Slayer - Seasons in the Abyss (1990)

Dat vond ik eigenlijk ook, maar nu ik 'm de afgelopen maanden weer een paar maal gedraaid heb, is de waardering toch weer omhoog geschoten. Deze plaat klopt gewoon nog steeds, ook al is hij lang niet zo bruut en snel als Reign in Blood. Dat vatte ik vorig jaar nog op als tamheid, maar dat is het toch duidelijk niet.
Het zal wel aan m'n bui gelegen hebben toen...

Ik had gelezen dat de geremasterde 180 gram vinyl platen van Slayer een slok op een borrel scheelde. Dat is inderdaad zo, kan ik zelf zeggen nu ik Seasons in the Abyss op de koptelefoon luister. Geluidje hoor: de gitaren zijn kraakhelder, de drums komen lekker door en je hoort allerlei details van de goede productie van Rick Rubin.

Dit is mijn favoriete plaat van Slayer. Er staan veel geweldige riffs op en stapels lekkere solo's, ook flink wat (echt) goede songs en het is ook nog eens enigszins afwisselend, zeker voor Slayer.
Opener War Ensemble zet gelijk geweldig de toon, de dubbele solo op Dead Skin Mask is super en ook Spirit in Black & Expendable Youth op side A mogen er zijn: prima LP kant dus. Maar op side B staat dan weer de titelsong, dat vind ik echt fantastisch: wat een nummer! De start met Hallowed Point in de volle versnelling is ook niet verkeerd en ook Skeletons of Society wat daarna komt mag er wezen.
Toch wel a pretty damn good record!

Totaal anders dan Reign in Blood maar dit album is voor mij samen met eerstgenoemde wel het beste wat Slayer naar mijn mening heeft uitgebracht.

Op Seasons.... komt Slayer een stuk muzikaler voor de dag. Juist door regelmatig gas terug te nemen winnen de nummers op dit album aan kracht. Voor Slayerbegrippen zijn zelfs de solo's melodieus te noemen. Expendable Youth en Skeletons Of Society zijn twee iets mindere nummers maar de rest rechtvaardigt voor mij een 4,5 sterrenbeoordeling.

Ook bij dit album merk ik weer dat Slayer zich wat rustiger optrekt, niet zo rustig als mijn gevoel zei tijdens het vorige album maar zo ruw als 'Reign in Blood' hebben ze niet meer laten merken. Al hoewel de gitaarklanken je door de kamer slingeren, en deze nog steeds kakkie hard zijn kan je weer merken dat Araya na Reign in Blood nog steeds een beetje keelpijn heeft en het qua zang wel wat rustiger doet. Dit neemt niet weg dat ze met 'Seasons of the Abyss' gewoon weer een goeie plaat op de markt hebben gegooid maar het is gewoon wat rustiger dan de eerste drie albums die ik van ze gehoord heb. Al om al ben ik nog steeds fan van Slayer en ik vind ook dit album gewoon weer tof, en hij luistert lekker en makkelijk weg.

Tussenstand:

01. Reign in Blood
02. Show No Mercy
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven

De band krabbelt weer iets verder op. De productie is beter, Araya zingt krachtiger en er zit in ieder geval weer meer afwisseling op het album. Soms zelfs ook nog goeie solo's (zal wel Hanneman zijn?) en met War Ensemble, Spirit In Black, Dead Skin Mask en Seasons In The Abyss nog songs die ik ook daadwerkelijk goed vind. Seasons kan mijn goedkeuring best hebben!

Werkelijk oerlelijk artwork wel...

Tussenstand.
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits

En zo leeft Slayer weer een beetje op. Dit album lijkt qua opbouw wel op Reign in Blood. Een prima start en een toffe afsluiter. het middenstuk is wederom beduidend zwakker. Ik weet nog steeds niet waar Slayer eigenlijk naar toe wil. Bij veel riffs blijf ik het gevoel houden het allemaal eens eerder gehoord te hebben. Dat het tempo lager ligt, komt dan over om dat dan te maskeren. Het lukt me niet om ergens echt positief over te zijn. De solo's zijn niet meer zo vals, maar ook niet bepaald sterk. Alleen de afsluiter mag er echt wezen. Volgens mij ook de reden waarom ik dit album ooit gekocht heb. Uiteindelijk is Araya niet beter gaan zingen en wordt de sfeer van Hell Awaits en Reign In Blood hier niet gehaald en gaat dit album bij mij de boeken in als "niet zo erg als South of Heaven".

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven

Seasons in the Abyss klinkt voor mij als de perfectionering van wat op South of Heaven geprobeerd werd. Het is niet zo intens als Reign in Blood, maar heeft wel veel sfeer en vooral meer consistente kwaliteit dan South of Heaven. Alleen tegen het einde (Temptation en Born of Fire - die laatste sluit dan wel weer af met een te gekke solo) wordt het voor mij een stuk minder, maar gelukkig sluit de plaat met één van Slayer's beste nummers Seasons in the Abyss.

De zang is een stuk beter aan te horen dan op de voorganger, en voegt in veel nummers echt heel veel toe. Dead Skin Mask is een fantastisch nummer, waarin Slayers voorkeur voor moord en doodslag in het themamateriaal zich ook eens op een andere manier uit dan in snoeiharde thrash. Maar ook de thrashnummers zijn heerlijk, en als het alleen om de solo's gaat is dit misschien wel Slayers beste (misschien). Meer dan vier sterren zal Slayer voor mij nooit binnenhalen (zeker niet meer nu men ermee stopt), maar als er één plaat Reign in Blood naar de kroon steekt dan is het deze.

De tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Seasons in the Abyss
3. Show No Mercy
4. South of Heaven
5. Hell Awaits

Na 30 jaar de cd in de kast hebben staan heb ik toch maar eens de vinyl versie van deze plaat aangeschaft. Oeps. Dat is een verschil. Ik sta helemaal paf. Het luisteren is een andere beleving geworden. De Slayer muziek komt eigenlijk echt tot leven. Het klinische is ervan af. Met name de drums. Wat een geluid, wat een techniek. Wat een drummer. Deze Dave Lombardo. Ik werd automatisch aangetrokken tot het drumgeluid. Hypnotiserend bijna. Wat je hoort. Beestachtig goed. De drive, roffels, snare, double basdrum, hi-hat. Geweldig. Prachtig ook opgenomen door Rick Rubin. Tuurlijk. Bas, gitaren en zang zijn ook geweldig. Maar dat drumwerk. Maakt de hele plaat. A symphony for the drums. Mijn mening.

War Ensemble beukt er direct weer ouderwets knallend in. Slayer zoals we ze kennen. En zoals ik ze ook wel graag hoor.

Seasons in the Abyss komt op mij vooral over als South of Heaven 2.0. Qua stijl is dit een duidelijk vervolg en blijft het tragere tempo terugkomen. Maar dit klinkt vooral net iets beter en verfijnder. Ook de productie is wat meer op orde. Verder heb ik eigenlijk niet heel veel te zeggen over dit album. Het staat als een huis, zit erg strak in elkaar, is een fijn vervolg op de vorige en klinkt weer heerlijk. Ik ben vooral blij dat Araya hier weer beter te horen is (en wat beter zingt). Dat was op de vorige voor mij wel een belangrijker misser. Araya lijkt er hier ook weer meer vertrouwen in te hebben.

Muzikaal zit het ook weer sterk in elkaar. Met weer wat meer aandacht op het muzikale en melodieuze aspect. De furiositeit beukt zo af en toe nog eventjes lekker om de hoek en laten ze zich als vanouds horen. Meer zelfs dan de voorganger waardoor deze ook wat beter aansluit bij hun oudere werk. En ook hier klinken ze af en toe weer heerlijk creepy (Dead Skin Mask met die kinder stemmetjes). Slayer

Deze bevalt me iets beter dan South of Heaven, maar de twee gaan wel redelijk hand in hand merk ik.

1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Show No Mercy