde KL, is dit een koopje.
Kortom: spekkoper.

Spekkoper ?
Is dat zo?

Mint staat (optisch) ook nog. Inlegvel met songteksten enz. zit er ook bij. De lp zat in een goede witte hoes .
Dus helemaal compleet.
En mooi artwork.

Zag 'm liggen zonder deze post te kennen dus op de gok mee genomen want Hayward en Lodge, ja die kan ik plaatsen.
KL personeel niet vermoed ik.
Houden zo!

Op zich wel redelijk album. Herkenbaar geluid uit duizenden.

This morning heeft heerlijke synths.
In Remember me, my friend komen de MB arrangementen volop aan bod. Klinkt me overigens bekend in de oren.... ooit geplugd op de radio ? Dat zou dan in mijn geval Noordzee moeten zijn geweest.
My brother vind ik 13 in een dozijn nummer. Wel lekker gitaarwerk en mooie samenzang dan weer. Dus verder ok want het einde van het nummer vind ik dan weer zo zo.
You begint zo dat het meteen je aandacht krijgt. Beetje meezing, stadion nummer. Dit eindigt al sterker dan You.
Night, winters, years begint met violen (verderop plingplongpluk) en klavier en is op kant 1 m.i. het meest orchestrale nummer. Koper, pauken/timpani, dat dus...
Saved by the music zet er meteen de sokken is met een rustig middengedeelte. Met kenmerkende MB gitaarsolo. En fluiten en... nou ja de bekende riedel.

Ik vind het niet een heel opmerkelijk album maar het is zeker aangenaam en wat nou maakte dat deze mannen nu zo nodig als duo iets moesten creëren als dit album?

Klassiek MBachtig klinkt I dreamed last night.
Who are you now.., zo halverwege kant 2 wordt het toch wel allemaal een beetje gemiddeld en zoetsappigheid troef .
Ja maybe begint voornaam en gaat dan over in slepend tempo met ik denk orgel/harmonium (?). Hier blijken er toch tikjes op het vinyl te zitten (mint ogen en klinken) bij deze rustige passage. De zang is zeurderig.
When you wake up, dubbelzinnig, want er zullen luisteraars in slaap gevallen kunnen zijn . Als afsluiter MB gitaarwerk, MB koortjes ahaaahahaaa.

Al met al:

Een euro en vijftig eurocent.

Het album is zeker meer dan dat waard.
Maar het zou niet op mijn wishlist gekomen zijn.
Zoals ik er tegen aan liep, dan zeker niet laten liggen.