Mijn jubelende recensie voor iO Pages!
VETTE KRENT
Ken je dat zodanig sterke gevoel van ongeloof als je iets te horen krijgt dat bij de eerste seconde al meteen raak is, dat je er van moet lachen? Dat is me enkele dagen geleden overkomen. Haken bevindt zich op een steeds sneller razende trein, het niveau wordt opgekrikt en we kunnen slechts hopen dat het zeskoppige beest nooit ontspoort. Restoration is een EP van 34 minuten, maar één van de slechts drie songs is wel een dreun in je gezicht van 19 minuten. De titel verwijst naar een restauratie of ‘herziene weergave’ van drie oude nummers die op hun debuut-EP Enter The Fifth Dimension (2008) zijn verschenen. Er zijn overeenkomsten, maar Restoration mag echt wel als ‘nieuw’ werk beschouwd worden. Drie huidige Haken-leden waren er toen zelfs nog niet bij.
Opener Darkest Light ligt in de lijn van debuutplaat Aquarius (denk aan Celestial Elixir), met die gekke en alle kanten uitdeinende keyboardklanken en zware naar Meshuggah neigende achtsnarige gitaarmonsters, zoals op Visions, maar wat een verschil in precisie, daadkracht en melodisch beukgehalte! Haken is een fenomeen dat niet meer in de rock- à metalmarge van het progressieve spectrum ligt, maar bepaalt steeds meer de richting. Waar grootheid op z’n retour Dream Theater vroeger vaandeldrager was, nemen deze Britten de fakkel wat mij betreft over. De muziek is uitermate spannend en het verrassingsgehalte ligt hoog. Restoration verveelt geen seconde.
Earthlings is een zachter nummer en had rechtstreeks van hun laatste epos The Mountain kunnen komen (denk aan Somebody). Het lied bouwt stil en mysterieus op en kent zachte, meerlagige passages die bij de groep nog net niet voldoende voorkwamen. Bij deze dus goedgemaakt. Maar…
Crystallised is het epicentrum van dit schijfje; de titel verwijst naar Snow van hun eerste EP en hoewel er overeenkomsten zijn, is het lied gekristalliseerd tot een modern meesterwerk. Hier vind je alles wat Haken zo goed maakt: een Cockroach King/Gentle Giant/Spock’s Beard contrapunt samenzangmoment, nog meer vocale harmonieën, spetterende ‘duetten’ tussen gitaar, bas en keyboard; alsof we een laaiend debat tussen instrumenten aan het volgen zijn en vervolgens uiteraard het overzicht verliezen. Herkenbaar, maar in de beste betekenis. De slotfase van het lied is fenomenaal: een wat vertraagde sfeervolle, orkestrale reprise van een beginmelodie, zoals bij pakweg de meeste Transatlantic-epics.
Haal alvast die gesloten ogen en bevredigende glimlach boven. Restoration is een moddervette krent!
Nicolas Dewulf