Manfred Mann - Lone Arranger (2014)

Ja hier ben ik erg benieuwd naar!

Het is toch een album met gewoon alles en iedereen waar hij momenteel mee samenwerkt, zelfs ook weer met Chris Thompson?

Merkwaardig dat het dan geen Earth Band heet.... Of vergis ik mij daarin?

Als Chris weer van de partij is als zanger ga ik wel weer luisteren.....was eigenlijk al een tijdje afgehaakt

Het ''verschil'' met de Earth Band periode zal er niet toe doen lijkt me zo. Onder die naam zijn er wel meer obscure albums verschenen. Dit lijkt me gezien de tracklist best een amusant album te zijn geworden. De eenzame eigenzinnige arrangeur van oude hits spreekt genoeg tot de verbeelding in ieder geval.

Een hele doos aan zangers is open getrokken voor dit cover album.
NEW ALBUM “Lone Arranger” | Manfred Mann's Earth Band - manfredmann.co.uk

Chris was op de studio albums sinds zijn aanstelling in 1976 eigenlijk alleen afwezig op Masque en Plains Music, dus ik zie geen reden voor jou om afgehaakt te zijn

@ the Cry; na Somewhere in Africa had ik het wel een beetje gezien met onze Manfred.
De sterkere nummers - in mijn ogen - vond ik niet meer en heb hem toen niet meer gevolgd.
En wat Chris betreft hij heeft een tijdje echt alles gezonden, maar daarna was hij dan weer weg , dan weer terug. Ik heb MMEB live gezien in Den Haag ( rond 1980) en zelfs toen was er al sprake van dat Chris er niet bij zou zijn, omdat hij de band zou verlaten. Gelukkig was hij er wel bij!!

Van Rober Hart tot Kris Kristofferson, juist. Ik ben benieuwd.

Dit is een klein beetje je probleem, Nico, bij meer artiesten. Gisteren nog Joe Cocker.
Óf je hebt alles beluisterd van een artiest en komt dan eventueel tot de conclusie dat het al enige tijd niets meer is.
Óf je volgt de artiest alweer jaren niet meer en zegt dan dat hij uit je vizier is verdwenen. Daar is op zich niets mis mee.

Dan hebben andere users nog mogelijkheden om goedbedoelde adviezen en tips te geven voor in hun ogen goede albums.

Maar je schrijft met enige regelmaat dat een band, artiest, niets meer is na een bepaald album en dan schrijf je tegelijkertijd in één zin dat je het ook (daarom!) niet meer gevolgd hebt na dat laatste, in jouw ogen, goede album.

Dat kan dus gewoonweg niet. Ik vind Somewhere in Afrika ook één van de betere albums van Mann, over zijn hele carrière bekeken. Maar wat daarna is gekomen is over het algemeen genomen minimaal goed te noemen en al helemaal geen reden om maar niets meer te beluisteren van Mann vanaf 1982.

Het is natuurlijk de bedoeling van de site (lijkt mij) dat minimaal de interesse voor muziek blijft bestaan. Ik ben ook zeer geïnteresseerd in zijn nieuwste album, z'n eerste pas weer in 10 jaar. Vooraf kunnen we in ieder geval zeggen dat hij z'n tijd heeft genomen. Dus over één nacht ijs is alvast niet van toepassing

Overmorgen wordt Mike Lubowitz 74 jaar. Nu is een gevorderde leeftijd op zichzelf geen probleem voor een artiest, kijk eens naar de 80-jarige Leonard Cohen. Nu zou ik bijna een 'maar' neerzetten. Dat doe ik niet. Geef de man een kans zou ik zeggen. Toch nog wel een 'maar'. Het wordt een album met 'adaptions' of covers, zoals dat heet. De verrassing moet dan komen van de uitvoering. De muzikaliteit die hij daarin weet te leggen. Verder zijn er gastbijdragen en spelen enkele leden van de voormalige Earth Band mee. Misschien wel een heel fijne plaat. Waarom ook niet ?!

Niks mis mee. De 'maar' was al van toepassing sinds Mann al platen maakt en covers zijn eigen jasje aantrekt. Als zodanig krijg je hier gewoon een produkt wat je van de man kunt verwachten. Prachtig gewoon. Sommige artiesten blijf je nou eenmaal volgen tot in de kist. Je hebt er iets mee of niet. En zelfs dan zijn ze nog niet dood te krijgen.

74........ kan het nog !?!!

Buddy Guy, Leonard Cohen.
Wat zouden ze ook stoppen?

Christine McVie (71) werd dit jaar ook weer lid van Fleetwood Mac.
Het gaat om hun toewijding aan het vak van muzikant. Meer geld is op die leeftijd inmiddels zinloos, dus het hoeft alleen nog maar te gaan om het maken van goede muziek.

En ze worden, toegegeven, ook maar zelden op broddelwerk betrapt

En zo is het maar net Hans.

Muzikant zijn is ook geen beroep, het is een roeping. En hoe ouder ze worden, hoe meer diepte het werk krijgt.

Mann staat ten allen tijde garant voor eigenzinnigheid en interessante en geslaagde samensmedingen van eigen interpretaties en bestaand repertoire in ieder geval.

Heeft nog niemand het album gehoord?

Ik zit zelf te wachten op de bestelling vanuit Engeland, dus dat duurt dan altijd even.

Vreemd genoeg weet mijn plaatselijke betere platenzaak van niets (nergens in de nieuwe releases te vinden), net als de Mediamarkt. Bol.com meldt dat de cd "niet leverbaar" is.

Zo zien we, het is allemaal weer bestemd voor het "grote publiek", kosten noch moeite zijn gespaard het album aan de man te brengen...

Ik wacht ook nog op de bestelling uit Engeland. De geringe beschikbaarheid van het album verbaast me wel een beetje, omdat Manfred zelf op zijn facebook pagina al een foto uit een (Engelse) cd zaak had geplaatst met daarop zijn album.

Wel apart, release datum 17-10-2014 levetijd 15 a 21 dagen

LONE ARRANGER, MANFRED MANN, CD | PlatoMania

Inderdaad ook hier in de contreien nog nergens aan te komen. Heb er geen haast mee. Ligt vast voor de feestdagen nog wel in de winkel.

Gelukkig is ie bij zijn eigen webshop wel voorradig! Heb m nu dus binnen. Ik rapporteer spoedig.

Vol verwachting klopt jou hart Hans ?

De wetenschap dat de man nou eenmaal een bepaalde kwaliteit in mijn smaak levert is voldoende. Cd's zijn tegenwoordig ook niet bepaald binnen een paar dagen uitverkocht tenslotte. En er zal nog wel het een en ander op Joetroep staan en nog verschijnen wellicht.

Have fun !!

De eerste indruk is apart. Ook al is hij over de zeventig, Manfred Mann heeft geen zin om in herhaling te vallen. Het opent met een bewerking van een hiphop nummer van Jay-Z dat op zijn beurt dat weer van MMEB gesampled heeft. Er staat een discobewerking op van 'For You'. Er staan ook wat herkenbaardere bewerkingen op, zoals de bewerking van Free's 'All Right Now' en Queen's 'We Will Rock You'. De bewerking van The Doors' 'Light My Fire' is helemaal geabstractiseerd. Dit is erg experimenteel voor mijn oortjes. Eigenlijk wel leuk ook.

Ik weet eerlijk gezegd ook nog niet wat ik er van moet denken.
Ik begin alvast met mij nog even te onthouden van stemming.

Na een aantal keren luisteren hou ik er vooral een "los zand" gevoel aan over. Vleesch noch visch.
Je hoort de nieuwste trends, dat mag je toch wel zeggen bij een nummer met Jay-Z, maar ik hoor evenzogoed een stapje terug naar Manfred Mann Chapter III, via One Way Step up (mijn hoogtepuntje voorlopig).

Het zijn veelal bewerkingen van klassieke songs. En dan voor mij helaas geen nummers die ik graag nog eens gedaan zou willen zien door Mann. All Right Now, Nothing compares to you, We will rock you. Bepaald geen Mann artiesten.
Wat was er mis met Bruce Springsteen?

Aan de andere kant hoor ik wel wat interessante arrangementen en aardige (helaas korte) fragmenten van zijn fameuze toetsenspel.

Maar hij heeft er nadrukkelijk geen groepsalbum van gemaakt. Geen mensen die hem het hele album hebben ondersteund, niets wat het tot een aantrekkelijke prestatie van een band maakt.
Chris Thompson viert geen comeback maar is slechts te horen met zijn oude vocalen op het nogmaals van stal gehaalde For You. Een nummer van het Chance album uit 1981 dat van mij geen remake had gehoeven, ongeacht wie er recent een sample van heeft gemaakt.

Het is wel het eerste album van Mann in tien jaar, ik had mij er erg op verheugd. Het heeft wellicht een klein gewenningsproces nodig.
Het heeft voor fans van Manfred Mann's Earth Band veel te weinig herkenningspunten. Tot zijn dood zal Mann daarin ook buitengewoon eigenzinnig blijven.

Ik kan mij nog voorstellen dat de verhoudingen met Thompson van dien aard zijn dat een innige samenwerking niet meer tot de mogelijkheden behoort. Maar zijn trouwe, oudgediende Mick Rogers speelt ook nauwelijks enige rol van betekenis.

De titel bevestigt wat Mann ook schrijft: ik ben alleen maar de samensteller. Hij speelt muziek van anderen en vindt zichzelf niet goed genoeg als componist. Maar juist binnen een band, en zeker een man als Rogers (33 dienstjaren bij Mann inclusief de huidige concerten), lopen er mensen rond die wel degelijk kunnen schrijven en ook zeker op z'n Earth Bands.

De sound die daarmee ontstond is onlosmakelijk aan Mann verbonden. Het is ook de muziek waar hij groot door is geworden. Maar hij heeft daar dus geen boodschap aan. En dat is voor zijn muzikanten en voor de liefhebbers van zijn geluid teleurstellend. Hij is dus niet alleen maar "samensteller" maar regelt ook alles vanuit zijn ivoren toren.

Als je 30 bent en je gooit je kont eigenwijs tegen de kribbe is het alleszins begrijpelijk. Maar bij 74 zou er een andere sfeer moeten hangen en die kom ik op dit album verre van tegen.

Slecht is het nu ook weer niet maar ik vind het wel een klein beetje een gemiste kans.

Father of day, father of night, live 2014

Waarom kan er op het podium wel wat op de plaat niet mag?

Zoals gezegd, ik heb er geen haast mee. De laatste paar albums van Manfred zijn idd wat ''los zand'' produkties waarbij zijn eigen(zinnige) ideeën belangrijker worden geacht dan de vorm. De tijd zal wel leren of deze nog aan de collectie wordt toegevoegd... de verwachtingen waren misschien toch iets te hoog gespannen...

Goed uiteindelijk kabbelt alles wel met plezier voorbij. Alleen "I Came for You" skip it steevast. Wratje op de plaat. Heb de bonus cd nog niet opgezet overigens. Favorieten zijn openingsnummer "One Hand in the Air"; "Light My Fire"; "Nothing Compares to You"; en "One Way Stand-Up". Inderdaad een flinke potpourri van post-Thompson Manfred Mann. Jammer dat dit album gepromoot wordt met een belofte van gastvocalen door Noel McCalla en Chris Thompson terwijl die alleen gesampled worden. Maar de nieuwe ingehuurde zangeressen en zangers hebben ook wel dat typische Mann gevoel. Ze sluiten meer aan bij McCalla dan bij Thompson uiteraard. Eigenzinnig en toch wel bijzonder album. Experimenteel tot in zijn latere jaren, die goeie ouwe Manfred

Ja, voor zover covers onder experimenteel zijn te scharen, uiteraard.

Hij heeft relatief op latere leeftijd toch altijd een angst gehad niet meer te worden gezien als een volwaardig rockartiest van deze tijd.

Vroeger trok hij zich daar eerlijk gezegd helemaal niets van aan. Nadat hij was uitgekeken op zijn eigen (veelal succesvolle) sixties werk, ontstonden zijn echte experimenten door Manfred Mann's Chapter Three. Vlagen (symfonische) rock met jazz. Later werd de moog zijn handelsmerk, werd de Earth Band echt symfonisch.
Toen vroeg hij zich niet af, of hij nog wel modern was en mee kon met de eisen van de jeugd. Of hij hoefde zich dat niet af te vragen, de jeugd wilde symfo. Hij zette de trend voor zijn eigen doelgroep.

Ik vind rap- en R&B achtige varianten van bestaande songs introduceren binnen de mogelijkheden die je hebt als muzikant schijnbaar experimenteel, namelijk voor hemzelf, maar de muziek was natuurlijk allang uitgevonden. Hij holt er nu eigenlijk een beetje achteraan.

Het experimentele zit hem dus in het feit dat het "nieuw" is voor Mann, zijn band en zijn liefhebbers. Hij zal het als modern beschouwen omdat het muziek is van deze tijd en zichzelf als experimentele voorganger zien.

Maar het heeft ook iets krampachtigs, hoewel ik overigens mee ga in het cijfer dat je aan het album hebt gehangen. Het is namelijk ook niet slecht, zo ver gaat het helemaal niet.

Maar nog eens een cd met Mick Rogers, een kruising tussen Solar Fire en Nightingales and Bombers (wat ook had gekund) had mij ongetwijfeld meer in extase gebracht.

Heeft dus niets (meer) met de Eathband te maken. Doet jazzy aan deze covers en of ik dit nu van Ome Manfred kan waarderen...leuk in een ander jasje, maar ik hoor toch echt liever de Earthband.( waardering volgt later). I came for you hoor ik liever in zijn originele versie, want Ome Manfred verandert in feite hier niet zoveel. Je hoort nog gewoon die zanger van destijds..Hij maakt er nu een disco nummer van helaas enne..nog wat...van sommige klassiekers moet je afblijven, want je verneukt dan zo'n nummer ( Light my fire...[i]oh oh wat zonde van zo'n wereld nummer.[/i]..)