Slayer - Seasons in the Abyss (1990)

Hoewel Reign In Blood de classic is, is dit de beste. Dit is TheBbest of Both Worlds, nml. min of meer een 'mengsel' tussen RIB en SOH met ook nog eens uitstekende songs.

Ik heb nooit begrepen waarom veel slayer fans dit zo'n goede plaat vinden. Nummers als Expendable Youth, Skeletons of Society halen toch nimmer het niveau van de platen hiervoor, aangevuld met matige songs als Blood Red en Hallowed Point maken het toch geen waardige slayer plaat. Zet alle voorgaande platen er naast en ik kan geen enkel nummer aanwijzen dat ik wat minder vind, of die ik altijd doorskip. Van de tien tracks op deze plaat zijn er maar drie die ik echt slayer waardig vind, Dead Skin Mask, War Ensemble en het titel nummer.

Niet dat het een gedrocht van een plaat is, dat zeer zeker niet, maar het is toch bij lange niet slayers beste plaat, wel hun meest afwijkende dat wel.

'Hallowed Point' vind ik met 'War Ensemble' en het titelnummer het sterkste. Ik snap verder ook niet goed dat sommigen deze en South of Heaven op gelijke voet vinden staan met Reign in Blood.

Ach, misschien niet hun beste, dat vinden velen RIB. Ik vind zelf wel het sterkste Slayer album en staat bij veel recensenten ook hoog aangeschreven, maar dat vind ik bijzaak. Ik vind het vooral geen eenrichtingverkeer en dat vind ik dan weer een pluspunt, al zijn Blood Red en Expandable Youth wat minder. Ik vind de solo's lekker en houd van de tempowisselingen. Alleen de break in Hallowed Point vind ik al gaaf en na de tempowisseling komt er een heerlijke groove / met verandering van ritme/snelheid; slow things down and change the rhythym once in a while.

Het is Slayer's toegankelijkste. Met veel melodie en welhaast swingende grooves. Ik ben er gek op, maar als de duivel me nu haalt en ik mag maar één Slayeralbum meenemen naar beneden dan zal dat ook niet deze zijn.

RIB zeker, Edwynn. Ja, ik kan ook dansen (naast headbangen) op nummers van dit album, zoals de tempowisselingen bij Hallowed Point, Temptation of Born Of Fire. Vooral die laatste vind ik een razend nummer met dat energieke 'geriff'en de veelzeggende refrein-woorden, eindigend in een explosieve climax; i love it.

Overigens, als ik een album van Slayer moet noemen qua impact op de metal (thrash), dan zeg ik wel RIB.

Ik twijfel tussen die en Hell Awaits. Maar goed, ik vind de gangwarfare proclamatie Expendable Youth een mooi voorbeeld van een meer swingende Slayer. Duidelijke hardcore hiphopinvloeden zijn hier uitstekend geïncorporeerd in het Slayergeluid.

Enfin. Slayer heeft mij nooit teleurgesteld. Dus ook niet met Seasons In The Abyss.

Ja, het swingt bij tijd en wijle gewoon.

De die hard fans kijken er misschien anders tegenaan maar voor mij is dit toch het meest veelzijdige en daarom beste Slayer album.Lekker geluid,prima songs en veel afwisseling.Het geweldige Skeletons of society laat dat allemaal horen.

Helemaal mee eens .

Gewoon een nieuwe Slayer. Destijds. En verder geen nieuws.

Misschien stiekum wel mijn favoriete slayer. Gewoon heerlijk van begin tot eind, en net wat meer variatie dan Reign in Blood.

Ik had gelezen dat de geremasterde 180 gram vinyl platen van Slayer een slok op een borrel scheelde. Dat is inderdaad zo, kan ik zelf zeggen nu ik Seasons in the Abyss op de koptelefoon luister. Geluidje hoor: de gitaren zijn kraakhelder, de drums komen lekker door en je hoort allerlei details van de goede productie van Rick Rubin.

Dit is mijn favoriete plaat van Slayer. Er staan veel geweldige riffs op en stapels lekkere solo's, ook flink wat (echt) goede songs en het is ook nog eens enigszins afwisselend, zeker voor Slayer.
Opener War Ensemble zet gelijk geweldig de toon, de dubbele solo op Dead Skin Mask is super en ook Spirit in Black & Expendable Youth op side A mogen er zijn: prima LP kant dus. Maar op side B staat dan weer de titelsong, dat vind ik echt fantastisch: wat een nummer! De start met Hallowed Point in de volle versnelling is ook niet verkeerd en ook Skeletons of Society wat daarna komt mag er wezen.
Toch wel a pretty damn good record!

Wat ik eigenlijk niet begrijp is dat heruitgaven van deze (en vele andere releases) op deze webstek slecht scoren op de 'dynamic range' schaal. Voor zo weinig mogelijk compressie kun je dan blijkbaar het beste de originele LP's op de kop tikken, lijkt mij.

Ja, die goede ouwe lp wordt vergeleken met in ieder geval heruitgaven op cd, dus minder 'dynamic range'. Verder is niet duidelijk wat het medium / the source is. In ieder geval staan de remasters van 2013 / 2014 er niet bij in die tabel. Zo te zien wel een cd remaster uit 2007, die dus duidelijk slecht gedaan is.

Ik zou anders gewoon eens in de platenzaak naar de nieuwe vinyl remasters gaan luisteren, toch?

Deze is misschien ook niet zo'n goed voorbeeld. Het viel me gewoon op dat veel oude releases op dat gebied beter scoren dan heruitgaven. Reign In Blood, oud Metallica spul (ook veel verschil in cd versies) en nog een handvol van dat soort dingen. Dat gerommel met die mastertapes achter de computer is ook gewoon nergens goed voor.

Mijn tweede album van Slayer na Reign in Blood en dit is toch niet zo razendsnel en pokkehard dan dat album. Het blijf wel goed, met Dead Skin Mask als uitschieter. De plaat zal nog een aantal keren op repeat gaan, want voorlopig zijn veel nummers nog vrij inwisselbaar.

Interessant dat deze zo hoog scoort en mensen zich daarover verbazen. Een prima Slayer plaat en zeker niet zo standaard, maar wat konden ze doen na RIB? Nog sneller? Ze waren al ingehaald op dat gebied. Ik vind deze juist wel lekker onder de huid. Maar RIB blijft qua intensiteit natuurlijk wel onovertroffen en qua riffs ook eigenlijk.

Verhoogd naar 5,0* en maar eens in mijn top 10 gezet.

Zelf ben ik niet zo'n Slayer kenner (sorry daarvoor) en daarom is het dat van de handvol albums die ik van hun ken ik deze toch wel erg lekker vind. Het raast niet door je huiskamer als reign in blood en dat maakt deze misschien minder intens maar door de afwisseling in vlotte en tragere songs voor mij erg genietbaar. Het simpele midtempo nummer Skeletons of society doet het erg goed bij mij. Toch mis ik ook hier wat meer afwisseling in zang. Waarom gilt Tommeke niet meer als een bezetene zoals bij de Antichrist?

Hell Awaits blijft voor mij het beste Slayer-vinyl. Toen dat uit kwam... brrr... het leek wel in het binnenste van de hel opgenomen, bij flakkerende fakkels langs de met bloed doorlopen muren.
En een ongelooflijke drumfills op de songs van dat album.
Tom Araya's beste zangwerk staat op Hell Awaits.

Maar Season In The Abyss staat ook garant voor Slayerkrakers. Dead Skin Mask is live een topper en ook War Ensemble beukt er live nog goed in.

Naar mijn mening het beste album van Slayer. Spirit in Black, Expendable Youth en de titeltrack zijn fantastisch. Skeletons of Society is voor mij zelfs een van de beste metalsongs ooit gemaakt.
Wat toegankelijker dan de rest van het oeuvre van de band maar niet minder interessant. Dat het tempo soms wat lager ligt vind ik juist een voordeel van deze plaat. Je hoort net even wat meer nuance voor mijn gevoel. De afwisseling in de nummers, Araya die wat meer zingt dan schreeuwt en kwalitatief erg sterke nummers maken dit voor mij de sterkste plaat uit de gehele discografie van de band.

De populariteit van dit album drijft denk ik ook op nostalgische waarden. Zelf heb ik de periode waarin Slayer steeds bekender werd, zeer bewust meegemaakt. Ik vind dit niet het beste werk van Slayer maar wel een stuk toegankelijker om het zo te zeggen. In mijn beleving spreekt dit album een breder publiek van metalliefhebbers aan maar niet zo extreem zoals bij Metallica en hun " Black Album".

Dit album bevat ook een bepaalde tijdsgeest: in 1989/1990 was dit soort muziek behoorlijk in trek. De festivals in die tijd konden de trashbands nauwelijks aanslepen en de metalmagazines stonden er vol mee. Bovendien kwam er ook veel goed materiaal uit in die periode en opnametechnieken werden ook steeds beter. Show no Mercy klinkt toch even wat anders dan dit album waarmee Seasons in the Abyss misschien voor velen wat fijner in het gehoor ligt. Bij ieder album hoor je die vooruitgang ook.

Tel daar bij op dat Slayer voor het eerst een clip maakte bij een nummer en op die manier ook op MTV de nodige airplay kreeg. Voor velen misschien wel de eerste kennismaking met Slayer en dat blijft dan toch vaak hangen als: "de eerste was de beste" maar dat is dan het eerste album wat iemand hoorde van Slayer. Het is allemaal maar theorie maar altijd leuk om eens over na te denken

Zelf vind ik vooral het titelnummer absoluut geweldig! De rest is goed maar toen was ik op vele fronten meer gewend van Slayer en als ik nu weer eens luister, dan is mijn mening nog hetzelfde.

Ik heb onlangs de 'Vinyl Conflict' boxset aangeschaft en moet zeggen dat met de mastering van die LP's niets mis is. Kan niet alle LP's met de originele persingen vergelijken maar daar waar ik ze wel bezit doen ze niet veel voor elkaar onder.

Totaal anders dan Reign in Blood maar dit album is voor mij samen met eerstgenoemde wel het beste wat Slayer naar mijn mening heeft uitgebracht.

Op Seasons.... komt Slayer een stuk muzikaler voor de dag. Juist door regelmatig gas terug te nemen winnen de nummers op dit album aan kracht. Voor Slayerbegrippen zijn zelfs de solo's melodieus te noemen. Expendable Youth en Skeletons Of Society zijn twee iets mindere nummers maar de rest rechtvaardigt voor mij een 4,5 sterrenbeoordeling.

Ook bij dit album merk ik weer dat Slayer zich wat rustiger optrekt, niet zo rustig als mijn gevoel zei tijdens het vorige album maar zo ruw als 'Reign in Blood' hebben ze niet meer laten merken. Al hoewel de gitaarklanken je door de kamer slingeren, en deze nog steeds kakkie hard zijn kan je weer merken dat Araya na Reign in Blood nog steeds een beetje keelpijn heeft en het qua zang wel wat rustiger doet. Dit neemt niet weg dat ze met 'Seasons of the Abyss' gewoon weer een goeie plaat op de markt hebben gegooid maar het is gewoon wat rustiger dan de eerste drie albums die ik van ze gehoord heb. Al om al ben ik nog steeds fan van Slayer en ik vind ook dit album gewoon weer tof, en hij luistert lekker en makkelijk weg.

Tussenstand:

01. Reign in Blood
02. Show No Mercy
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven

De band krabbelt weer iets verder op. De productie is beter, Araya zingt krachtiger en er zit in ieder geval weer meer afwisseling op het album. Soms zelfs ook nog goeie solo's (zal wel Hanneman zijn?) en met War Ensemble, Spirit In Black, Dead Skin Mask en Seasons In The Abyss nog songs die ik ook daadwerkelijk goed vind. Seasons kan mijn goedkeuring best hebben!

Werkelijk oerlelijk artwork wel...

Tussenstand.
1. Show No Mercy
2. Seasons In The Abyss
3. South Of Heaven
4. Reign In Blood
5. Hell Awaits

En zo leeft Slayer weer een beetje op. Dit album lijkt qua opbouw wel op Reign in Blood. Een prima start en een toffe afsluiter. het middenstuk is wederom beduidend zwakker. Ik weet nog steeds niet waar Slayer eigenlijk naar toe wil. Bij veel riffs blijf ik het gevoel houden het allemaal eens eerder gehoord te hebben. Dat het tempo lager ligt, komt dan over om dat dan te maskeren. Het lukt me niet om ergens echt positief over te zijn. De solo's zijn niet meer zo vals, maar ook niet bepaald sterk. Alleen de afsluiter mag er echt wezen. Volgens mij ook de reden waarom ik dit album ooit gekocht heb. Uiteindelijk is Araya niet beter gaan zingen en wordt de sfeer van Hell Awaits en Reign In Blood hier niet gehaald en gaat dit album bij mij de boeken in als "niet zo erg als South of Heaven".

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven