Outlaws - Outlaws (1975)

Dat gladgestreken geluid stoort mij eigenlijk helemaal niet. Ik blijf dit een erg lekkere, typisch Amerikaanse, southern rock plaat vinden.

In elk geval met gemak in de top 10 van de essentiele southern rockplaten.

Niet in mijn top 10 vrees ik. Absoluut niet essentieel.

Voor de Southern Rock? Welke Outlaws-plaat dan wel, als ik vragen mag? Want de Outlaws niet als essentiele southern rock-band zien, lijkt me raar.

Voor mij dan het wereldse LIVE album

Als ik een top 10 van southern rock platen moest maken zat deze plaat er zeker niet bij. Wel The Outlaws als band maar dan bijv: Ghostriders, Los Hombres of die live plaat. Niet die eerste.

Goed. Ghost Riders is inderdaad erg sterk, maar wel zonder Henry Paul en Billy Jones, die beiden jarenlang de sound van The Outlaws hebben mee bepaald.

Liveplaten zet ik niet snel in een top-10. Niet van Skynyrd, Mule, Allmans, etc.
Een top 10 zal Pronounced, Allman Brothers debuut, Life Before Insanity, Marauder, Outlaws-debuut, Macon Tracks bevatten en nog enkele, maar daar zou ik over moeten nadenken.
Misschien het Molly Hatchet-debuut.

Om een echt afgewogen top 10 samen te stellen, zou ik een hele bulk aan southern rock platen moeten afluisteren. Heb ik nu even de puf niet voor.
Ik zou het waarschijnlijk meer bij de traditionelere south.rock bands houden. Blackfoot, Molly Hatchet., Van Zant. etc. Eerste Danny Joe Brown. Eerste twee Doc Holliday's. Misschien een Les Dudek plaat.
Gov't mule en Allman Brothers zouden er niet in voorkomen, denk ik.

Doc Holiday is awesome maar niet traditioneel.

Ik zou dan eerder Grinderswitch, Marshall Tucker, Allmans etc. als traditioneel bestempelen.

Ik merk wel dat je meer richting de harde Southern Rock hangt. Dat is ook cool
Misschien zijn Point Blank, Two Guns, Jackyl en Every Mother's Nightmare ook wat voor je.

Southern rock moet wel rocken,natuurlijk . Point blank was ik inderdaad vergeten. Kan Prima in een top 10.
Jackyl en EMN gooi ik in de hairmetal / sleazerock.

Was bedoel je met traditioneel eigenlijk ?

Outlaws, Skynyrd, Marshall Tucker, Allmans en Grinderswitch zijn het genre een beetje begonnen, zonder het te willen.

Zij hebben dus met elkaar de blauwdruk geleverd voor een genre, waar later bands als 38 Special (ook awesome), Johnny Van Zant, Blackfoot, Molly Hatchet, Doc Holliday etc. mee aan de haal gingen. Alleen die gingen met zn allen richting Hardrock.

In de jaren 90 grepen bands weer terug naar het oer-jam-geluid: Derek Trucks, Gov't Mule, Steepwater Band, Drive-By Truckers.

Eigenlijk is het maar een moeilijk genre, want een heleboel bands die ergens anders dan van het zuiden komen, maken Southern Rock (Raging Slab, White Cowbell Oklahoma, Bachman Turner Overdrive) en bands die uit de zuidelijke staten komen, soms helemaal niet (Santana, Little Feat etc.)

Oke, je hebt wel een hoop kennis van de SR. Ik hou het dan toch maar bij de hard rockin' southern rock. De grenzen zijn inderdaad nogal wazig.

Maar toch wel interessant dat je Jackyl en Every Mother's Nightmare terzijde schuift. Die hebben toch wel een flinke scheut Boogie en Blues in hun glamrock gegoten.

Ik ben overigens ook niet altijd even gecharmeerd van dat eeuwige gejam. Ik vind bijvoorbeeld Soldiers of Fortune van Outlaws ook ijzersterk, ook al zijn de drums geprogrammeerd.

Bij Jackyl hoor ik te veel ac/dc om er nog SR van te kunnen maken. EMN zal ik nog eens beluisteren. Ook lang geleden. Is wel een band van de sleazeroxx website.

Ik ben overigens ook niet altijd even gecharmeerd van dat eeuwige gejam.

Hoe doe je dat bij Gov't mule?. Die live cd's zijn bijna allemaal jam sessies en eeeerg lang

De liveplaten van the Mule vind ik ook vaak net iets minder, het duurt en het duurt maar.

De studioplaten staan vol eigen materiaal en vaak erg to-the-point.

Heren vergeten jullie niet Molly Hatchet???

Teruglezen. Meerdere malen genoemd. Zelfs de Danny Joe Brownband is genoemd...

Jackyl hairmetal?

Vooral eind jaren 80, begin jaren 90 is het dunnen scheidslijn tussen sleaze- en southern rock.

Ja , wist je dat niet dan?

Even terugkomend op EMN. Die zijn inderdaad meer bluesy dan ik me nog herinnerde.
Lijkt ook veel op Tora Tora. Die beschouw ik ook meer als blues/hardrock dan hairmetal.

Ja dat vond ik dus ook. Het lijkt wel een heel apart genre. Bluesy Hardrock van rond de 90's...

Screaming Cheetah Wheelies, Cry of Love, Brother Cane, Raging Slab etc.

Een nummer als Cry no more had zo van de Eagles kunnen zijn.

Muzikaal zit het allemaal erg degelijk in elkaar.Een beetje een combinatie van Lynyrd Skynyrd en the Eagles,erg aangenaam allemaal maar origineel is het allemaal niet.Al is dit genre daar waarschijnlijk ook niet voor bedoeld.

Met grote afstand is Green Grass & High Tides het beste nummer van deze plaat.

Ik weet niet. Er zijn meer erg gave songs van de band: Song for You en Song in the Breeze zijn erg knappe songs en voor de gitaargeweld liefhebbers is Waterhole ook erg impressive.

Wat betreft harmoniezang is de band toch, in hun genre, alleen geëvenaard door de Eagles.

En sowieso zou ik niet spreken over "Met grote afstand" hier, daarvoor vind ik de rest van de plaat in alle opzichten toch te sterk.

Ik ken alleen Green Grass & High Tides. Dat is redelijk epic.

Vergeten pareltje in mijn lp verzameling. Vanochtend bij het struinen door mijn collectie gevonden en op m’n draaitafel gelegd. Da’s lang geleden zeg. Album ooit gekocht eind jaren 70 toen ik het nummer Green Grass & High Tides op een feestje voorbij hoorde komen. Kon me de rest van het album niet meer herinneren maar het blijft een onvervalst lekker stukje southern rock. Iets te smooth maar uiteindelijk goed verteerbaar. Green Grass enz blijft een fantastisch nummer.

Als ventje van 13 luisterde ik bijna dagelijks naar 2 platen bij een vriendje uit die tijd: hotel California van de Eagles en het debuut van the Outlaws. God wat genoten we bij de track Green grass and High tides!! De volume knop ging steeds verder open. We rolden over de grond gierend van het lachen bij die uitgerekte ? solo's waar maar geen einde aan kwam. De benedenburen zullen zich de draaimiddagen van de twee schoolmaatjes nog lang bijgebleven zijn. Fantastisch wat een tijd!